Ana D - Satélite 99

Allemachtig wat een beproeving. Hoe fraai het digipack er ook uitziet, ik dwaal al een week rond in de doolhof van deze dubbel-cd. Waar te beginnen? Ana D is een Spaanse zangeres met cultstatus, anders zou Elefant records geen tienjarig feestje rond deze plaat bouwen. Het oorspronkelijke album bevat veertien casiopop-deuntjes. Ana, een raar zusje van Bebel Gilberto, dartelt rond in haar eigen wereldje en zingt heel vaak lalala. Op andere momenten klinkt ze, met de groeten aan Gorki, als je dronken tante die op een bruiloft met dubbele tong "La Paloma" begint te kreunen. De aftandse keyboards spelen repetitieve orgelakkoorden en atonale bliepjes. Ik moet zeggen, deze bizarre combi klinkt op papier eigenlijk best stoer. In werkelijkheid sleept het zich echter uiterst pijnlijk voort. Het leukste zijn nog de twee speeldoosjes waar het album mee opent en eindigt, die een riedeltje van Chopin spelen. Cd 2, die overigens met wat aanstampen ook nog prima achter het eerste exemplaar had gepast, bevat restjes en wat live-uitvoeringen van dezelfde liedjes. Die zijn opgenomen voor een radiostation in Los Angeles, waar de keyboards zijn vervangen door een akoestische gitaar, wat de muziek een aardig hangmatsfeertje geeft. Curieus genoeg is het allerlaatste nummer van de hele release het mooist. Er is hoop, want dat is nou net het nieuwste nummer. In "Sua Estupidez" zorgt de Madrileense elektronicaknutselaar (en gitarist) Sergio Fernández voor wat modernere begeleiding en er blijkt ook een Kozakken-koor in 'm te schuilen.

Zeg er het uwe van...