Atlas Sound - Let the Blind Lead Those Who Can See But Cannot Feel

Mooie titel hè? Bradford Cox heeft nagenoeg in zijn eentje een wonderlijk shoegaze-album gemaakt. Hij creëerde veertien psychedelische geluidssculpturen die als een perpetuum mobile rondjes lijken te draaien. Je loopt even naar buiten en ook bij terugkomst is (of lijkt?) er niets veranderd. Alles echoot oneindig: belletjes, vibrafoon, orgels en dwarrelende synthesizers. Het album opent met een jongetje dat een spookverhaal vertelt. Dat treft, want ook de fragiele, ijle vocalen van Cox hebben iets spookachtigs, luister maar naar "Small Horror", een creepy versie van Björk's "All Is Full Of Love". Tekst is er nauwelijks, slechts flarden eindeloos herhaalde zinnen als 'I am trying to make friends but I'm always on guard'. "Quarantined" is het donkerste punt, deze ballade over Russische weeskinderen met AIDS is beangstigend uitzichtloos. Cox kent het gevoel van de jaren dat hij als kind met een zeldzame afwijking veel ziekenhuizen van binnen zag. Belangrijk voor de plaat is het fijne basgeluid. Warm en vaak stuwend, wat de desolate sfeer nog een beetje dansbaarheid meegeeft. Zoals de absurde swing in "Bite Marks" waar uit regenachtige ruis een baslijn ontstaat terwijl een onheilspellende sirene zoemt. In "Winter Vacation" zit zelfs een beat die rechtdoor marcheert. Hier benadert het album The Soft Bulletin. Op de meeste andere plaatsen is het echter eindeloos veel intiemer. Het is alsof je een kapotte transistorradio in handen hebt, eerst lijk je nog van zender te kunnen wisselen, maar dan begint alles al door elkaar te lopen en je weet allang niet meer waar je naar luistert. Of hoe het ding uitgaat.

Zeg er het uwe van...