Chapter / Katamine

Een beetje sip schoof ik de cd terzijde. Teleurgesteld is niet helemaal het goede woord, maar ik was het wel. Ik las namelijk vlak daarvoor op de laatste pagina van het boekje dat bij de tweede cd van Chapter zit dat alle tien de biografieën die ik daarvoor geïnteresseerd had zitten lezen allemaal fictief waren. Ik vond de tien liedjes en de verhalen die over hen verteld werden in het boekje namelijk prettige eerbetonen aan evenzoveel ongewone gewone mensen. Ze wekken stuk voor stuk sympathie op voor hun hoofdpersonen. In de tien fraaie songs klinkt het Zwitserse Chapter een beetje als At The Close Of Everyday. Dat komt vooral door de stem van Alexander Craker. Die is een tikkie somber en donker, maar wint me toch gemakkelijk voor zich. In de liedjes wisselt de band wel vaak van tempo en deinst er bovendien niet voor terug om wat te experimenteren met wat elektronica en de akoestische gitaar te vergezellen - of zelfs te vervangen - door een elektronische. Het maakt Two (The Biographer) tot een innemende plaat.

Katamine heeft net als Chapter als basis akoestische, ingetogen folkrock met als zwaartepunt het belezen gitaarspel van Israëliër Assar Tager. Dat is niet zo raar als je weet dat Tager in het verleden gitaar speelde bij onder anderen Elliott Smith en Beth Gibbons. Voor deze tweede cd zat Wharton Tiers die in het verleden bands als Dinosaur Jr. en Sonic Youth produceerde achter de knoppen. Niet dat Tager nu in een keer als een wildeman klinkt maar zijn One Man Noise Band, zoals hij het zelf noemt, kan in ieder geval niet klagen over de productie, die is superbe namelijk. Ik heb meer moeite met de monotone stem van Tager, die ik een beetje een onneembare vesting vind, waar ik maar geen opening in kan vinden. Da's jammer, want zijn sobere gitaarspel in combinatie met de veelal weemoedige dreigende arrangementen van de andere instrumenten is op Forest Of Bobo wel mooi. "In Every Ending" is hier een fraai voorbeeld van. Maar je zou willen dat er af en toe wat meer zon zou schijnen. Het is nu wel heel somber wat hij op Forest of Bobo doet.

"te experimenteren met wat elektronica"

leg nou eens uit, wat is er in hemelsnaam
,vijfig jaar na Boulez en Stockhausen,
nou nog experimenteel aan electronica ?

of ( en dat is er aan de hand denk ik) staat
ergens in het handboek van de poprecencent
dat het woord "electronica" altijd moet samengaan
met het woord "experimenteel"

(het elektronische muziekinstrument ,1920,
ouder dan de elektrische gitaar,1935)

en nou hou ik weer op met zeuren hoor, jullie
doen mooi werk. Maar zeg aub nooooit meer zomaar
"experimenteel" als je synthetische bliepjes en
piepjes door een accoustisch liedje hoort. Dat zitten
er al in sinds Joe Meek.

Ik heb dat handboek van de poprecensent nog nooit gezien, maar je hebt gelijk, er moet gewoon spelen staan. Of fröbelen, maar dat klinkt zo denigrerend vind ik. Het is wel zorgvuldig gebeurd namelijk in dit geval.

o misschien zoiets als

"In de liedjes wisselt de band wel vaak van tempo en
kiest uit zowel accoustische als electronische instrumenten"

maar ik ben een van die stuurlui aan wal weetjewel

Ja, zoiets ja :) Alleen dan zonder spelfouten. Maar het gaat om de idee.

het gaat altijt om het idee

er is aleen maar idee

.

was ic dus

Zeg er het uwe van...