Crosby Loggins And The Light - We All Go Home

Bij de naam Crosby Loggins dacht ik meteen aan David Crosby en Kenny Loggins, en daarmee zat ik half goed. Crosby is namelijk de voornaam van de zoon van Kenny Loggins, in Amerika een grootheid maar hier een stuk minder bekend. Zoonlief zal het niet veel anders vergaan vrees ik, want het is allemaal wel enorm braafjes wat er hier ten gehore gebracht wordt. Het is typische westcoastrock. Prima geschreven songs, met niet te opdringerige gitaren, een beetje blues, een vleugje countryrock - hier en daar is ook wat viool te ontwaren - en zang die nooit doordringend wordt. Het risico is dat het allemaal gruwelijk braaf wordt en daar weet Loggins zich maar zelden aan te ontworstelen. Loggins is voorzien van een een licht hese stem die nogal vaak richting Phil Collins gaat en dat helpt niet om de muziek de broodnodige pit mee te geven. Zeker, er zijn best uitzonderingen, zoals het bluesy "Rocks Into Sand" of "March On, America", dat erg aan Peter Gabriel doet denken, maar het merendeel is zo braaf dat ik na afloop niet weet hoe snel ik wat herrie in de cd-speler moet stoppen. Dit album zal in Europa hooguit aftrek vinden bij de hardcore singer-songwriter-fans. De rest kan beter op zoek naar de krenten in de pap. Dit album hoort daar echt niet bij. Loggins toert solo en akoestisch door Nederland in het voorprogramma van Joe Bonamassa. Die gaat echt niet weggespeeld worden door zijn voorprogramma...

Zeg er het uwe van...