Eva / Lily Kiara

De recensie bij Metamorphosis, de debuut-cd van Eva, eindigde met een positieve noot. Ik sprak de verwachting uit dat als Eva het Tori Amos-juk wat meer van zich af zou schudden, ze tot veel moois in staat zou zijn. Ik begon dan meer dan positief gestemd aan The Things A Girl Should Do. Maar wel met het idee dat ik de lat hoger mag leggen voor deze tweede release. Na twee nummers zit ik echter al een tikkie gefrustreerd te knarsetanden. Grrr, waarom komt er verdomme nou niet uit wat er volgens mij in zit, of beter gezegd: wat ik wil horen. Ik bedoel, alles -echt alles - is goed aan dit meisje. De eerste twee liedjes alleen al. Ze zijn al bruut overtuigend. Intiem, ontwapenend, sober, maar knap georkestreerd. En dat houdt de rest van de dertien nummers ook stug aan. Maar ik word veel te vaak kriegelig van de stem van Eva. Die gaat me echt teveel over hoge pieken en door diepe dalen. Als ze Tori Amos-like, maar niet zo sterk dus - zwabbert met haar stem - vergeef me het ontbreken aan uitdrukken in academische termen - dan krijg ik echt jeuk tot diep in mijn oorschelpen. Doe dat nou niet meisje, ik kan er niet tegen en je hebt het niet nodig! Helemaal niet zelfs! Nee, doe mij maar een kort liedje als "The Suitcase I Carry" met de Franse Hagenees Pascal Hallibert als belangrijke kompaan op de achtergrond. Daar komt alles op een goede manier samen. Eva zingt rustig en prachtig, Pascal fluistert in haar oor, de piano golft op de achtergrond en het glockenspiel is als de sterren aan de hemel. Bouw met dat als uitgangspunt je repertoire op en ik ben je grootste fan. Nu niet.

Lily Kiara heeft net als Eva haar eigen platenmaatschappijtje opgericht om haar muziek aan de man en vrouw te brengen. Die van Eva heet Birdgirl, die van Lily heet Sibyl Sings. Vergeef het me, maar ik moet gelijk aan Sibyl Fawlty denken. Lily Kiara klinkt jong, maar volgens mij moet ze minimaal van mijn leeftijd, dik in de dertig dus, zijn. Naast dat ze muzikant is, is Kiara ook danseres en op een bepaalde manier hoor ik dat ook terug in haar statige akoestische singer-songwriterliedjes. Als ik tijdens het beluisteren mijn ogen dicht doe, dan kost het me weinig moeite om een danseres (evt. samen met een of meerdere andere dansers) haar liedjes te zien uitvoeren. Haar liedjes hebben een fijne flow zogezegd. In het grootste deel ervan begeleidt ze zichzelf op gitaar. In twee liedjes bespeelt Felicity Provan de kornet en dat voorziet de liedjes absoluut van nog meer toegevoegde waarde. Hetzelfde geldt overigens voor de elektrische gitaar van Andy Moor in het afsluitende titelnummer. Maar ook op solo redt ze zich prima. Ze heeft in haar stem een beetje het hese van Suzanne Vega, maar klinkt wel minder poppy. Soms neigt ze een beetje naar Beth Orton, maar die bepepert haar liedjes weer meer met elektronica en trip-hop-snuisterijen en daar doet Kiara niet aan, al doet ze her en der wel aan wat tweede, door haar zelf ingezongen, zanglijnen, die net als de extra instrumenten zorgen voor een uitgekiende afwisseling. Balans is hier het sleutelwoord. Niets meer aan veranderen zou ik zeggen.

Zeg er het uwe van...