Favez - Bigger Mountains, Higher Flags

Wat doe je als je het meeste asfalt in Europa al onder je busje hebt zien doortrekken? Als opnemen in New York geen noviteit meer is en als de meeste podia die je aandoet op tour je al voor de vijfde keer mogen verwelkomen? Dat stickers van een tour van zeven jaar geleden nog de backstage-ruimtes sieren. De jongens van Favez weten wat het is. De Zwitsers touren al jaren stad en land af en ze kunnen niet anders. Dertig-plus en in een band. Je moet toch wat. Dat de spirit er een beetje uit was bij de voorganger 'Old and strong in modern times'.. was mij al duidelijk. Het moest dus maar eens anders, lijken ze gedacht te hebben; en anders is dit album geworden. Niet alleen 'doet' Favez het niet meer met het Stickman-label (u weet wel, bekend van Motorpsycho). De stevig aangezette gitaarpartijen zijn ingeruild voor een lichtvoetiger geluid waar nu nadrukkelijk Hammondorgels en Rhodes piano's in terug te horen zijn. Geen emo-achtige gitaarrockers meer van het begin tot eind en dat scheelt in ieder geval in diepgang en verscheidenheid. Dit album bevat geen bloedloze variaties op éénzelfde thema; een manco waar voorgaande albums nog wel eens last van hadden. Chris Wicky is als zanger herkenbaar als altijd en Favez zal met deze stap niet veel vrienden verliezen. Maar ergens bekruipt me het gevoel dat er iets mist. Zijn de nummers te eenvoudig? Is de productie te veilig? Ik zoek na drie draaibeurten nog steeds naar een verrassende inval, een briljant gitaarlijntje of een bijzonder pakkende melodie. Als de gitaren minder impact hebben moet het liedje zelf de juiste indruk gaan maken. Op dat vlak zal er nog wel wat terrein te winnen zijn, al verdient het alle lof dat ze niet opgeven en -zeggen ze zelf- de fundamenten willen leggen voor de komende jaren. 'Bigger Mountains, Higher Flags' is daarom 'werk in uitvoering'. Kom dus vooral kijken in Haarlem of deze verbouwing de tijd van oplevering begint te naderen.

Zeg er het uwe van...