Gallon Drunk - The Rotten Mile

(Fred / Bertus)

Gallon Drunk - The Rotten Mile Laten we het vandaag eens over seks hebben. Niet dat ik allerlei priv� details ga opbiechten, mocht iemand daar al in ge�nteresseerd zijn. Nee, ik wil het eens hebben over de beste muziek tijdens een flinke vrijpartij. Ik moet eerlijk bekennen dat dit mij niet boeit, als er maar geen irritante muziek op staat. Dus geen Britney Spears, K3, 50 Cent of andere bagger. Ik ken mensen die over de muziekkeuze een heel andere mening hebben. De muziek moet opzwepend zijn en langzaam naar een hoogtepunt toewerken. Bij klassieke muziek kom je dan bijvoorbeeld bij Ravel's "Bolero" uit, bij alternatieve popmuziek wordt vaak de band Morphine genoemd. Een band die op originele koele wijze rock met jazz en blues wist te vermengen. Helaas is hun opperhoofd Mark Sandman al sinds 1999 niet meer onder ons. Een tijdgenoot van Morphine is Gallon Drunk, een band die ik eigenlijk alleen van naam kende. Muzikaal blijken er echter raakvlakken, al is de band van Londenaar James Johnston wat meer rootsgericht en doet mij soms aan David Eugene Edwards denken, al is er geen bijbel in zicht. Tot op heden kende ik Gallon Drunk alleen van naam, maar The Rotten Mile is een erg fijne kennismaking. Ook hier is er een loom opzwepend geluid net als bij Morphine d.m.v. een sax, maar naast het standaard riedeltje instrumenten is er ook de trompet, banjo, mondharmonica, piano en orgel. The Rotten Mile is het eerste wapenfeit sinds 2002. Niet dat James Johnston heeft stilgezeten, hij is ondertussen toegetreden tot The Bad Seeds van Nick Cave. Wiens Birthday Party -geest ook op The Rotten Mile lijkt rond te spoken. Gallon Drunk schreeuwt om liefde in twaalf ruwe diamanten waaronder een versie van het in 1965 uitgebrachte "The Shadow Of Your Smile" van Johnny Mandel. Het is aan jullie om Gallon Drunk de liefde te beantwoorden. Ik ga ondertussen eens op zoek naar mijn vriendin. Nog even de cd uit de lade halen