Gary Louris - Vagabonds

Het schijnt dat er ergens in een pijplijn een cd zit waarvoor Gary Louris en Mark Olsen samen liedjes schreven, zingen en musiceren. Dat is wat mij betreft absoluut iets om naar uit te kijken. Mark Olson's Salvation Blues van vorig jaar was namelijk al een top-cd, Gary Louris solodebuut Vagabonds doet er werkelijk waar maar heel weinig voor onder. In de weemoedig makende openingsmaten van "True Blue" lijkt het even de Billy Joel-kant op te gaan, maar al snel trekt Louris je mee op een veelzijdige countrypop/rock-trip. Het is voor het eerst sinds Mark Olson The Jayhawks verliet dat ik weer echt kan genieten van een plaat van zijn hand. Voor Vagabonds maakt Louris gebruik van een indrukwekkend lijstje gasten. Zo is Chris Robinson de producer. Maar natuurlijk zingt hij mee in het achtergrondkoor, dat de naam The Laurel Canyon Family Choir draagt. Hierin zitten ook Susanna Hoffs (prr prr!) en Jenny Lewis (Rilo Kiley). Niet raar dat dat geweldig klinkt dus in het door de koortjes bijna gospelachtige "Omaha Nights". Helemaal als je weet dat, dat nummer gelardeerd wordt met geweldige pedalsteel gitaarpartijen. Ook in een ingetogen Wilco-achtig liedje met fijne details in het instrumentarium zoals "To Die A Happy Man, het Youngiaanse "We'll Get By" en het een mengeling van Simon & Garfunkel en John Lennon in herinnering roepende "Black Grass" overtuigt Louris. Ach, eigenlijk overtuigt hij eindelijk weer eens een hele cd lang voor de volle honderd procent. Het maakt Vagabonds tot een gevarieerd album dat zich met gemak kan meten met de eerste twee Jayhawks-cd's. Kom maar op met die samenwerkings-cd tussen Louris en Olson, zou ik zeggen!

Zeg er het uwe van...