Glorytellers - Glorytellers

De post-rock-outfit Karate is al een jaar of drie ontbonden, naar verluidt vanwege gehoorproblemen van voorman Geoff Farina. Eerlijk gezegd vond ik dat geen geval van jammer. Want na de twee meesterwerkjes In Place of Real Insight en The Bed Is In The Ocean kreeg de jazzinteresse van Farina steeds meer de overhand en dat begon de spannende songs behoorlijk in de weg te zitten (al was Pockets zeker geen slechte plaat). Stilzitten deed Farina in de tussentijd niet en dat culmineert nu in het project en de gelijknamige plaat Glorytellers. De jazzinvloeden zijn nog steeds erg groot, maar lijken nu beter op hun plek in de grotendeels akoestische singer/songwriterliedjes. Jawel, de meester van de mathcore is gevallen voor ouderwetse Americana. Zo ouderwets (en dat mag hier gelden als een compliment!), dat je regelmatig het gevoel bekruipt dat een vooroorlogse grootheid wordt afgestoft. Voor het eerst in Farina's carrière bekommert hij zich ook om verhalende teksten: de associatieve zinswendingen die hij voor de tracks van Karate gebruikte, zijn vervangen door geschiedenissen met een begin en een eind. Zoals het een rechtgeaarde singer/songwriter betaamt zijn het vooral de losers aan de onderkant van de samenleving die de liedjes bevolken. De prachtige begeleiding, volgens het persbericht op vooroorlogse instrumenten gespeeld, geven een tijdloos gevoel en de herfstige stem van Geoff Farina past er wonderwel bij. Als hij zijn jazzliefde zo vormgeeft, kan hij nog platenlang mee en als het akoestisch blijft, zal ook zijn gehoor er niet onder lijden.

Je vergeet de legendarische en in alle opzichten beste Karate-plaat (ook door elk bandlid zelf zo beschouwd) 'Unsolved'.

Bij Unsolved begon het jazzy gitaargepiel pas echt, dus vandaar - zie de eerste drie zinnen van de recensie - dat die plaat niet genoemd wordt.

Unsolved is de meest poppy plaat die Geoff Farina ooit gemaakt heeft.

Zeg er het uwe van...