Gram

'Omdat Voicst nogal wat ruimte inneemt op het podium kan ik niet met mijn band spelen. Daarentegen staat als ik nu moet optreden de helft van Voicst in de coulissen te cheeren. Zo sta ik weer op mijn beurt met de monitorman mee te dansen en mee te joelen. Dan heb je dus bijna niet eens meer het idee dat je alleen op het podium staat.'

Is het niet een hele grote stap geweest om vanuit Seedling ineens in je eentje verder te gaan?
'Ik had het niet zo bedacht, maar het is uiteindelijk zo gelopen. Het is niet zo dat ik dacht: 'O jee, nu sta ik er ineens alleen voor.' Het is meer dat ik moest nadenken over hoe ik dit in godsnaam live ging doen. Toen ging ik dus een band bij elkaar zoeken, maar moest ook een manier vinden om het in mijn eentje waar te kunnen maken.'

Het album was toen al af?
'Ja, dat was al lang af. Maar als je dus heel selfindulgent een album maakt wat je echt wilt maken, zonder dat je naar de beperkingen kijkt, dan ga je dus ook dingen doen waarvan je achteraf denkt: 'Oh kut, hoe moet ik dit live uitvoeren?' Dus ga je al snel een laptop laten meelopen. Maar om nou alles uit de laptop te laten komen, is ook weer niet tof. Dan heb je dus gitaar, bas en drums van een band nodig. Wat dus nog niet genoeg bleek om de nummers uit te voeren zoals ik dat graag wilde. Toen ben ik de nummers gaan omvormen waarbij ik dan een cellopartij eerst zelf zing. Bijvoorbeeld in "Choo Choo" zit zo'n bepalend cellolijntje. Live sample ik dat en speel het weer terug in een loop. Daar gaat dan weer een partij overheen en zo bouw ik dat op zoals het ongeveer ook op het album gaat.'

Alsof je jouw eigen nummers opnieuw ontdekt?
'Inderdaad. De single "The Joke Is On Me" wilde ik bijvoorbeeld ook in mijn eentje erg graag live spelen, maar om dat zonder een band te spelen, sloeg echt helemaal nergens op. Uiteindelijk heb ik het origineel helemaal losgelaten en bouw ik het live op met klapjes, tamboerijntjes en stemmetjes. Zo heb ik aardig wat achter mijn oren zitten krabben hoe ik het allemaal moest gaan doen.'

Je hebt vorig jaar in het voorprogramma van Kate Nash gestaan. Was dat ook alleen of met band?
'Alleen. Dat was echt drie dagen van te voren zo van: 'Kun je dan?' 'Eh... ja, hoezo?' 'Kate Nash lijkt uit te verkopen en we willen een voorprogramma erbij.' 'Okay, doe maar...' Ik had toen toch maar mijn band meegenomen. Ze deden niet mee maar ze stonden er voor de spirit aan de zijkant van het podium bij. Blijkbaar stond Kate Nash in de coulissen en die snapte er geen fuck van dat ik die dingen live stond te sampelen.'
Die komt nog maar net kijken natuurlijk.
'Precies. Haar publiek ook. Die dachten namelijk eerst dat ik Kate Nash was tot ik Nederlands begon te praten. Om die reactie te zien was echt heel erg grappig. Het was echt heel erg leuk om te doen. Vijftienhonderd man en dan een van je eerste optredens. Gewoon gaaf.'

Maar ook spannend om na zo'n lange tijd met je eigen ding naar buiten te komen. Ben je na het verscheiden van Seedling niet een beetje in een gat gevallen?
'Nee, ik was juist heel erg gretig om iets nieuws te doen. Eerst trapte ik wel in de val om het à la Seedling weer met een band proberen te doen. Dat was het gewoon niet. Ik had toen toch bepaalde ideeën in mijn hoofd die niet werkten in een standaard band setting. Dus toen maar alles overboord gegooid. Daarna wilde ik graag alles zelf opnemen. Dat was weer een nieuwe fase. Zelf een studio gebouwd en weer opnieuw begonnen.'
Daar zat natuurlijk ook weer een leerproces aan vast om zelf te leren produceren?
'Ja, ik was behoorlijk eigenwijs. Ik wilde alles zelf doen en van niemand hulp aannemen over hoe je het technisch allemaal moet aanpakken. Gelukkig ben ik wel zo wijs geweest om het mixen samen met iemand anders te doen.'

Werk je liever gevoelsmatig dan vanuit de techniek?
'Nee hoor. Ik vind het zo'n cliché om te zeggen dat je alleen maar vanuit gevoel werkt en dat techniek je niks interesseert. Wat ik zo te gek vind aan muziek is dat je een liedje hebt wat gemaakt is met gevoel. De muziek en de tekst is puur gevoel. Om dat gevoel goed over te brengen moet je dus allerlei technieken aanwenden. Je moet dus niet bang zijn om die analytische dingen te combineren met het emotionele. Dat is zeg maar de kracht wanneer een liedje gaat werken. Je moet niet te veel vast blijven hangen aan die emotie. Dan krijg je vaak muziek die ik niet zo interessant vind. Als het allemaal zogenaamd lekker rammelig klinkt, snap ik niet waarom iemand niet probeert het mooi op te nemen. Wat is daar fout aan? Je wilt toch iets overbrengen? Je mag toch wel de tijd nemen om er iets moois van te maken? De juiste balans tussen emotie en techniek zoeken. Die twee laten samensmelten. Ik heb zelf het gevoel dat het met dit album goed gelukt is.'

Je hebt er zo'n twee jaar over gedaan om het album op te nemen?
'Ja, en nog een jaar lopen klooien om een band bij elkaar te zoeken, een platenmaatschappij te vinden en alle andere dingen zeg maar. Het kost altijd veel meer tijd dan je denkt. Tenminste als je het weer helemaal opnieuw wilt gaan doen. Met Seedling was het zo dat je op een gegeven moment in een ritme zit. Je hebt dan alle contacten. Dan kun je ook zeggen wanneer je de plaat klaar denkt te hebben en dat je hem meteen daarna uitbrengt en dat is dan ook zo. Ik heb nu ook nog even gewacht qua timing, zodat ik dus dat voorprogramma van Voicst kon gaan doen. Ik moest wel wachten maar het is wel een goede zet geweest.'

Voicst trekt momenteel aardig volle zalen natuurlijk. Daar kun jij mooi je voordeel mee doen.
'Dat is zo. Uitverkocht in Tivoli en dan sta ik ook in m'n eentje voor driehonderd man. Zo ook de Melkweg: in m'n eentje voor zevenhonderd man. Dat is wel heel erg vet natuurlijk. En ik ken Voicst al heel erg lang. About speelt ook nog eens met ze mee omdat hij die plaat mede geproduceerd heeft. Dus het is echt een kluwen van mensen die elkaar heel erg goed kennen en heel goed op elkaar zijn ingespeeld. Ze zetten bij wijze van spreken meteen eten voor je klaar als je wilt eten. Iedereen weet gewoon precies wat ze aan elkaar hebben. Dat geeft een heel vertrouwd gevoel.'