Joe Jackson - Rain

De griep doolt nog steeds rond in ons thuis. Hij slaat alleen wel consequent Mevrouw Storm over. Ik houd structureel lichte verhoging en een algeheel lamlendig gevoel. De kinderen zijn net jojo's qua temperatuur. Junior zit al drie dagen dik in het rode en daarvoor was de Jongedame aan de beurt. En dus ben ik niet alleen thuis, maar met Junior. Het fijne aan thuis zijn met Junior is dat je met hem tegenwoordig echt samen muziek kunt luisteren. Zo hebben we vanmiddag samen op de bank gelegen en samen naar Rain, de nieuwe cd van Joe Jackson, liggen luisteren. Die vond'ie mooi namelijk toen ik deze draaide. En ik vind 'em ook mooi, al dubde ik wel wat langer dan voorheen of ik dat écht vond. Misschien komt het wel doordat ik het oudere werk van Joe Jackson redelijk tot goed ken, maar sinds Volume 4 uit 2003 nog maar zelden toe kwam aan het draaien van zijn oudere werk. Veel meer dan ik ooit had bij het beluisteren van Joe Jackson-cd's heb ik het gevoel dat liedjes me opmerkelijk bekend in de oren klinken. Ik probeerde zo die oude mee te neuriën met de nieuwe, maar struikelde toch steeds. Kwam dat doordat Joe Jackson nog immer de gave heeft om samen met Graham Maby en Dave Houghton - hopelijk laat hij in Paradiso die stomme elektronische kit van hem waar hij vorig jaar in Vredenburg mee optrad thuis - een liedje in een keer zo te laten klinken alsof je het al jaren kent? En dat daarnaast Rain gewoon het distillaat - en dat is dus heel wat anders dan een aftreksel, mind you! - is van de classic Joe Jackson-albums Look Sharp, I'm The Man en Night and Day? De liedjes zijn namelijk stuk voor stuk voltreffers. En voltreffers krijg je door veelvuldig spelen, schaven en luisteren. En luisteren, dat is in het geval van Joe Jackson nooit een straf. Vandaar dat ik het verzoek van Junior toen ik vanavond Junior een voor-het-slapen-zoen en knuffel gaf of ik op zolder die cd van vanmiddag nog een keer aan wilde zetten zodat hij 'em in zijn bed nog een keer kon meeluisteren met grote graagte inwilligde. En daarna zelf nog een rondje deed, een tikkie harder en met de koptelefoon op.

ik ben net weer beter

de jongste is nou ook ziek

Beat Crazy was het meesterwerk

punt

.

Na een lange liefdevolle periode in de jaren '80 en begin '90 (en twee bijzondere concerten) heb ik de heer Jackson na "Night Music" de deur gewezen. Misschien moet ik deze toch maar op een kier zetten..

Overigens ben ikzelf altijd heel erg gecharmeerd geweest van "Big World" maar ieder zijn smaak hè??

[dit is eigenlijk reclamespam, red.]
Voor de Joe Jackson fans het volgende:

De grote Swingcafe Elegast Undercover Finale; Joe Jackson. Donderdag 20 mei 2010.

Het Elegast Undercover seizoen 2009/2010 zit er bijna op. Het was er weer één om je vingers bij af te likken. Hoogtepunt na hoogtepunt. Gelukkig wordt het seizoen afgesloten met de Grote Finale, waarbij alle hoofdgasten dit keer de Elegast in extase zullen brengen met de liedjes van Joe Jackson.

Alle hoofdgasten?! Ja! Plus nog wat extra hulptroepen! Om niets aan het toeval over te laten. Werkelijk de crème de la crème van de Nederlandse popmuziek is van de partij. De complete line up deze avond is als volgt:

Bartel Bartels - Professor Nomad
Stephan van der Meijden - Independent
Erwin Nijhoff - Prodigal Sons
Hendrik Jan Bökkers - Jovink
Henk Koorn - Hallo Venray
Marijn Slager - Nuff Said
Bauke Bakker - Bertolf
Ben Kribben - Van Dik Hout
Patrick van Herrikhuyzen - Van Dik Hout

En je weet nooit wie er verder nog komt aanwaaien.

Joe Jackson heeft zo veel hits gehad, dat je er wel twee avonden mee zou kunnen vullen en natuurlijk zullen de grootste hits voorbij komen. Is She Really Going Out With Him, Different For Girls, Sunday Papers, Slow Song, I’m The Man…

Bij voorbaat dank voor het verspreiden van dit persbericht!

Vriendelijke groet,

Fonz Scheepstra
Elegast Deventer

Zeg er het uwe van...