Kelley Stoltz / Royal Wood

Twee jaar terug verraste Sub Pop me door met de mij tot dan toe volkomen onbekende Kelley Stoltz op de proppen te komen. Zijn Sub Pop debuut Below The Branches was een superfijne retropop-plaat waarop de piano het middelpunt was. Ik keek dan ook erg uit naar zijn nieuwe plaat Circular Sounds. Min of meer tot mijn verbazing heeft de multi-instrumentalist Stoltz op deze nieuwe cd veel minder het accent gelegd op het zwart-witte klavier en meer op de gitaar. Voor het soort liedjes maakt dat overigens weinig uit. Circular Sounds staat vol met liedjes die menig vijftiger zou kunnen doen mijmeren over vervlogen tijden, zo vanaf ergens halverwege de jaren zestig. Die ik overigens zelf niet meegemaakt heb. Maar de invloeden van The Beatles, The Kinks en The Beach Boys liggen dus dik gestapeld bovenop de veertien puike liedjes. En ik gok dat als je Kelley Stoltz er rechtstreeks naar zou vragen hij er ook geen moeite voor zou doen dit te ontkennen. Sterker nog ik denk dat 'ie het als een compliment zou zien. En zo bedoel ik het ook.

Waar Stoltz de piano dus wat minder inzet draait het bij Royal Wood in veel liedjes juist wel om zijn pianowerk. Royal Wood is overigens geen artiestennaam, maar gewoon zijn echte naam als ik het goed begrijp. Bizarre naam. De stem van Wood ligt ergens tussen die van Ron Sexsmith en Rufus Wainwright, maar hij is wel een stuk minder flamboyant dan laatstgenoemde. Daardoor doet hij me op zijn cd A Good Enough Day van tijd tot tijd ook wel denken aan de melancholische pop uit de goede jaren van een Elton John of Paul McCartney, of, om het wat meer naar het heden te trekken, Patrick Watson. En soms ook, vooral qua warmte, van het geluid Aimee Mann. Het stikt op A Good Enough Day dus van de mooie liedjes. Misschien zijn ze af en toe zelfs wel een beetje te mooi. Iets meer een bite her en der zou geen kwaad kunnen wat mij betreft. Toch slaat de verveling op A Good Enough Day nooit toe. Daarvoor zijn Wood's liedjes weer te mooi. Toch vermoed ik dat ze op het podium net wat boeiender uit zullen vallen. Dat ga ik aan het eind van deze maand als hij diverse optredens doet hier Nederland maar eens controleren.

Ik heb deze nieuwe Stoltz even snel geprobeerd in de platenzaak, maar ik vond Below The Branches toch echt beter. Catchier. Kweenie.

Dat komt door de piano Stonehead.

Zeg er het uwe van...