Meshell Ndegeocello - The World Has Made Me The Man Of My Dreams

In de loop der jaren is mijn enthousiasme voor het werk van Meshell Ndegeocello danig bekoeld. De weirde funk van Plantation Lullabies en vooral Peace Beyond Passion en de aanzienlijk rustiger, jazzy klanken van Bitter zijn me al die jaren blijven fascineren, maar na Cookie: The Anthropological Mixtape ben ik afgehaakt. Het was nog steeds een tikkie weird, zeker. En toch miste ik de spanning en de intrigerende sfeer van het eerdere werk. De nieuwste, The World Has Made Me The Man Of My Dreams, zou weer teruggrijpen op het eerder werk, zo las ik ergens. Oké, toch maar aanschaffen dan. De muzikanten zijn zoals gebruikelijk weer Grote Namen uit de jazz. Maar wanneer Ndegeocello in de eerste echte track "The Sloganeer: Paradise" - net als vier andere songs al verschenen in 2006 op de EP The Article 3 - in haar zanglijnen eerder aan Sade doet denken dan aan de militante funk van haar debuut weet ik eigenlijk al genoeg. Muzikaal heeft het nummer wel iets van TV On The Radio, maar meer dan een sterke baslijn wordt het niet echt. Pas bij de vijfde song hoor ik iets wat me echt kan boeien. Dat is helaas de toon voor het hele album: er zitten prachtige stukken tussen, maar je moet wel goed zoeken om de ouderwets boze funk, spannende jazzy stukken en verrassende poppy tracks (het Wendy & Lisa-achtige "Lovely Lovely") te vinden. Voor de meeste artiesten zou dit een mijlpaal in hun carrière zijn. Voor NdegeOcello is het niet meer dan een aardig album. Ze kan zoveel beter.

Zeg er het uwe van...