Metric - Grow Up and Blow Away

Als ik begin met een recensie, ga ik eerst op zoek naar associaties. Waar doet de muziek me aan denken? Zo begon ik dus ook bij Metric, nog voordat ik er ook maar één woord over gelezen had. En direct vlogen de associaties me om de oren. Ik hoorde de Yeah Yeah Yeahs, maar dan minder rauw. Ik hoorde Heather Nova, maar dan juist weer minder soft. Ik hoorde Lamb, maar dan zonder de drum n' bass. Ik hoorde Wir Sind Helden, maar dan Engelstalig. Ik hoor zelfs Nelly Furtado, maar dan minder poppie. Ik moet toegeven, hoe harder je zoekt, hoe meer invloeden je hoort. Het grappige alleen is dat veel albums van eerder genoemde artiesten die ik terug hoor, uitgebracht zijn nadat deze cd is opgenomen. Het gaat namelijk om een re-release van een album uit 2001 dat nooit officieel is uitgegeven. Beeld ik me de associaties misschien in dan? Of wil ik ze soms graag horen. Zodat ik mezelf kan betichten van enig muzikaal besef. Al imponeer ik niet echt met bovengenoemde namen natuurlijk. Daarvoor moet ik met namen aankomen waar niemand ooit van heeft gehoord. Zodat het voor de minder muzikaal toebedeelde mens niet meer te begrijpen is. De gemiddelde recensent heeft het namelijk niet zo op de muzieksmaak van de gemiddelde TMF-kijker. Maar Metric heeft potentie voor iedereen, want ondanks de associaties hebben ze echt een eigen sound. Een sound voor de belezen recensent, maar ook voor de onbezonnen MTV-zapper.

Zeg er het uwe van...