Sean O'Brien - Seed Of Mayhem

Sean O'Brien is een veteraan in indieland. De afgelopen 25 jaar maakte hij deel uit van een hele trits Californische bandjes zoals het 'power pop quartet' Meantime, het psychedelische True West, Denim TV en tot slot het 'powerful punkpop quartet' The Mariettas. Nu is O'Brien al enkele jaren op de solotour (met begeleidingsband The Dirty Hands) en heeft hij een tweede soloplaat uitgebracht, Seed of Mayhem. Verschillende nummers erop stammen nog uit het Marietta-tijdperk, maar meer nog is het album qua stijl en thematiek een weerslag van zijn veelzijdige carrière en nog veel bredere smaak - O'Brien laat zich inspireren door zo'n beetje het hele poprockspectrum. "This Could Hurt" is door Iggy Pop geïnspireerde glamrock, surfgitaar op "Stumblebum", psychedelica in "Possum Ate The Catfood" (een poging om de spirit van "Tomorrow Never Knows" te pakken te krijgen), noiserock uit de garage ("Tranny Ignored"), een middle of the road steelgitaartje op "Damned either way", ska met trompetten en accordeon in "Dough See Dough", Television-hommage "Torn Sweater" - het gaat maar door. Niet iedere stijloefening is succesvol. Dat ligt vooral aan de grillige vocale capaciteiten van O'Brien, die hier en daar wel erg vals schuren. Niettemin is zijn timbre aangenaam en in het echt sterke "Eyewear" klopt het dan weer wel helemaal. In zijn teksten vecht O'Brien tegen de bierkaai van kapitalisme en neo-cons. "7.5" gaat over het tijdschrijfformulier dat hij elke week moet invullen om zijn salaris te ontvangen - leven van de muziek is er na 25 jaar (nog?) niet (meer?) bij. "Cleaner That Way" is een deuntje vanuit het perspectief van Bush, Cheney en Rumsfeld, maar dan zonder redactie van de spindoctors. Maar wel zijn toddlerdochtertje een lijntje laten meezingen in de cynische zwartgalligheid - maar dat is dan natuurlijk geen brainwashing, want het spreekt vanzelf dat O'Brien zelf aan de goede kant staat.

Zeg er het uwe van...