Seven Tears - For Every Frozen Tear

De leden van Seven Tears zijn jong. En hoe. Twee van hen zijn slechts negentien jaar! En dan hebben ze geen contract bij een label dat op de gok het nodige op de markt gooit in de hoop dat de plussen de minnen overstijgen, nee, ze hebben een contract bij Frontiers, dat doorgaans veel goed spul uitbrengt en tegelijkertijd weinig commerciële risico's neemt. Blijkbaar zien ze het zitten in deze Zweden. Het moet gezegd worden dat de combinatie van stijlen kansrijk is: een beetje powermetal, een beetje progmetal en een forse dosis AOR. Toetsenist Kristofer von Wachenfeldt is behalve in Seven Tears ook actief in Platitude. De verwantschap is duidelijk: ook Seven Tears kent een stevige ritmesectie, een prominente rol voor de toetsen en een open productie met de nodige echo op het geluid. En toch denk ik dat ze nog wat groei nodig hebben. Gezien de leeftijden is dat niet zo gek, maar het maakt wel dat dit album nog wat te wensen overlaat. Niet in de instrumentale vaardigheden overigens - die zijn ruimschoots aanwezig. De tracks zijn echter wat voorspelbaar en lijden nogal aan het stop-and-go-effect: of het dendert flink door, of het is vrij rustig. Juist het spelen met dynamiek maakt dat een song gaat leven en dat ontbreekt nogal eens. Ook zanger Zoran Djorem heeft nog wat ontwikkeling nodig: hij mist nog wat diepte in zijn stem, wat eigen identiteit misschien ook. Begrijp me niet verkeerd: menige band haalt dit niveau in geen dertig jaar, maar bij deze band hoop ik op een producer die nog wat meer uit deze jongens kan halen.

Zeg er het uwe van...