Shamrain - Goodbye To All That

De eerste vier maten denk ik nog met een verloren gegaan Radiohead-album te maken te hebben (In Shamrainbows of zo), zelfs het artwork wekt sterk de suggestie. Gelukkig blijkt dat schijn, want het zou schrijnend zijn gesteld met Yorke en consorten. Zanger Mika Tauriainen van het Finse Shamrain zeikt namelijk. Over vriendinnen die hem zeggen dat de hemel zwart is, over dat we de aarde niet meer kunnen dragen, over dat de dood hem op kousenvoeten komt halen, over regendruppels die hij met gebogen hoofd tegen de ruiten hoort kletteren. "Sham"rain? Niks sham, het gaat gewoon de hele tijd over regen. Ook op metaniveau: vrijwel identieke composities volgen elkaar op, als druilerige dagen in een Hollandse winter. In "Silent Lullaby" zeikt het: 'you're not the only one in pain, a life under pouring rain.' Ik zit me nog te identificeren ook met dit tenenkrommende gezeik, omdat ik het moet aanhoren. "Nobody remembers your name" is de druppel. Wat een gezeik. Ontsnappen naar een plek waar de vogels nog wel fluiten en waar iemand misschien zelfs je naam onthoudt. Shamrain is het treurige bewijs van de effecten van de poolnacht op de psyche van de noordelijke volken. Dat de zomer toch gauw komen moge! Dan kruipt Shamrain maar weer lekker in hun depressieve onderaardse hol en gaan we weer lekker luisteren naar Sam the Sham and the Pharaohs.

Kom net "Ghosts I See" tegen in mijn last.fm stream, maar ik moet zeggen dat dat wel erg lekker klinkt... ga zeker ff het hele album luisteren!

Zeg er het uwe van...