Sheryl Crow - Detours

Wie zich beetje verdiept heeft in de muziekgeschiedenis, weet dat achter Sheryl Crow's debuut Tuesday Night Music Club een verhaal van groot klein muzikantenleed schuil gaat. Dit is niet de plek om daarover uit te weiden, maar het mag een veeg teken heten dat er niemand van de ooit zo hechte Tuesday Night Music Club meer samenwerkte met Crow (eigenlijk Crowe) na dat succesvolle debuut. Maar ook in dit geval heelt de tijd klaarblijkelijk bijna alle wonden - of zal het te maken hebben met de portie persoonlijk leed die ze zelf kende de afgelopen jaren? - want welke naam lees ik daar tot mijn verbazing terug in de credits van Sheryl Crow's zesde cd: Bill Bottrell.Hij was de laatste van de Club die afhaakte, bij Crow's tweede titelloze cd. Zij was er gezien de 'Bill my dear friend, I am in your continual awe. Thank you for coming back' zelf ook nogal mee in haar nopjes. En wie naar Detours luistert kan niet anders dan haar geluk begrijpen. Op Detours klinkt Crow, na vier albums vol omwegen, inderdaad weer helemaal terug het juiste pad. Die omwegen hebben haar wel gerijpt. Het is overigens allesbehalve zo dat Detours klinkt als een herhaling van die inspirerende dinsdagavonden in LA, maar Crow gedijt gewoon heel goed in een samenwerking met Bottrell, die naast een bekwaam songschrijver ook een meester is in de juiste keuzes maken bij het arrangeren. Dat resulteert hier in mooie liedjes, waarin Crow er geen moeite mee heeft een flinke noot te kraken. Zo gaat het lichtvoetige "Love is Free" over wat er in New Orleans gebeurd is sinds Katrina. En waar "Gasoline" over gaat, het liedje dat nog het meest op TNMC lijkt qua sfeer, of "Make It Go Away (Radiation Song)" laat zich gemakkelijk raden. Ronduit ontroerend is het afsluitende "Lullaby For Wyatt" waarin ze haar geadopteerde zoontje Wyatt toezingt. Het is een fraai einde van een cd waarvan ik niet meer verwacht had dat Crow ermee op de proppen zou komen.

Net nog even met Storm zitten msn'en over deze plaat. Ik heb drie albums van Sheryl, maar Tuesday Night Music Club (1993) niet en het verhaal erachter was me altijd ontgaan. De samenvatting is dus dat Sheryls debuutplaat uit 1992 afgekeurd was door haar platenmaatschappij (hij circuleert wel als bootleg). Toen ze vervolgens ging daten met Kevin Gilbert, heeft diens TNMC-collectief haar vervolgens eigenlijk aan de meeste songs op het TNMC-album geholpen. Toen Crow later claimde dat ze sommige songs zelf geschreven had (niet dus) en dat het mooie "Leaving Las Vegas" autobiografisch was, werd het hommeles.
http://en.wikipedia.org/wiki/Sheryl_Crow
http://en.wikipedia.org/wiki/Tuesday_Night_Music_Club
http://en.wikipedia.org/wiki/Leaving_Las_Vegas_%28song%29
http://www.poemhunter.com/lyrics/sheryl-crow/biography/

Ik vond d'r affaire met Lance Armstrong overigens nooit echt sympathiek. Blij dat dat over is.

Zeg er het uwe van...