SinamΩre / Seether
Ik heb nog een paar schijfjes liggen die al in november van vorig jaar uit zijn gekomen, maar waar ik niet eerder aan toe ben gekomen om ze te recenseren. Ik weet het, shame on me. Zeker gezien deze twee cds. Want beiden verdienen mijn positieve aandacht. Seven Sins A Second is het tweede album van Finse Sinamore. Muzikaal gezien deed het mij regelmatig denken aan Paradise Lost (niet het hele oude, maar ook niet het hele nieuwe). Donkere, melancholische, gothic rock dus. Ook qua stemgeluid komt de goede en krachtige stem van zanger Mikko Heikkilä enigszins in de buurt van Paradise Lost-zanger Nick Holmes (al is Nicks stem nog net even wat voller). De productie en uitvoering hadden wellicht net wat beter gemogen. Maar met zo'n rauw randje erbij is het ook zeer aangenaam luisteren.
Weliswaar maakt Seether hele andere muziek dan bovengenoemde band, maar toch wilde ik hem hier even kort bespreken. Seether is hier met name bekend dankzij een duet dat de band deed met, en de relatie die zanger Shaun Morgan had met zangeres Amy Lee (Evanescence). De van oorsprong uit Zuid-Afrika afkomstige band maakt melodieuze, alternative rock, met een lekkere rauwe rand waardoor je het in de post-grunge hoek kunt plaatsen. Seether zit daarmee in dezelfde vijver te vissen waar ook bands als Staind, Godsmack en Nickelback in zitten te hengelen. Net als in de beginjaren is de band nu weer een driemansformatie, maar het gemis van een extra gitarist is niet hoorbaar. Integendeel, Finding Beauty in Negative Spaces is een solide, volwassen en aangenaam rockalbum geworden, zonder overigens al te grote uitschieters.
24 februari 2012 in Trix Zaal, Antwerpen
25 februari 2012 in IJsselhallen, Zwolle
26 februari 2012 in Melkweg, Amsterdam

File: SinamΩre - Seven Sins A Second
File Under: Keep up the good work
File Audio: [ MySpace]
File: Seether - Finding Beauty in Negative Spaces
File Under: Solid
File Audio: [ MySpace]
Je bent echt véél te lief voor Seether. Het enorme baggernummer "Fuck Me Like You Hate Me" schijnt tegenwoordig onder jongeren populair te zijn. Ik begrijp écht niet waarom. Er zit geen enkele energie in, de teksten slaan totaal nergens op en het refrein is net zo verschrikkelijk dreinerig als al die Nickelmeuk. BAH!
@Stonehead, ik ben ook heel lief. Nog maar eens beluisterd, maar ik sta nog rustig achter m'n bewoordingen (ik maak ook niet voor niets het linkje met Nickelback ;-)).