Syrach - Days Of Wrath

Sommige cd's blijven wat langer liggen, gewoon omdat het hoesje niet echt tot de verbeelding spreekt. Days Of Wrath van Syrach behoort bij mij tot deze categorie. Ik was dan ook enigszins verbaasd toen ik op hun website las, dat de cover een knutselwerkje van Aaron Stainthorpe betrof. Inderdaad, de zanger van My Dying Bride. Verder blijkt het hier om een rerelease te gaan, daar het album al eens in maart 2007 is verschenen en daarna is opgepikt door Napalm. Het is nu dus bijna een jaar later en een voorzichtige conclusie mag zijn dat ik een beetje aan de trage kant ben. Dat is echter helemaal niet erg, want deze heren zijn zelf evenmin niet de snelsten. In 15 jaar tijd is dit pas hun tweede langspeler. En ook muzikaal gezien komen deze Noren bepaald niet in aanmerking voor een inname van het rijbewijs wegens grove snelheidsovertredingen. Het is loodzware en uiterst stroperige doom wat we voorgeschoteld krijgen. Niks geen lichtverteerbare kost, maar een potpourri van lome gitaarpartijen, modderige grunts en languitgesponnen, dromerige passages. Een beetje in de stijl van het oudere Paradise Lost werk en het al eerder genoemde MDB. De eerste drie nummers kan ik het prima volgen. Vooral 'The Firm Grip Of Death', dat bijna een kwartier klokt, is heel aardig gelukt. Ik raak de draad echter een beetje kwijt bij het saaie 'Stigma Diabolikum' en pas bij de stemmige afsluiter 'The Twilight Enigma' haak ik weer een beetje aan. Eigenlijk is het album net wat te lang geworden om de hele tijd te boeien. Hmm, net als deze recensie. Beetje snoeien dus voor de volgende, mocht die er ooit komen.

Zeg er het uwe van...