The Gutter Twins - Saturnalia

Al bijna vijf jaar is door velen halsreikend uitgekeken naar het debuut van deze samenwerking tussen ex-Screaming Trees-man Mark Lanegan en ex-Afghan Whigs-man Greg Dulli. Op de laatste platen en tijdens optredens van Dulli's nieuwe band de Twilight Singers was Lanegan al regelmatig te gast en die combinatie smaakte naar meer. Zoals we al wisten van zijn samenwerking met Isobel Campbell, weet Lanegan goed hoe hij twee artiesten in de studio als een overtuigende eenheid kan neerzetten. Dat is hem ook bij Saturnalia uitstekend gelukt. Op "Idle Hands", een van de sterkere nummers van het album, begint Lanegan met de leadzang maar komt Dulli subtiel vanuit de achtergrond aanzetten om vervolgens in het refrein Lanegan's basstem te overschreeuwen. Dit stuivertje wisselen gaat eigenlijk de hele plaat door, maar toch komen ook de persoonlijke invloeden van Dulli en Lanegan goed naar voren. Lanegan's meer ingetogen voorliefde voor spirituele blues kenmerkt "Who Will Lead Us?" en afsluiter "Front Street" is een goed voorbeeld van Dulli's patserige en uitdagende liefdesliedjes. De rode draad door de plaat is spiritualiteit, in een nogal apocalyptisch jasje. In het eerste nummer van de plaat wordt de "rapture" aangekondigd, waarbij alle gelovigen naar de hemel mogen en ongelovigen achterblijven. Dat mannen met een geschiedenis als Lanegan en Dulli niet meteen met open armen bij de hemelpoort zullen worden verwelkomd snappen ze zelf gelukkig ook, gezien de tekst van Seven Stories Underground: 'Heaven, so fine, heaven, is quite a climb, from seven stories underground". De prachtige hoes van Saturnalia laat twee lege stoelen zien onder een dreigende bewolking. Het lijkt erop dat de Gutter Twins vlak voor de hoesfoto door een hogere macht zijn gegrepen en richting wolkendek zijn gesleept. Luister naar Saturnalia en beslis zelf of deze hogere macht hoorntjes heeft of een lange grijze baard. Beiden zijn prominent aanwezig op deze geweldige plaat.

Zeg er het uwe van...