The Helio Sequence - Keep Your Eyes Ahead

Ik geef niets om auto's. Daarom hebben we ook de ene burgerbak (een witte Nissan Sunny) ingeruild voor een andere (een spinaziegroene Mitsubishi Carisma). Auto's zijn voor vervoer van A naar B en weer terug. Het moet een beetje comfortabel zijn, maar dat is het ook wel. Het eerste dat ik overigens wel deed bij die Mitsubishi was de cassetterecorder eruit slopen en mijn eigen radio met cd-speler erin plaatsen. Ik moet wel muziek kunnen luisteren natuurlijk. Helemaal op zo'n doorgaans saaie reis van ons huis richting onze geboortegrond diep in Twente. Dan kan een fijn muziekje goed helpen. Afgelopen zondag was het daarom absoluut geen straf, die rit. In de cd-speler zat Keep Your Eyes Ahead, de vierde cd van The Helio Sequence en hun tweede op Sub Pop. Buiten de Carisma scheen de zon. Alleen al voor de combinatie van deze februarizon met de fijne I Am Kloot-achtige zang van Brandon Summers in het stralende, maar melancholische openingsnummer "Lately" zou je een paar kilometer omrijden. En "Lately" nog drie keer draaien. In dat nummer moet ik op bepaalde manier ook aan Mike Scott's Waterboys denken. (Summers zingt trouwens de hele cd lang prachtig.) Toch is The Helio Sequence allesbehalve rootsy rock zoals die Schotten en veel meer indie. Ik vind The Helio Sequence zelfs shoegazer-achtig. Maar dan wel met een melancholieke blik naar voren in plaats van een gelaten staar naar de schoenen. Of noem je dat gewoon 80's pop/rock? Dat geldt nog sterker voor "Can't Say No" dat volgt. Misschien dat ik er daarom wel een beetje week van word, elke keer als ik de cd draai. Maar de band doet het vrijwel akoestisch in "Shed Your Love" en "Broken Afternoon" ook verdomd goed. Alleen het afsluitende Dylan-esque "No Regrets" zou ik een mispeer willen noemen, maar dat wordt in de negen andere songs met gemak gecompenseerd. En dat iemand die met een half oor meeluisterde 'Het eindelijk een mooi liedje van Keane' zei, dat houd ik verder voor me.

Zeg er het uwe van...