The Low Lows - Shining Violence

Zelf ben ik geen muzikant, maar ik denk dat de meeste mensen wel een muziekinstrument zouden kunnen leren bespelen. Dat heb ik trouwens ook ooit gedaan. Ergens in een kast ligt nog een tenorblokfluit die ik op de Pabo moest leren bespelen en ik heb heel lang geleden ook nog enige gitaarlessen gehad. Maar zingen is toch een ander verhaal. Je kunt natuurlijk wel zanglessen nemen, maar er zijn nu eenmaal mensen die geen mooie (zang)stem hebben. Dat hoor je zelfs regelmatig zeggen van Bob Dylan en Neil Young. Dit zijn dan wel wereldsterren, maar er zijn genoeg mensen die niet van hun zanggeluid houden. Ter verdediging roepen fans dan dat "die stem bij de muziek past" en ikzelf heb dat ook wel eens gezegd tegen vrienden die niet begrepen waarom ik graag naar Bob en Neil luister. P.L. Noon heeft misschien wel hetzelfde probleem. Ruim een jaar geleden besprak ik het debuutalbum van zijn nieuwe band The Low Lows en ik was toen niet helemaal kapot van de stem van Parker. Nu zit de nieuwe cd Shining Violence in mijn cd-speler en alhoewel ik de meeste nummers heel aardig vind, is het toch die stem die me ervan weerhoudt om enthousiaster te zijn. Deze van oorsprong New Yorkse band is intussen van Athens, Georgia naar Austin, Texas verhuisd en dat kun je horen in tracks als "Tigers" en "Five Ways I Didn't Die". Deze hebben zeer duidelijke country-invloeden. Op andere songs hoor je soms ook nog invloeden van shoegaze. Op "Elizabeth Pier" is dat zelfs overduidelijk. De cd opent redelijk vrolijk met "Sparrows", maar de muziek van The Low Lows klinkt voor de rest vaak behoorlijk triest en melancholiek. Slecht is het echter absoluut niet en toen ik "Modern Romance" hoorde, had ik zelfs voor het eerst het gevoel dat de stem bij de muziek past. Dus toch.

Zeg er het uwe van...