Toto / Steve Lukather

In 2006 was ik reuze blij met het nieuwe Toto-album Falling In Between. Een album waarop de spagaat tussen voormalig opperhoofd David Paich en nieuw opperhoofd Steve Lukather definitief beslecht leek in het voordeel van de laatste, waardoor er weer eens een lekker rockalbum uitrolde, dat bovendien allesbehalve gedateerd klonk. Nog steeds twijfel ik of het album niet gewoon in mijn jaarlijstje had moeten staan. Het optreden op het Arrow Rock Festival - zonder Paich en de geblesseerde Mike Porcaro, maar met Greg Phillinganes en Leland Sklar - was een geoliede show met naast de oude hits ook heel wat steviger materiaal. Laten we wel zijn: zelden zul je zulke muzikale cv's op één podium bij elkaar meemaken. Het Parijse optreden uit diezelfde tour is nu verschenen op een dubbelaar, verrassend Falling In Between Live geheten. Met daarbij de mededeling dat Toto voor onbepaalde tijd op non-actief gaat. Dat maakt dit wellicht laatste album des te belangrijker. Gelukkig is het een puik album geworden, waarop vooral de rockkant van Toto te horen is. Eerdere live-albums wilden nog wel eens te slap voor woorden zijn, maar dat is hier beslist niet het geval. Steve Lukather's gitaar en Simon Phillips' drums staan lekker ver naar voren gemixt, zodat het rockgehalte knap hoog is. Behalve de bekende hits als "Hold The Line", "Rosanna" (in een fraaie lange versie) en "Africa" komen er uiteraard veel tracks van het laatste studio-album voorbij en daarnaast songs als "Isolation" en "Kingdom Of Desire". Muzikaal blijft het natuurlijk hogeschoolpoprock die sommigen nooit zal kunnen bekoren, maar wie zoals ik vooral de rockkant van Toto erg prettig vindt, zal blij worden van dit album. Toto neemt afscheid met een knaller en maakt dat afscheid daarmee des te pijnlijker...

Bijna tegelijkertijd verscheen het nieuwe solo-album van Steve Lukather. Helaas heeft de platenmaatschappij bedacht tegen de piraterij op negen van de elf songs een voice-over 'You are listening to the new Steve Lukather album Ever Changing Times' te laten zeggen, finaal over de muziek. Ik heb me daardoor minstens eens per song gruwelijk geërgerd en ben daardoor niet aan een afgewogen oordeel toegekomen. Slechts de titelsong en "Never Ending Nights" worden niet onderbroken. Dat blijken prima songs te zijn van de gebruikelijke Lukatherkwaliteit, maar bij de rest van de songs schijn ik er als recensent niet van te mogen genieten. Ze kunnen gerust zijn: dat is ook niet gebeurd. Als u hier in de toekomst belangrijke Frontiers-releases moet missen, weet u waarom...

Jammer van die gesproken tekst over de muziek heen, had graag meer gelezen over Lukather's solo-album. Het zou me persoonlijk ook storen al ben ik er zelf nog geen tegen gekomen. Ben wel bang dat "wij recensenten" het een klein beetje aan onszelf te danken hebben: helaas kom je op internet toch maar al te vaak uitgelekte promo's tegen van albums die nog lang niet uit zijn. Maar goed das een heeeele lange discussie :)

Toto dubbelaar is blijkbaar wel weer een must-have, dank daarvoor.

Ben: toch blijft het een op zijn zachts gezegd nogal domme manier van doen. Om twee maanden uitlekken te voorkomen - als de eerste exemplaren in de winkel liggen gebeurt het toch - zorg je dat een recensent er geen plezier aan kan beleven. Terwijl je de recensent een cd stuurt in de hoop dat die 'm (mede) voor je zal verkopen...

Ja dat is ook wel zo, maar hoe irritant ik het zelf ook zou vinden kan me er wel íets bij voorstellen.

Overigens is de oplossing van Suburban wel aardig: zo hadden ze de nieuwe Danko Jones verdeeld over 99 tracks. Okee je kan hem vast nog wel als track-at-once rippen maar het maakt het wel iets minder rip-vriendelijk, terwijl je er luisterend geen last van hebt. Alleen is het soms even lastig te herkennen welk nummer je aan het luisteren bent :)

Nou... eindelijk was het dan dinsdag 8 juli: Steve Lukather live in Paradiso. Met een stel vrienden naar de welbekende muziektempel in Amsterdam afgereisd om al mijn lof over de man, die sinds begin tachtiger jaren in mijn 'gitaarhelden top 3' heeft gestaan bewaarheid te horen en zien worden tegenover diezelfde vrienden. Ik heb Steve in de negentiger jaren regelmatig solo zien optreden en meer dan eens opgeschept tegen menigeen over de hoge mate van kwaliteit van 's mans gitaarspel welke hij ogenschijnlijk met grootste gemak ten gehore weet te brengen. Maar op deze bewuste dinsdagavond heb ik mijn lovende woorden meer dan eens moeten inslikken! Jammer joh, Steve! Ik heb werkelijk met grote ontzetting aangehoord hoe je spel is afgegleden tot ongekende diepte. Slordig en gemakzuchtig werkte je de rommelige set af waarbij ik me trouwens afvraag of je denkt dat niemand in het publiek het gebruik van de 'Fernandes Sustainer' en je vocale trukendoos niet bemerkt heeft. Waar ik hoopte op een frisse muzikale wind na het eindeloze toeren met Toto bleken we op niets meer getrakteerd te worden dan een afgevlakt concert met weliswaar een aantal onderhoudende stukken en solo's van de diverse bandleden (de drummer was wél okee) maar dat in mijn opinie de naam 'Steve Lukather' niet waardig was. Tenslotte nog dit: Het gastoptreden van Jeff Scott Soto was voor zijn fans misschien leuk als verrassing, het droeg in ieder geval niets bij aan het concert... En Steve: Als je dan per sé Pink Floyd's "Shine On..." moet coveren leer dan in ieder geval even de juiste licks! I'm still crying...

Zeg er het uwe van...