Wounded Kite / The Spinshots / Katbite

Natuurlijk zijn er wel meer bandjes die al langere tijd meedraaien. Toch denk ik dat er in Nederland niet veel indiebandjes zijn die al tien jaar bestaan, zonder dat ze ooit een platencontract gescoord hebben. Die zijn aardig zeldzaam. Of dat een gegeven is waar je trots op moet zijn als band laat ik dan maar even in het midden. Het is namelijk zeker niet zo dat Wounded Kite, daar heb ik het hier over, helemaal niets bereikt heeft in die tien jaar. Al moet ik wel toegeven dat de band me op hun nieuwe worp MySpaceInvaders - dat niemand nog op zo'n ep-titel gekomen was! - me vooral doet mijmeren over vervlogen tijden. Toen ik nog veel Pavement, Dinosaur Jr en Sonic Youth-cd's draaide. Gelukkig zijn ze zelf de eerste om toe te geven dat dat toen en nu nog steeds hun grootste invloeden waren. Dat hoor je en als de zang iets van het gitaaristenkoppel Koen Aarsen en Louis van der Ee wat beter was geweest, dan was ik best blij geworden van deze EP.

De muziek die The Spinshots maken draaide ik tien jaar geleden niet, maar ook nu nog steeds niet. Dat wil overigens niet gelijk zeggen, dat ik het niet te pruimen vind. Rhythm & Tunes noemen ze het zelf. Ik vind het een prima benoeming. Bij de eerste maten van het openingsnummer "The Line of Life" denk ik even dat ze in de hoogste versnelling knetterend Blues Brothers een lesje gaan leren, maar dat valt helaas mee. Na de spetterende openingsmaten verdwijnt de gitaar in eerste instantie toch wel wat heel ver naar de achtergrond. Onwetend als ik ben in deze hoek zou ik The Spinshots willen aanprijzen als een kruising willen tussen de Gigantjes en Room Eleven. Beetje spijtig is wel dat deze ep maar drie nummers duurt. Nu ja, er volgt nog een opgerekte fake commercial voor "Cleanz-o-tech", maar dat mag je nauwelijks een liedje noemen. Maar ik neem toch aan een band als deze live - waar het er volgens mij best aan toe kan gaan met al dat kopergeweld - wel meer nummers op haar repertoire heeft dan deze drie? Ik gok dat die er wel zijn, maar dat de band liever drie nummer top op wilde nemen dan tien of meer halfbakken. Bonuspunten scoort de band wel met het mooie getekende hoesje.

Katbite kiest er in tegenstelling tot The Spinshots voor om wel met een hele cd op de proppen te komen. Twaalf liedjes maar liefst telt Sweet Rebellion. Allemaal gratis te downloaden via Last.FM. Hoera zou je zeggen. Misschien, ik had liever gezien dat er wat meer aandacht aan de productie van deze cd besteed was, want die vind ik grosso modo toch wel onder de maat namelijk. Da's best jammer, want volgens mij zou de muziek van deze geboren Nieuw-Zeelandse dan veel beter uit de verf komen. Toch is het wel weer zo dat Kate en haar band gegroeid zijn ten opzichte van hun vorige cd. Het geluid van het gros van de tracks op Sweet Rebellion is steviger dan op Vacation. En gelukkig is saxofonist Boris van der Lek Dat ook weer van de partij. Dat is zeker een pluspunt, maar zijn aanwezigheid en het betere songmateriaal is nog niet genoeg. De band zal nog een stuk door moeten groeien om mij definitief voor zich te kunnen winnen. Zo ver zijn ze nu nog niet.

Zeg er het uwe van...