Waar eindigt ambient en begint lichtzinnig new age behang? Waar stopt neo-klassiek en gaat het over in Richard Kledderman-getingel? Natuurlijk is er geen absolute scheidslijn aan te brengen; dat maakt het in dit geval ook zo moeilijk. Roedelius (ex-Cluster, samengewerkt met Brian Eno en de welbekende en nog vele anderen) en Story (Amerikaans neo-klassiek componist) hebben samen gezorgd voor Inlandish, een plaatje dat ergens tussen alle bovengenoemde classificaties bivakkeert. Lastig dus; het ene moment denk je "wow, dit gaat diep, dit is indrukwekkend" en het volgende ogenblik ben je het alweer vergeten. Niet de bedoeling. En zo gaat het hele album door: redelijk korte compacte stukjes ambient die tegen gladde new age aanschurken; melancholische neo-klassieke filmmuziek die plots gevaarlijk dicht in buurt komt van muzak. Zoals Ryuichi Sakamoto en Harold Budd ook weleens plegen te doen. Maar toch, op een of andere manier glijdt het wel heel erg lekker naar binnen en ligt het geen moment zwaar op de maag; is het heerlijk wegdrijven en eigenlijk zelfs erg genietbaar. Het muzikale equivalent van een lichte, zomerse salade; je kunt er van blijven opscheppen zonder ooit verzadigd te raken. Ik neem nog een bordje.

Storm
Hit Me TV - Hit Me TV

Bas
Portishead - Third

Ewie
The Black Box Revelation - Set Your Heart On Fire

Ludo
Destroyer - Trouble In Dreams

Gr.R.
Van Der Graaf Generator - Trisector / Gorki - Voor de rijpere jeugd

Timbo
Panic At The Disco - Pretty. Odd

André
Bell X1 - Tour de Flock (CD/DVD)

Prikkie
Umphrey's McGee - Live at The Murat

HeetStof
The Singles - Start Again

Blizzard
Heidevolk - Walhalla Wacht

Stonehead
Guillemots - Red / Does It Offend You, Yeah? - You Have No Idea What You're Getting Yourself Into

DubbelMono
The Pillbugs - Buzz for Aldrin

Zoals je misschien al aan onze feeds hebt kunnen zien doen we hier tegenwoordig voorzichtig weer aan weeklijstjes en tegelijkertijd een poging om ze te archiveren. Bij die lijstjes kun je net als bij onze stukjes commentaar leveren. Als je het maar een beetje lief doet. Bij het noemen van Hit Me TV door Timbo twee weken terug merkte Lisa op dat ze heel erg benieuwd was naar hoe Hit Me TV is en wanneer er een stukje online zou komen. Nou, wij waren ook nieuwsgierig. Want over hun voorprogramma bij The Von Bondies in de Melkweg was fotograaf Dennis meer dan te spreken. Dat we de voorganger van Hit Me TV, Skip The Rush een stuk minder jolig vonden doet niet ter zake. Dat was qua sound een hele andere band. En Hit Me TV is bovendien duizend keer leuker. Nee, tweeduizenddrieeneenhalf keer leuker om precies te zijn. Ze springen met deze debuutplaat pats-boem in het Bermuda-vierkant dat tussen de eilandjes Muse, Placebo, Killers en Carpark North (persoonlijke plug, mea culpa) ligt. En daar gaan ze tekeer. Lekker te keer. Heerlijk te keer zelfs. Neem alleen al het ondertussen al tot de nationale radiostations doorgedrongen "Maybe The Dancefloor" met zijn heerlijk opzwepende basriff die bijval krijgt van een lekker eigenwijs gitaarriffje, en er ondertussen mooi voor zorgt dat je kont volautomatisch in beweging komt. En de rest van je lijf al snel volgt. Topnummer voor thuis, maar absoluut ook een floorfiller in de hutten in de stad. En zo staan er meer op dit meer dan toffe debuut. Veel meer. Nog tien namelijk. Zonder de andere drie bandleden tekort te willen doen wil is de sterke aandachtstrekker van Hit Me TV de stem van Jaap Warmerhoven. Absoluut een van de beste Nederlandse zangers die ik de laatste tijd hoorde. Goed, tot zover deze lovende praat en nu mag je raden wat de volgende week mijn weekplaatje zal zijn. Juist ja.

Hoe belangrijk is het voor een band om origineel te zijn? Ik zou die vraag zelf niet kunnen beantwoorden, maar het lijkt me onmogelijk om nog met iets volledig nieuws te komen. Alles is al eens gedaan. Als er dan eens een band komt die rockmuziek een geheel nieuwe draai geeft, gaat men toch op zoek naar vergelijkingsmateriaal. Waar lijkt het op? Meestal worden er dan wel een paar namen gevonden. Alles is inderdaad al eens gedaan. Je kunt als band natuurlijk ook gewoon openlijk gebruik maken van je invloeden en favoriete muziek en er misschien zelfs de nadruk op leggen, zoals The Singles uit Detroit doen. De laatste vier namen van de personen die ze bedanken op de hoes van hun nieuwe cd Start Again zijn John, Paul, George & Ringo en daarmee is direct duidelijk gemaakt door wie ze het meest beïnvloed zijn. Natuurlijk zijn veel meer bands beïnvloed door The Beatles, maar bij de meeste ligt het er niet zo dik bovenop als bij The Singles. Zelfs de titels van de songs zouden zo van de hoes van een lp uit 1963 kunnen komen: "I Want You Back Now", "When Will She Be Mine?", "Cryin' Over You", "Goodbye Little Girl" en "I Don't Wanna Be The Last To Know". Op enkele tracks hoor je ook nog andere invloeden, zoals Buddy Holly en The Kinks, maar het lijkt allemaal uit de periode tussen 1958 en 1964 te komen. Sommige van deze tracks zou je zonder problemen kunnen draaien op een sixtiesfeest en ik denk dat weinig mensen zullen horen dat het gewoon muziek uit de 21ste eeuw is. Deze muziek hoort eigenlijk ook helemaal niet op een compact disc te staan, maar op een vinyl langspeelplaat. Zes songs op kant A en zes songs op kant B.

Hernieuwde samenzwering is explosief
'Igor en ik samen, dat staat garant voor chaos!' Max Cavalera is op zijn zachtst gezegd erg te spreken over de hereniging met zijn broertje Igor in The Cavalera Conspiracy. 'We hebben elkaar tien jaar niet gesproken, maar we zijn weer samen. En dat is een grote fuck you naar de rest van de wereld!'

Over de precieze toedracht van de split blijft Max geheimzinnig. 'Ik verliet Sepultura, hij niet. Dat was eigenlijk de grootste reden. En daarnaast had zijn ex-vrouw er een hand in. Zij was niet goed voor Igor, ze was alleen uit op zijn geld. En door die situatie heb ik hem zo lang niet gesproken.'

De hoes ziet er indrukwekkend powermetallig uit. Dat is niet vreemd, want André Matos is vooral bekend van Angra en Shaaman. Ooit was hij nog bijna de opvolger van Bruce Dickinson in Iron Maiden. Time To Be Free is zijn eerste solo-album. Het album begint met een klassiek intro en ook de eerste echte song "Letting Go" begint ronduit indrukwekkend. Dat duurt helaas maar even. De drums zijn alras alleen maar snel, waardoor er niets anders te horen is dan bassdrums die klinken alsof er op een natte krant gemept wordt. Drummer Eloy Casagrande neemt verderop wel wat gas terug, maar het is allemaal wel erg vaak in overdrive. Dat is jammer, want Matos en zijn band laten vooral in de rustiger passages horen dat ze heel wat in huis hebben. "Rio" is bijvoorbeeld ook bepaald geen langzame track, maar er blijkt in elk geval nog de nodige variatie mogelijk. De kwaliteiten van Matos blijken ook niet zozeer in de snelle passages te liggen - iedereen kan tegenwoordig hard uithalen -, maar vooral in het wat tragere werk. Dan zijn er momenten waarop je kunt concluderen dat Matos Geoff Tate-achtige kwaliteiten tentoonspreidt, zoals in het titelnummer, of waar hij James LaBrie naar de kroon steekt, zoals in het fraaie epos "A New Moonlight". In "Remember Why" krijg je op sommige momenten dan weer het idee dat je naar Duitse powermetal zit te luisteren. Het is een veelheid van stijlen op dit album, zij het allemaal in een iets hogere versnelling, met dank aan dan wel te wijten aan de drummer. De subtiliteit is door die snelheid soms ver te zoeken. Daarmee worden de sterkste punten van dit album, de fraaie arrangementen en de zang van Matos in de rustiger passages, afgewisseld met weinig opvallende deuntjes. Jammer, want dat Matos iets in huis heeft is duidelijk.

'Als mens moet je gewoon iets doen. Dat is wat mensen mooi maakt.'
Bij binnenkomst in de hotelkamer valt mijn oog meteen op de gitaar die op het bed ligt. Gelegen naast de gitaarkoffer waarin Tom Baxter het instrument ongetwijfeld overal mee naartoe zeult. Met een kaalgespeeld slagblad en een hagelwitte capodaster op de derde fret, klaar om bespeeld te worden. Tom - '5.11 with brown eyes' - groet me hartelijk en neemt tegenover mij plaats.

Hoewel de dag zonnig begon, kletteren momenteel de druppels achter zijn rug tegen het raam. Zijn tweede album Skybound kwam begin dit jaar gelukkig ook in Nederland uit. Ik zeg gelukkig omdat het zeker zo fraaie debuut Feather & Stone helaas nooit buiten de Britse landsgrenzen is uitgekomen. Voor Tom begint dan ook zijn Europese avontuur nu pas en zoals het een goede Engelse muzikant in Amsterdam betaamt, spreekt hij meteen zijn lof uit over onze hoofdstad. 'Ik hou van Nederland. Eerlijk gezegd ken ik alleen maar Amsterdam. Ik hou van de sfeer die deze stad uitademt. Het is fijn om ergens anders te spelen. Iets nieuws. In Engeland en Ierland is het ook fijn geweest, maar op een gegeven moment kom je op een punt waar het goed is om eens ergens anders te spelen. Verschillende mensen, verschillende culturen. Inspirerend.'

Rare shit. Het begint al met de bandnaam XBXRX, ik zou niet weten hoe je het uitspreekt of waar het voor staat. De muziek is al even gek en bepaald niet voor de ongetrainde luisteraar. Deze nieuwe "Wars" is hun zevende en bevat 12 nummers en 27 minuten lang knetterende relpunk met dwarse noisy neigingen. Spazzcore noemden ze zoiets vroeger. XBXRX is hooguit uit wat puntiger en punkiger. De gitaartjes piepen en krassen, de ritmesectie klinkt dun en rammelend swingend, en de zang zijn rellerig gebrachte slogans. Alsof je basis van Victims Family kruist met de gierende herrie van The Locust, Trumans Water en Head Wound City, aangevuld met die ene Beastie Boy met dat hoge piepstemmetje op zang (Ad Rock als ik het goed heb). Zoiets. Grappig genoeg begon ik de lol er na een paar draaibeurten ook wel weer van in te zien, maar je moet wel enigszins van de pot gerukt zijn om hier echt van te kunnen genieten. Het lukte bij mij wel aardig in elk geval. Voor wie het allemaal niet gek genoeg kan is dit er weer eens eentje om te gaan checken.

Oké, ik zal niet te moeilijk beginnen in deze bluesquiz. Wat was de artiestennaam van R. Johnson? Uiteraard was dit Robert Johnson (1911-1938). Nu iets moeilijker: wat was de artiestennaam van McKinley Morganfield? Dit was Muddy Waters (1913-1983). En wat is de voornaam van J. McCain. Dat is Jerry, geboren in 1930 en nog steeds onder ons. En als laatste wilde ik graag de artiestennamen van T. Michalke en M. Wagener. Dat zijn T-Man en Mighty Mike. Op dit laatste antwoord was zelfs de kenner vast niet gekomen. Zij zijn namelijk helemaal niet beroemd, zij moeten dit nog worden en dat pogen ze nu onder de naam The Juke Joint Pimps. Het tweetal covert op Boogie The House Down /Juke Joint Style de eerder genoemde Robert Johnson ("Dust My Broom"), Muddy Waters ("Rollin and Tumblin" en "I Can't be Satisfied") en Jerry 'Boogie' McCain ("Money Honey") met verve, maar schrijft het overgrote deel van hun nummers toch zelf en helemaal in de oude Amerikaanse bluestraditie. En dat laatste is wat vreemd, want Michalke en Wagener zijn helemaal geen Amerikaanse namen. Het tweetal komt uit Keulen en brengt deze release uit via het Zwitserse Voodoo Rhythm Records. Platenbaas Reverend Beat-Man heeft het echter weer goed geroken. Het mag dan totaal niet origineel zijn, het is wel ongelooflijk goed gebrachte vuige rauwe blues, die al bestond toen rock 'n' roll nog uitgevonden moest worden, en nooit verloren mag gaan voor een volgende generatie. Het hoesje met pin-ups en pistool is helemaal in stijl en de twaalf liedjes maken met de volumeknop open van je huis een ware Juke Joint. Oh ja, op de hoes staat ook nog vermeld: 'Raw Blues Boogie Strikes Again! Hear The Soundtrack About Todays Action Teens'. Dat bedoel ik maar.

'Hier moet je luisteren. En je verbazen. Want ik snap echt niet dat wij hier nog een cd van in de kast hadden staan.'
'Wat is het dan?'
'Alpha. Band die geknuffeld wordt door Madonna, Pulp, Radiohead en David Bowie. Maar geen van hen nam de moeite ons even te bellen. Ze hadden toch wel kunnen weten dat wij dit ook geweldig vinden!'
'Het klinkt inderdaad wel als spekkie naar ons bekkie ja. Als een soort van ideale mix van Portishead en Hooverphonic. Of zo.'
'Ik bedoel maar. Kijk, als het nu een nieuwe band zou zijn, dan zou ik het kunnen begrijpen, maar dit is al hun derde cd. Ze zaten nota bene op het label van Massive Attack en waren ook al samen met hen op tournee, en toch had ik er nog nooit van gehoord. Nu triphop alles behalve is is struikel ik over ze én vind ik het echt wel mooi. Verbazingwekkend gewoon.'
'Da's inderdaad wel een tikkie raar ja. Ik vind wel dat die zangeres een beetje de bite mist van Beth Gibbons. '
'Dat klopt ja, ze zingt op The Sky Is Mine een uur lang als de sterren aan een onbewolkte hemel, waar bij Portishead er nog wel eens een flinke wolkenpartij langs komt. Misschien wat te weinig variatie in de muziek, maar haar stem past wel mooi bij stemmige triphop die de band maakt.'
(...)
'Ik vind dit tweede deel van de tweede cd leuker. Dit zijn vast remixen?'
'Klopt, en de eerste helft, dat zijn restjes. Die remixen hebben inderdaad net wat meer body. Ik vind zelf de eerste cd leuker.'

Het is moeilijk of misschien zelfs onmogelijk om je in de gedachten van een andere persoon te verplaatsen. Om je voor te stellen hoe het is om een andere persoon te zijn. Ik kan me dus vanzelfsprekend al helemaal niet voorstellen hoe het is om een tienermeisje in een klein Duits provinciestadje te zijn. Dat staat wel heel erg ver van me af. Gelukkig hoef ik me als muziekbespreker niet te verplaatsen in de gedachten van de muzikanten die ik bespreek, want anders zou ik een probleem hebben met het bespreken van de cd Her. Barium van de Jolly Goods. Deze band of eigenlijk duo bestaat namelijk uit de negentienjarige Tanja Pippi en haar zestienjarige zusje Angy uit Rimbach in de Duitse deelstaat Hessen. Ik kan me wel voorstellen dat ze zich kapot vervelen in dat stadje. Een van de dingen die je dan kunt doen, is je op iets anders uitleven. Deze twee meiden of grrrls gaan in ieder geval flink tekeer op hun instrumenten, respectievelijk de gitaar en de drums. Uit de bezetting van een band kun je niet altijd aanwijzingen over het geluid halen, maar in dit geval natuurlijk wel. Als je alleen maar een stem, een elektrische gitaar en een drumstel gebruikt, is de muziek natuurlijk niet automatisch erg gevarieerd. Gelukkig zijn de songs van Tanja afwisselend genoeg zodat die beperking geen enkel probleem oplevert. De songs variëren van punk en trash zoals in "Crackin Up", "Fuck" en "Doe You Need Love?" tot lekkere rock zoals je kunt horen in "Tomboy", "Girl Move Away from Here" en "Surplus People". In "Ghosts" tonen ze zelfs een gevoelige kant en "Piano" is al helemaal een geval apart. De live-video's op MySpace laten de rauwe energie van de punkers Jolly Goods zien, maar het is duidelijk meer dan dat.

De pathetische pornosnor van Grinderman is bijgeknipt tot iets beschaafdere, maar nog steeds pathetische proporties. Hetzelfde zou je kunnen zeggen over Dig!!! Lazarus, Dig!!!, de al weer veertiende plaat van Nick Cave & The Bad Seeds. En dan tel ik de liveplaten, soundtracks en verzamelaars niet mee. Van die veertien platen is er niet eentje aan te wijzen die ronduit zwak is. Met dit album bewijst Nick Cave dat waar hij ook woont, welke bandleden hij ook om zich heen verzamelt en hoeveel drugs hij - al dan niet voor recreatief gebruik - tot zich neemt, hij één van de grootste liedjesschrijvers van zijn tijd blijft. Bij het verschijnen van de titeltrack, zo'n twee maand geleden, leek het daar even niet op. Maar deze track is de enige waarvan de kwaliteit niet het niveau van de rest haalt. Net zo opvallend is het feit dat The Bad Seeds de pianoballades grotendeels achter zich hebben gelaten en zich vooral concentreren op de betere herrie. Het enige liedje dat enigszins op een ballade lijkt is "Jesus of the Moon". Een couplet hieruit geeft een reden weg waarom Nick Cave de ranzige bluesrock van Grinderman naar zijn Bad Seeds heeft meegenomen: 'people often talk about being scared of change / but for me i'm more afraid of things staying the same / cause the game is never won / by standing in any one place for too long'. De bijbelse verwijzingen en de beschrijvingen van de donkerste krochten van de menselijke ziel zijn een constante, net als de al veertien platen volgehouden superieure kwaliteit van de songs.

Het is een vreemd gegeven. Voor het eerst in vierentwintig jaar zit er geen Cavalera meer in Sepultura. Na de release van Dante XII, het beste Sepultura-album sinds het vertrek van frontman Max Cavalera, besloot drummer Igor Cavalera de band ook te verlaten. Eerlijk gezegd vind ik het bijna ongepast dat het viertal Green, Kisser, Jr. en Dolabella nog onder deze legendarische naam opereert. Maar goed, volgens mij maken de broertjes Cavalera zich er op dit moment allerminst druk om. Die twee zijn alleen maar dolblij dat ze weer on speaking terms zijn. Daar kunnen wij als luisteraars ook dolblij mee zijn, want ze hebben ook nog eens de koppen bij elkaar gestoken en onder de noemer Cavalera Conspiracy met Inflikted een dijk van een trashmetal-album afgeleverd. Inflikted is een plaat die vrij is van allerhande poespas en zeker geen nieuwe wegen verkent zoals Sepultura in het verleden wel deed. Zelfs de samba ontbreekt op Inflikted zo ongeveer compleet. Het album is een heerlijke mengelmoes geworden van old school Sepultura en datgene wat vooral Max de afgelopen tien jaar heeft uitgespookt. Zijn longen uit zijn lijf brullen was hij toch al nooit verleerd, dus daar zou het niet aan liggen bij deze reünie. Maar nu hij weer gebackupt wordt door zijn broertje op drums klinkt het allemaal net weer wat overtuigender. Eigenlijk wel de naam Sepultura waardig...

Een nieuw album van House of Lords en zowaar met een band die al een paar jaar dezelfde samenstelling heeft, dat belooft veel goed. De hoes is weer zo'n House Of Lords-heraldiek-meesterwerkje. De opener is zo'n typisch stukje 'volslagen over the top en toch leuk' bombast, met de bijpassende titel "Purgatorio Overture No.2". En toch, hoe graag ik het ook wil, het vervolg grijpt me maar niet bij de kladden. Integendeel, het is een wel erg nauwgezette herhalingsoefening. Veel bombast, alles midtempo - op de obligate powerballads na -, solo's die goed zijn maar nergens opvallend, James Christian die prima zingt maar alleen zanglijnen gebruikt die je vooraf kunt uittekenen. Het mag duidelijk zijn: wie House Of Lords nog niet kent zal misschien verrast worden, maar wanneer je zoals ik al het werk in de kast hebt staan wordt het zo nu en dan moeilijk een geeuw te onderdrukken. Meest pijnlijk is misschien nog wel dat ik pas overeind ga zitten bij de afsluiter, nota een bonustrack. Dat is namelijk een fraaie semi-akoestische versie van de powerballad "Another Day From Heaven", die me eerder op de cd amper deed opkijken. De conclusie is onontkoombaar: met dit album is enorm op zeker gespeeld. Helaas hoor je dat ook heel goed.

Sommige bands wens je gewoon een midlifecrisis toe. Even stilstaan bij belangrijke zaken des levens: 'waar ben ik eigenlijk mee bezig' en 'wat heb ik nou eigenlijk bereikt in mijn leven'. The Charlatans is zo'n band. Na het sterke debuut
Some Friendly en de hit "The Only One I Know" uit 1990 is het eigenlijk nooit meer goedgekomen met de Charlatans. In 1990 vielen ze met de neus in Madchester, die periode met wijde pupillen en wijde broekspijpen. Anno 2008 zit niemand meer echt te wachten op dat hysterische orgeltje en de zeurderige zang van Tim Burgess. Iedere vorm van originaliteit en vernieuwing is op You Cross My Path heel erg ver te zoeken. Ze geven deze nieuwe cd gratis weg via het Internet. Goh, waar hebben we dat eerder gehoord? Bijna ieder nummer klinkt als een slap aftreksel van New Order, inclusief Hooky-basloopjes. Opener "Oh Vanity!" is zelfs een rechtstreekse kopie van het titelnummer van de laatste cd van New Order, Waiting for the Sirens Call. En de indianengeluiden aan het einde van "My Name is Despair" zijn echt te stupide voor woorden. Het laatste nummer van You Cross My Path heet "This is the End". Godzijdank. Een overbodige plaat van een overbodige band.

Don Juan Matus is niet alleen de naam van de tovenaar die in veel boeken van de esoterische cultschrijver Carlos Castaneda zijn opwachting maakt, maar ook de naam van een rockband uit Peru. Als je een dergelijke bandnaam kiest, kun je op je klompen aanvoelen dat de titelloze debuut-cd van Don Juan Matus geen alledaagse kost zal zijn. Joaquin Cuadra, Manolo Garfias en Richard Nossar hebben een ferme inspiratieduik in het verleden genomen en lijken te zijn gestrand in de vroege jaren zeventig. Tijdens het luisteren hoor je echo's van grote namen als Black Sabbath, Hawkwind en zelfs wat groovende Led Zeppelin voorbijkomen, maar dan een stuk minder inventief of verrassend. Het eerste nummer, het uit vijf delen opgebouwde ''Circulo de suenos'', bevat voornamelijk breed uitgespannen, logge gitaarriffs met hier en daar een atmosferisch accentje. Het akoestische en met natuurgeluiden en blaffende honden ingekleurde ''Mattoral'' zorgt halverwege het album voor een rustpunt, vlak voordat het gitaargeweld weer losbarst en ook enkele gastzangers ten tonele verschijnen. Echt heel slecht is het niet, maar om nu te zeggen dat de Peruanen een geweldig visitekaartje hebben afgegeven, nou nee. Daarvoor klinkt het album te rommelinoug en te onevenwichtig. Je krijgt de indruk dat de groep ook niet zo goed wist welke richting ze op wilde en dan maar besloot om heen-en-weer te zwalken tussen drone-achtige passages, voortbeukende gitaren en instrumentale niemendalletjes. Je moet ervoor in de stemming zijn, zullen we maar zeggen.

Zo hier en daar op de verschillende fora waar ik wel eens mijn tijd doorbreng, gaan soms stemmen op dat Machinefabriek eens wat minder platen moet uitbrengen. Niet dat er luid en duidelijk geklaagd wordt over een Machinefabriek-overkill, maar toch. Wat een gezeik, denk ik dan. Hebben we eindelijk een Nederlandse ambientdroner die minstens even goed is als Biosphere, Fennesz of Deathprod - en dan eentje die ook nog eens zowel kwantitatief als kwalitatief van superieur niveau is - is het nog niet goed. Nee, wat mij betreft mag Machinefabriek nog lang op ditzelfde tempo door blijven buffelen; zolang het uitermate prachtige albums als Ranonkel oplevert hoor je me geen seconde klagen. De opzichtige pareltjes staan aan het begin en einde van Ranonkel: opener "Trouringh" komt na een krakend begin tot leven als een melancholisch melodieus miniatuurtje dat uitmondt in prachtige bijna-stilte, en de lange afsluiter "Zink" (al eerder te vinden op de gelijknamige, prachtig voorgegeven 3") is een epische achtbaanrit zoals die zelden in de ambient voortkomt. De zware kost tussen de uiteinden maakt het je niet makkelijk: weinig melodie, en vooral heel zacht en subtiel. Microtonale pracht in de stijl van Biosphere's meesterwerk Autour de la Lune, waar de sublieme details het verschil maken. Luisteren met goede koptelefoon laat een wereld voor je open gaan. En dat is wellicht wel het mooiste van alles: Machinefabriek toont met Ranonkel aan dat er niet alleen met grote dynamiek, harde noise of grootse melodielijnen gespeeld kan worden, maar ook met minutieuze details op de vierkante micrometer. Het toont de veelzijdigheid van een groot, zeer groot artiest.

Storm
Winterkids @ Malteserkeller / Ane Brun - Changing Of The Seasons

Bas
Electric Wizard - Witchcult Today

André
Bell X1 - Flock

Ewie
Kill Devil Hills - The Drought

Ludo
Zita Swoon - Big City

Gr.R.
Josh Ritter @ Tivoli / Gorki - Voor rijpere jeugd (Luc de Vos is God!)

Marty
Meshuggah - ObZen

Timbo
Hit Me TV - Hit Me TV

Prikkie
Perpetual Groove - Livelovedie

Stonehead
The Kooks - Konk / The Feeling - Join With Us / The Charlatans - You Cross My Path

DubbelMono
Nick Cave & The Bad Seeds - Dig!!! Lazarus, Dig!!!

Heet Stof
Russian Spy Camera - Mutiny in the Kitchen with Knives

Bij het Utrechtse Stairs to Nowhere hadden ze zwarte verf over en verder geen inspiratie om wat te doen met het hoesje van cd Adieu Delicate Atheist. Daarom hebben ze de jewelcase van hun nieuwe worp maar helemaal zwart geschilderd. Inspiratie hadden ze gelukkig wel bij het schrijven en opnemen van de tien liedjes die Adieu Delicate Atheist telt. Het drietal Bram Colijn (zang en gitaar), Daniel Danse (bas) en Tim Mooij (drums) heeft namelijk een flink diverse cd afgeleverd, die allesbehalve voor een gat te vangen is. Het begin met "Roadkill & Cigars" is lekker hoekig en eigenwijs, waarbij gelijk het typische stemgebruik van Colijn opvalt. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen hier van gecharmeerd zal zijn. Verderop in de post-punk- en af en toe bijna Muse-achtige nummers komt hij beter tot zijn recht. Vooral in het van opvallend baswerk voorziene "Cyanide", een lekkere stamper, gaat dat goed. Lastig is wel dat daarop met "Inebriated cowboys want their blackouts in a glass" weer een nummer volgt dat lastiger te behappen is. Maar zoals gezegd, het is juist die diversiteit die deze band leuk maakt. Utrecht is weer een meer bovengemiddeld bandje rijker.

Het Alphense kwartet Spooner kiest veel minder voor diversiteit. Zij kiezen voor een handige mix van stoner en alternatief met een randje pop. Dat maakt ze een stuk eenvoudiger te verhapstukken dan Stairs To Nowhere. Helaas houdt dat ook bijna automatisch in dat het voor een band een stuk lastiger wordt je te onderscheiden van de grote grauwe massa. Het lukt Spooner op Trading Dreams dan ook niet in alle nummers om me te overtuigen, van mij mag het wel wat aparter. Al moet ik wel zeggen dat ze zanger Danny Hessing een aardig sterk troef in handen. Bovendien is een liedje als "Dance on Drugs", met zijn opvallende opening, in ieder geval wel een eyecatcher. Ook het op Kink-FM al gedraaide "Lack of Mind" is een lekker rocknummer. Hier en daar doet Spooner me in de wat slepender nummers wel een beetje denken aan een minder emotionele versie van Life of Agony en als het recht-zo-die-gaat gaat aan Danko Jones, vanzelfsprekend wel zonder de blaf van de Canadees. Maar het is dus wel allemaal net wat minder, al is dat natuurlijk geen schande.

Brrr, gezellig is het niet bij Orphax. Eerder ijzig koud en dreigend. Terwijl Sietse van Erve gewoon in Nederland woont. Het hoge noorden, zo boven de poolcirkel zou beter voorstelbaar zijn. Gelukkig heeft Noorwegen niet het alleenrecht op fabeltastische ambient, Nederland kan er ook wat van; zie Machinefabriek. Orphax doet er bepaald niet voor onder: Drowning in a Pool of Trees is een bijzonder naargeestig stukje dronende ambient dat de geest op hol laat slaan. Minstens zo goed als zijn vorige 3" plaatje Proof of Conspiracy, maar dan nog net wat voller en intenser. Als de hoge tonen beginnen de loeien wordt het zelfs hoogst verontrustend, en bekruipt je een angst dat in de Orphax-studio's dingen gebeuren die je alleen in psychologische horrorfilms of series als Criminal Minds wil zien. Het sissende uiteinde zorgt bepaald niet voor opluchting. Geweldig plaatje.

In "This Is Not A Prog Song" deelt RPWL een flinke kat uit richting critici: ""I can't fault RPWL for lack of talent, but I certainly can point out that they are not half as good as I could be." Hoppekee! Meteen daarna volgt de lollige rijm-om-het-rijm "I know what you don't know/I'm the most underrated guy/I know what you don't know/Just to make it rhyme let's bake an apple pie". Lef en humor, en het zijn nog Duitsers ook. Maar van die critici hebben ze met dit album weinig te duchten volgens mij. Ze zijn zelfverklaarde Pink Floyd-adepten, en dat is regelmatig behoorlijk te horen ("Masters Of War"), maar ze zijn daarnaast ook in staat wat fellere progrocksongs te schrijven in de hoek van Spock's Beard ("Choose what You Want To Look At") en het voornoemde "This Is Not A Prog Song" had inderdaad net zo goed een jaren-negentig-Britpopsong kunnen zijn. Hoe dan ook, alle songs klinken als een klok en als onderdeel van een geheel. Het zijn songs met kop en staart, met goed maar nooit overdadig instrumentaal werk en met effectieve sfeergeluiden. Het tekstuele thema is hedendaags: het consumentisme van de huidige maatschappij. RPWL heeft lef, inderdaad. Volstrekt terecht, want met dit album maken ze het volledig waar.

Het was Judas Iscariot die Jezus verraadde voor dertig zilverlingen en uitleverde aan de Romeinen. We weten allemaal hoe het afliep. De ene 'J' ging uiteindelijk naar boven en de andere viert nu feest met onze gehoornde vriend hier beneden. Geïnspireerd door dit verraad en andere duistere kanten van het Christendom, hebben de Harlots uit Ohio hun laatste album tot Betrayer gedoopt. Een toepasselijkere Paasplaat zul je dan mijn inziens ook niet snel meer vinden. Laat je echter niet in de luren leggen door dit donkere thema, want het is zeker geen blackmetal wat de heren brengen. Nee, we hebben hier te maken met een club die zich meer beweegt richting Converge, The Dillinger Escape Plan en Between the Buried and Me. Technisch hoogstaande noisecore dus, met ontelbare breaks, tempowisselingen en vingervlugge gitaarmasturbatie. Ik vind het heerlijk. Daar blijft het echter niet bij. Er is ook nog een zachtere kant. Net als je helemaal ondergesneeuwd dreigt te raken door al het geweld, wordt er overgeschakeld naar een dromerige, bijna broeierige stijl, waarmee al je frustaties meteen van je afglijden. Zoals Obsidian dat ook kan. En als je dan weer op adem bent gekomen, dan komt de chaotische en alles verwoestende kant weer bovendrijven om genadeloos toe te slaan. Wat rest is de "Suicide Medley". Een twaalf minuten durend spektakelstuk, waar alles samenkomt waar deze band voor staat. Een waardige afsluiter van een uitstekende release.

Mocht je de komende tijd naar de radio luisteren, met in het achterhoofd dat er een nieuw album van dEUS aankomt, luister dan even goed of het wel dEUS is dat je hoort. De stem van John Verckist van General Mindy lijkt namelijk op die van Tom Barman en je zou dan mogelijk met de eerste single "Prozac Candy" of de opvolger "Love Without A Reason' van hun debuutalbum Delusions Of Grandeur te maken kunnen hebben. Muzikaal is General Mindy echter minder door Beefheart geïnspireerd dan hun Antwerpse stadsgenoten -al drijven zij ook langzaam af-. General Mindy heeft muzikaal meer van Metal Molly, die andere Belgische band die destijds hoge ogen gooide. De keuze voor Pascal Deweze, destijds van Metal Molly en nu van o.a. Sukilove, als medeproducer lijkt dan ook logisch. Delusions Of Grandeur is een liedjesplaat, dat wil zeggen dat de dertien liedjes van het album stuk voor stuk hun aandacht vragen en als totaal geen eenheids-trip is waar je in moet raken. Ieder kan zijn eigen favoriet tussen de veelal sterke nummers zoeken, als is het een jukebox. Zo danst heel België nu waarschijnlijk op de catchy klanken van hun tweede single "Love Without A Reason". Maar er wordt ook het nodige gas teruggenomen. Zo zou Eels zich niet hoeven te schamen voor een nummer als "Bad Rumours" en kunnen de zakdoeken te voorschijn gehaald worden in "The Kid". Ik zal je niet vermoeien met een waar-doet-me-dit-aan-denken opsomming van elk liedje, maar het best bevallen mij de liedjes met de meer rootsachtige sfeer zoals "Temporality Blues". Hier lijkt de duivel in ze naar boven te komen. Deze komt -en ik schrok er echt van- in eigen persoon als een duveltje uit een doosje tevoorschijn na een lange uitloopstilte aan het eind van de cd om erg gemeen toe te slaan. Normaliter een heel flauwe grap, maar met zo'n sterk nummer vergeef ik het ze.

De jongens van Gwen Stacy maken stoere mannen-muziek en geloven in God. Net als The Chariot, net als Norma Jean. En een beetje zoals Underoath. Gwen Stacy is de zoveelste band die metalcore met een hardcore randje maakt, in de refreinen plaats heeft voor cleane zang en in het hart voor de Here. De band zelf is overigens vernoemd naar een karakter uit Spiderman - ze was de eerste vriendin van de Spinnenman. Wat dat met de muziek van de band Gwen Stacy te maken heeft? Geen flauw idee. Met de metalcore van de Amerikanen is niet zoveel mis. Niet al te origineel, maar wel met lekkere nummers. Stevige beatdowns, chaotische structuren en een bovengemiddeld goede zanger. Nee, het zijn de teksten - echt, versta je die dan? - waar ik me aan erger. 'Your not dead, I'm not dead, son you are not alone' en wat te denken van 'I decide who will live and who will die'. Als ik een preek wil horen ga ik wel naar de kerk. Als je denkt dat je alles gehad hebt komen de vrome rockers nog met het pathetische 'Playing God Is Playing For Keeps'. Bij bands als Norma Jean en Underoath ligt het Christelijke sausje er op een of andere manier niet zo dik bovenop, het zijn groepen die ik als echte Nederlander - 'een volgevreten atheïst' aldus Youp van 't Hek - wel trek. Gwen Stacy is me een tikkeltje te stichtelijk. Ongelovigen hebben betere metalcore om uit te kiezen. Gelovigen overigens ook. Amen.

Kun je niet genoeg krijgen van Ayreon? Ga dan eens luisteren naar Project Creation's Dawn On Pyther. Ook een progrockproject van één man (hier de Portugees Hugo Flores) met veel verschillende stijlen, met verschillende zangers en zangeressen, met een science-fiction-concept dat de muziek niet in de weg zit. Oké, een kopie dus? Nou nee, daarmee zou je Hugo Flores ernstig tekort doen, simpelweg omdat het album daar te goed voor is. Dit album is deel twee in een serie van drie te verschijnen albums. Het eerste deel, Floating World, verscheen in 2005. Flores zwiert op dit album alle kanten op en laat onder andere progmetal, folkmetal en electropop horen. Dat dat niettemin een geheel blijft is een prestatie op zich, zeker als je bedenkt dat er zo nu en dan stevig gas teruggenomen wordt. Een van de vijf vocalisten is de uitstekende zangeres Zara Quiroga, die op dit album een belangrijk aandeel heeft. Toch is er hier en daar nog wel iets op dit album aan te merken. Zo zijn de drums niet altijd even subtiel, zeker niet als ze uit een doosje komen, en geldt hetzelfde voor de kamerbrede riffs die her en der worden gebruikt. Uit de overige gitaarpartijen - het overgrote deel, gelukkig - blijkt wel dat Flores ook anders kan. Na vijf kwartier haalt dit album desondanks een dikke voldoende. Een hele dikke voldoende, zelfs.

Nick Lowe maakt de laatste jaren fijne ironische crooner-albums, maar wat deed hij vroeger eigenlijk? Deze mid-price reissue biedt gelegenheid tot nadere kennismaking. Lowe was altijd al een grapjas, hij poseert vanzelfsprekend in de uitklaphoes als Jezus, terwijl de reclamecampagne slogans bevatte als: Repent for he doth record. Dolletjes. Muzikaal gezien zou hij echter eerder de plagiaatkroon kunnen opeisen, een zonde waar hij in de liner notes niet omheen draait. Jesus of Cool is als luisteren naar een middle of the road-radiostation, met toegankelijke hitjes in alle mogelijke stijlen. Soms verbijsterend catchy, schreef hij echt "I Love The Sound Of Breaking Glass"? Ja, dus. Elders cheesy: het Spaanse gitaartje in "Tonight" is de meligheid ver voorbij. Het springerige "So It Goes" is de beste reden om de plaat aan te schaffen, wat een vrolijk refrein, met een heerlijk, haast Schots accent gezongen. In "No Reason" krijg ik dan weer foute Doe Maar-associaties, die overigens, in '78 begonnen, het jaar dat Lowe met dit album solo debuteerde. Teach-In had toen al het songfestival gewonnen, maar met "Nutted In Reality" was dat ook prima gelukt. De tien bonustracks hebben vooral betrekking op de Amerikaanse versie van de plaat, die, verrassing, niet om de godslastering konden lachen, waarna de plaat Pure Pop For Now People ging heten. Eigenlijk lijkt me deze versie leuker. Het flauwige "Shake And Pop" heet hier "They Called It Rock", en klinkt dan als een vetkuiven jaren '50 hit op de high school. Als extraatje kregen de Amerikanen ook nog "Rollers Show", bubblegumpop waar ik tranen van in mijn ogen krijg. Zo valt er genoeg te genieten, al vliegt het even snel je oor weer uit als dat het binnenkwam.

'We zijn erg dankbaar voor alles wat we tot nu hebben bereikt.'
Na Listen, Sporos, The Grove en Passerby kozen de Texanen uiteindelijk voor bandnaam Flyleaf. In Amerika is de groep reuze populair met hun christelijke rockmuziek, maar in Europa is hun album pas een paar dagen uitgebracht. Momenteel zijn ze op tour in dit werelddeel samen met Korn en Deathstars en erg goed voelen ze zich er helaas niet bij. 'We krijgen eerlijk gezegd bijna nergens reactie, wanneer we twee mensen zien meezingen dan zijn we al blij.' Hun twijfelachtige en bescheiden bestaan, de huidige tour en hun liefde voor God is voor ons genoeg gespreksstof voor een interview met gitarist Jared Hartmann en bassist Pat Seals.

De Bush Tetras, ik had nog nooit van ze gehoord. Ze waren echter in het begin van de tachtiger jaren populair in New York, als je althans de Wikipedia mag geloven. Al leverde dat niet meer dan een paar ep's en cassettes op. In de Wikipedia kun je ook lezen dat ze halverwege de negentiger jaren weer bij elkaar kwamen. Na twee ep's, waarvan één met oud materiaal, kwam hun eerste volledige album in 1997 uit. Hierna werd het qua releases stil. Tot 2007, toen Very Very Happy verscheen en in 2008 ook hier gedistribueerd wordt. Very Very Happy is een wat vreemd samengesteld album geworden. Vijf liedjes verschenen in 1996 al op de ep Tetrafied: Previously Released Recordings. De Iggy Pop-cover "Sister Midnight" was reeds in 1997 op een tribute-album te bewonderen. En dan zijn er zes nieuwe opnames. Prima, zou je zeggen. Maar nee, het zijn geen nieuwe nummers, het is oude glorie opgenomen met de mogelijkheden van nu. Zangeres Cynthia Sley is een beest van een zangeres, qua stem ergens tussen PJ Harvey en Grace Slick in. De liedjes zijn ook heel goed te verteren. Er is alleen iets met het bandgeluid. Klinken de eerder verschenen liedjes op dit album nog wat ongedwongen, in deze liedjes wordt het er te dik bovenop gelegd. De drums klinken strak, maar zonder fantasie. Alsof er een heel stadion plat moet. En dan is er nog die van-dik-hout-zaagt-men-planken-gitaarsound die hierop aansluit, maar die ik ronduit storend vind en de kwaliteit die de liedjes wel heeft om zeep helpt. Ik kan dus niet heel heel blij worden van deze release, maar nieuwsgierig naar de opnames uit begin jaren tachtig ben ik er wel door geworden. De cd bevat overigens nog twee live opgenomen bonustracks en drie video's waarvan eentje de originele en de veel betere versie van "Too Many Creeps" uit 1980. Ik wist het.

Zo'n anderhalf jaar geleden kreeg ik een e-mail van FileUnder-opperhoofd Storm met de vraag of ik geen zin had om cd's te bespreken. Ik heb er niet echt lang over na hoeven denken, want dat was iets wat ik eigenlijk al heel lang wilde doen. Nadat ik dit had laten weten, kreeg ik binnen enkele dagen de debuut-cd van Headlights thuis. Mijn eerste recensie was misschien geen sensationeel begin, maar dat was dat eerste album van Headlights eigenlijk ook niet. Het was een aardige cd met leuke popliedjes. Nu zit hun tweede album Some Racing, Some Stopping in de lade van mijn cd-speler en mijn verhaal zou vrijwel hetzelfde kunnen zijn. De lichtvoetige popliedjes van het drietal Tristan Wraight, Erin Fein en Brett Sanderson klinken heel aardig en dat betekent in ieder geval dat het geen slechte cd is. Een aantal tracks waaronder de single "Cherry Tulips" en "On April 2" zijn eigenlijk gewoon regelrechte bubblegum en daar heb ik al een hele tijd een zwak voor. Ongecompliceerde en vrolijke muziek voor in de lente. Ik las dat Headlights was uitgebreid met de nieuwe bandleden Nick Sanborn en John Owen omdat ze de songs met z'n drieën niet live zouden kunnen brengen. Nou dat geldt zeker niet voor de titelsong en "So Much for the Afternoon", twee niemendalletjes die me niets zeggen en die ik normaal snel zou overslaan. Ik hoor er niet de bezieling die toch uit de andere vrolijke songs klinkt. Mijn conclusie moet dus zijn dat dit een redelijk onderhoudende cd is, maar ik ben er weer niet ondersteboven van.

Of ik iets had met Reverend Organdrum wilde men hier bij File Under weten. Stuur maar op, riep ik overmoedig. En had ik er iets mee? Eerlijk gezegd niet zo veel. Reverend Orandrum is het nieuwste project van Hammond organist Tim Alexander en Jim Heath, singer-songwriter en gitarist van The Reverend Horton Heat. De rockabilly van die band pruim ik prima! Alexander kende ik eerlijk gezegd niet. Hij schijnt met Asleep At The Wheel een soort westernswing te maken. Op Hi-Fi Stereo staat alles in dienst van zijn orgel. Alleen in Bim Bam Baby - ooit een hit voor Frank Sinatra - mag Heath zijn stem laten horen. Verder instrumentale uitvoeringen van I Got A Woman van Ray Charles en A Shot In The Dark van Henry Mancini. Orgelhits bij uitstek. Wat ik verder kan doen dan met nog wat namen smijten weet ik niet: het James Bond-thema komt voorbij en tunes uit oude films en tv-series worden onder handen genomen. Opgewekte muziek, uitgevoerd door topmuzikanten. Een verscheidenheid aan muziek omgetoverd tot orgelkrakers. Reverend Organdrum's Hi-Fi Stereo is vast een topalbum.

Stel nou eens dat Ethan Hawke bij het zoeken naar woonruimte in New York ergens in 1993 de kamer die hij uiteindelijk nam toch maar niet genomen had. Dan had Lisa Loeb's leven er heel anders uitgezien. Denk ik. Loeb woonde namelijk ook in dat buurtje en kwam zo in aanraking met Hawke. Hij zorgde er voor dat "Stay (I Missed You)" belandde op de soundtrack van Reality Bites. Met dat nummer werd Loeb de eerste artieste die de nummer één positie in Amerika behaalde zonder dat ze een platencontract had. Het veranderde Loeb's leven pardoes en uiteindelijk had ze zelfs met haar toenmalige vriend Dweezil Zappa een reality soap in 2004. Maar voor die omslag maakte Loeb ook al lange tijd muziek en trad eerst op als duo Liz and Lisa (met klasgenoot Duncan Sheik als begeleidend gitarist) en vervolgens solo in vele New Yorkse koffiehuizen. Bij die optredens verkocht ze haar liedjes op een cassettebandje, The Purple Tape, dat ze in 1992 opnam. Die liedjes brengt Loeb nu opnieuw uit op haar eigen label. Het fijne aan het soort akoestische, gewoon in de slaapkamer opgenomen liedjes dat je op The Purple Tape te horen krijgt, is dat ze tijdloos zijn. Stiekem misschien nog wel tijdlozer dan die grote hit. Dat blijkt bijvoorbeeld uit de versie van "Do You Sleep" dat ook op haar 'echte' debuut Tails uit 1995 stond. De kale versie, met alleen Lisa en haar gitaar, staat nog steeds fier overeind, terwijl ik de versie van Tails aardig gedateerd vind klinken. Als extraatje zit er bij The Purple Tape nog een cd. Daarop staat een interview met Loeb door Andy Denmark waarin ze vertelt over New York rond de tijd dat ze The Purple Tape opname. Leuk om een keer te horen, net als wanneer ze de liedjes stuk voor stuk bespreekt met Denmark, maar ik hoor toch liever gewoon de liedjes zelf.

Je ziet hem denken: 'Mens, kies nou toch wat!!!' Met een vertwijfelde blik in zijn ogen loodst de Ekko-medewerker Lou Rhodes door tientallen online menu's van Utrechtse restaurants. Het valt niet mee om iets te vinden dat de Engelse zangeres kan bekoren, maar na lang wikken en wegen wordt het een gerecht van de plaatselijke Thai. Het interview kan dan toch eindelijk beginnen...

Lou Rhodes is in Nederland voor vier concerten om haar laatste album Bloom te promoten. Ze toert zonder band, haar voorprogramma is haar roadie en gitaartechnicus, haar tourmanager verkoopt haar merchandise. De keuze voor deze kleinschalige aanpak is een bewuste geweest. Volgens Rhodes komen haar akoestisch gespeelde liedjes het beste tot hun recht in kleinere zalen. Ook denkt ze dat het eigenlijk financieel niet meer haalbaar is om een band mee te nemen op tour, laat staan een kok. File Under sprak met haar enkele uren voordat ze Ekko muisstil kreeg.

Nadat mijn oude trouwe tuner het leven liet, en niet meer te repareren bleek, kocht ik een andere. Het was even zoeken maar het werd een hele fijne tuner die ik op de kop tikte. De particuliere verkoper nam er zichtbaar geraakt afscheid van, of hij kon heel goed toneel spelen. Dat kan ook. Het apparaat werd helemaal mijn vriend. Vol goede voornemens was ik dan ook om de radio weer in ere te herstellen, maar nu ik ruim een maand verder ben moet ik toch melden dat de zoektocht naar kwaliteit mislukt is. Er zijn er wel enkele programma's zoals Boogie Nights op Radio 6 die mij goed bevallen, maar een echt interessante zender ben ik niet tegengekomen. Zelfs bij Kink FM ben ik mijn aandacht na een half uur kwijt. Ongetwijfeld zal er ergens een internetradiostation zijn dat bij mijn smaak aansluit, maar daar kan deze tuner dan weer niets mee. De cd-speler heeft zijn plek dus weer terug veroverd, maar nu wel met sessies van het Engelse radiostation XFM. De muzikale verantwoordelijke is Billy Childish. Mijn eerste kennismaking met Childish was ergens rond 2000 en aansluitend haalde ik twee cd's uit de tweedehandsbakken van zijn band Thee Headcoats. De man heeft echter al zo belachelijk veel uitgebracht dat er geen beginnen aan is om alles met terugwerkende kracht aan te schaffen, mocht ik dit al willen. Hierna ging hij gewoon door en verschenen er elk jaar gemiddeld twee releases, waarvan The XFM Sessions onder de naam Wild Billy Childish & The Buff Medways dus de laatste is. In verschillende bandbezettingen speelde Childish de vier sessies in 2001 en 2002 en deze zijn nu met een totaal van vijftien rauwe garage rock 'n' roll -nummers uitgebracht, waaronder zijn versie van "Hound Dog" en "Fire". Twee tracks die ik ook op een gave BBC-sessie-cd van Hendrix heb staan. Ook al zo'n zender die ik hier niet kan ontvangen.

Ken je Simuze nog? Dat sympathieke Nederlandse muziekplatform dat Creative Commons-muziek verspreidt? Er zijn inmiddels 400 artiesten aangesloten, met ruim 1500 nummers. Het werd dus weer hoog tijd voor een nieuwe verzamelaar met geselecteerde hoogtepunten (zoals Simuze die ook al uitbracht in 2007 en 2006). We zijn er intussen overigens eentje vergeten te bespreken. Aangezien mijn oordeel over de vorige sampler tamelijk vernietigend was, is het wel interessant om te zien of het met de CC-muziek intussen wat beter is gesteld. Het thema is dit keer 'eclecticisme', maar dat hoor ik er niet echt in terug. Wel levert het in elk geval redelijke rocksongs op van Nederlandse bands als The Motion en het Paloalto-achtige Spaug. Ook Sennen is aanwezig en doet zijn mooie post-rockding. Het moet gezegd: deze verzamelaar is door zulke bijdragen kwalitatief aanmerkelijk beter dan de vorige, hoewel ook dit keer weer allerlei artiesten de bleke demo-middelmaat niet weten te ontstijgen. Voor twee daarvan verdient de samensteller van Mindz Music vol. 1 zelf een pak rammel: ene DJ Shizzle uit Gelderland krijgt het voor elkaar om Daft Punks "Technologic" te verkrachten met een behoorlijk suffe extra gitaarriff. Slechte Daft Punk-remixen zijn er bij de vleet, maar om Daft Punks auteursrechtelijk beschermde samples nu te claimen als en Creative Commons-beschermd werk, dat geldt toch wel als een echte Simuze-blamage. Jongens, dit kan echt niet! De speciaalste vermelding gaat echter naar de aftrap van Mindz Music vol 1, de werkelijk ongekend verschrikkelijke hiphoptrack "Het Is Lente" uit 2005 van De Toffen. Als je luisteraars weg wil jagen, moet je zo beginnen: ik heb in mijn gehele carrière bij File Under nog nooit zo'n waardeloze opener van een verzamelaar gehoord. Gamers zouden het een 'epic fail' noemen: met kansloze songteksten als "Jij geeft mij een goed gevoel / Snappie snappie wat ik bedoel / Dans met jou, mijn hand op je bil / Snappie snappie wat ik wil" streven De Toffen de volledige schare Nederlandse wannabe-rappers in stupiditeit voorbij en gaan ze de geschiedenis in als de grootste losers die de Nederhop ooit gekend heeft. Proficiat.

Wat nou als de Amerikanen in november Barack Obama of Hillary Clinton tot president verkiezen? Hoe moet het dan verder met al die politieke punkbandjes? De bezetting/bevrijding van Irak wordt natuurlijk meteen beëindigd, de uitkeringen gaan omhoog, de gezondheidszorg wordt beter en de regering wordt helemaal transparant. Die onderwerpen vallen dus weg voor alle wereldverbeterende punkbands. Hoe Avoid All Sides dan zou klinken? Heel erg leeg. De punkers van Total Chaos maken klassieke punk in traditie van The Exploited en Black Flag. Kort, puntig, rafelig, niet teveel melodie, wel veel 'ooh's' en 'woow's' en lekker trappen tegen de verrotte samenleving. Niet erg verheffend, weinig origineel en bovendien niet zo goed. Vier jaar geleden kwamen er albums uit met dezelfde thematiek, dezelfde boodschap, maar met betere nummers. Zo maakte Ten Foot Pole met Subliminal Messages in 2004 een dijk van een plaat en deden de godfathers van de melodieuze punk (Bad Religion) er in datzelfde jaar met The Empire Strikes First nog een schepje bovenop. Toegegeven, punk en politiek vormen een twee-eenheid en alleen daarom al is het niet helemaal eerlijk om begrippen als 'originaliteit' uit de kast te trekken, maar dit album gaat op een of andere manier totaal aan me voorbij. Misschien ben ik gewoon een beetje 'anti-Bush-moe'. Snel tijd voor een nieuwe president! Eens zien met wat voor soort cd Total Chaos dan op de proppen komt. Ik sla nu een rondje over.

Jambands zijn een typisch Amerikaans verschijnsel en zullen dat vermoedelijk tot in lengte van jaren blijven. De muziek van bands als Grateful Dead, Phish en Widespread Panic blijft - zeker live - lastig voor de argeloze luisteraar, omdat er keer op keer uitgebreid geïmproviseerd wordt om pas na minuten weer op het pad van de melodie uit te komen. Tegelijkertijd is er op de thuismarkt voor deze bands voldoende publiek om volop te toeren en komen de meeste niet eens naar Europa. Waarom zou je voor halflege zalen spelen als je thuis een groter uitverkocht huis kunt hebben? Een uitzondering is het jaarlijkse Jam In The Dam-festival in Amsterdam, waarbij verschillende jambands een reeks concerten geven in de Melkweg. Het merendeel van het publiek komt echter mee uit de States(!) en bezoekt naast concerten de Wallen en de koffieshops... Een van de bands die alleen op dit festival te zien is, is Umphrey's McGee. Terwijl dat typisch een band is die wèl zou kunnen slagen in Europa. Hoewel ook zij lange improvisaties kennen, zijn hun songs steevast compacte rocksongs met een dijk van een melodie. Ook de improvisaties zijn daarmee steviger ingebed, zodat ook een niet-ingewijde zich prima kan vermaken. Op hun live-album Live at The Murat wordt dat nog eens bevestigd. De songs worden bijeen gehouden door de meesterlijke ritmesectie van drummer Kris Myers, percussionist Andy Farag en bassist Ryan Stasik. De toetsen en de gitaren dansen daaromheen, maar blijven door die ritmesectie binnen een herkenbare melodie. Umphrey's McGee slaagt er bovendien in het studiowerk en het livewerk dicht bij elkaar te houden qua sound en feel, wat ook stevig bijdraagt aan de herkenbaarheid. Zo kan het gebeuren dat deze live-cd herkenning biedt voor wie hun studio-albums heeft en tegelijkertijd voor de newbie een fraaie kennismaking zonder overdreven gefreak is. Meesterlijke instrumentatie, compacte songs met te volgen improvisaties, een perfect livegeluid. Dit is het ultieme Umphrey's McGee-document! Ik ga woensdag een kijkje nemen bij Jam In The Dam. Ik weet nu al dat ik me uitstekend zal vermaken.

Opruiming in huize Gr.R! De stapel mediocre powermetal dreigt om te vallen, dus rammen we er even wat ouderwets gierend gitaargeweld en gillende zangers vanuit de gehele wereld doorheen.

De vertegenwoordiging uit Duitsland heet Human Zoo. Human Zoo brengt zestien maanden na hun debuut Precious time alweer de opvolger Over the Horizon uit. En dat was een slecht idee. Althans, om die plaat zo snel uit te brengen. Ze hadden wel wat langer aan de nummers kunnen werken. Of in ieder geval wat meer over één richting kunnen nadenken, want wat stuitert die plaat heen en weer. En vooral de ballads zijn van een tenenkrommend beroerd jaren tachtig hairmetalgehalte. En dan heb ik nog niet eens over de productie.

De matige productie van Immortal, het nieuwe werkje van Shaman, uit Brazilië!, zie ik even door de vingers. Maar misschien onderschat ik de studio's in Brazilië wel. Maar Shaman heeft andere problemen. Want als je powermetal wilt maken zul je er in ieder geval voor moeten zorgen dat je een goede zanger hebt en dat is Thiago Bianchi niet. Althans, op de vlakke etappes komt Thiago aardig mee, maar de bergen moeten niet te hoog worden, want dan haken de stembanden af. En helaas probeert Thiago het wel iedere keer. Muzikaal zit het wel degelijk in elkaar, al zijn de heren behoorlijk schatplichtig aan bands als Gamma Ray en Iron Maiden.

Alestorm, uit Schotland, gooit het over een heel andere boeg. Zij verzinnen ter plekke de powerfolkmetal en hoewel mij dat concept als liefhebber van metal en de stevigere folk zeer goed in de oren klinkt, Alestorm bakt er op Captain Morgan's Revenge helemaal niks van. Bijzonder slappe powermetal en folkmelodietjes uit een Casio van 49,95 bij de Kijkshop. Ze hangen er voor de gein nog een piratenthema aan, maar dat niet gehoeven. Het nodigt nergens uit tot pogoën of een goede pint Ale, dus we laten dit aan ons voorbij gaan...

Soms denk ik dat muzikanten het zowel zichzelf als elkaar te moeilijk maken. Ze brengen plaat na plaat na plaat uit; voordat je je verdiept kunt hebben in de ene hype is de volgende alweer aangewaaid. Muziek maken lijkt wel te makkelijk geworden. Is het dan zo raar dat mensen relatief steeds minder tijd en geld voor een album over hebben? Economisch lijkt er wel sprake van een muziekoverschot. Over de kwaliteit kun je dan noten kraken. Het knappe van het leuke album van Helen Love was dat die vier punkdames hun niveau hooggehouden hebben over alle jaren heen. Dat geldt niet voor de twee punkdames Dee Plume en Sue Denim (fraaie namen, dat wel). Zij vormen al sinds 2000 het Engelse duo Robots In Disguise (live nemen ze trouwens nog een derde meid mee), dat gezien video's als "Girl" en "La Nuit" ooit best geinig geweest moet zijn. Dit derde album blijft bij mij echter absoluut niet hangen. We hebben te maken met een typisch gevalletje waardeloze songteksten omgord door vervelende filler. Vier tracks reiken uit boven de poel van ellende: "Don't copy me" is gewoon geinig vanwege zijn tekst, drive en de echt té belabberde gitaarsolo, "The Tears" is toch best een aardige U2-ripoff en de nummers "I Live In Berlin" en "I'm Hit" sluiten aan bij de New York-trend van LCD Soundsystem en consorten een paar jaar geleden. Als er niet zoveel meer, relevantere en leukere muziek was, zou ik We're In The Music Biz best nog eens opzetten.

Het eerste album in maar liefst zeven jaar van de metalrapmannen van Stuck Mojo. Met een prima nieuwe rapper, Lord Nelson, is Rich Ward na het uitstapje bij Sickspeed en Fozzy teruggekeerd op het oude nest. Is boze metalrap nog wel 2008? De eerste track "I'm American" stemt niet erg vrolijk. Voorspelbaar, wat vlakke productie, kortom opgewarmde prak. Gaandeweg wordt het echter stukken beter, ondanks de soms voor Europese oren wel heel simpele teksten. "I'm American" is een niet al te subtiel patriottistisch anthem en verderop zijn nogal ongenuanceerde standpunten over de islam te vinden in de teksten - met als dieptepunt de vijf minuten durende preek "For The Cause Of Islam", die Wilders zo over zou kunnen nemen. In Amerika vinden ze dat misschien heel stoer, hier wordt zulke steroïdenstoerheid enigszins meewarig bekeken. Maar ook al gaat het hier behoorlijk ver, als ik dat als maatstaf zou nemen zou een flink deel van de rockbands door hun Rambo- of Hitsige Harry-teksten de ballotage niet halen. Het gaat vooral om de muziek, en die is wel degelijk de moeite waard. In plaats van alleen maar boos en hard te spelen, wordt er regelmatig het een en ander aan detailstoegevoegd waardoor er een goede balans in hard en zacht is. Zo is in "Southern Born Killers" een achtergrondzangeres te horen en is "Yoko" grotendeels een subtiel en beschaafd gitaarloopje. De kwaliteit van het geluid is na het matige begin ook prima. Ze slagen er daardoor in boven de standaard-metalrap uit te stijgen, soms op bijna Mike Patton-achtige wijze. Het resultaat mag er dan ook zijn. Metalrap is dan wel uit, Stuck Mojo laat zien dat het genre in elk geval niet overleden is. De preek er even uit programmeren en je hebt een album dat de moeite waard is.

Toen ik van de pabo kwam, ben ik een tijd werkloos geweest en heb ik ook enige tijd als uitzendkracht gewerkt. Waarom ook niet? Je verdiensten zijn in ieder geval al iets hoger dan met alleen een bijstandsuitkering. In elke branche vind je uitzendkrachten, sinds enige jaren ook in mijn werk, het onderwijs aan volwassenen. Het werk is niet altijd zeker en daarom krijgen nieuwe collega's vrijwel nooit een vaste aanstelling. Dat is vervelend. In mijn zoektocht naar nieuwe bands kom ik ook steeds meer 'bands' tegen die maar één vast bandlid hebben. De band wordt naar behoefte aangevuld met 'uitzendmuzikanten' die soms maar voor een of twee songs worden ingehuurd. The Boggs is ook zo'n band. Op het inlegvel bij deze nieuwe cd staan maar liefst drieëntwintig namen: Jason Friedman en tweeëntwintig tijdelijke leden. Na "We Are The Boggs We Are" uit 2002 en "Stitches" uit 2003 is Forts het derde album van The Boggs. De muziek op Forts is meestal lekker swingend en dat zal wel te maken hebben met de twee drummers. Ik heb sowieso het idee dat een flink aantal muzikanten een ritme- of een percussie-instrument bespeelt. De muziek van The Boggs lijkt dan ook regelmatig op de muziek van bands die in de jaren tachtig furore maakte zoals Adam & The Ants en Bow Wow Wow. Dat hoor je zeer duidelijk in "Arm In Arm", "So I So You" en "If We Can't (We Can)". Normaal geef ik de voorkeur aan dit soort snellere songs, maar deze keer kies ik toch voor de rustiger songs zoals "One Year On", "The Passage" en beide versies van "After the Day". Ze bevatten minder percussie en zullen me waarschijnlijk minder snel vervelen. Maar er zijn nog wel wat meer aardige songs te vinden. "Remember the Orphans" bevat een interessante interactie tussen de zanger en het achtergrondkoortje en "Little Windows" is een eenvoudige rock 'n roll-song in de traditie van Buddy Holly.

Laat de zomer maar komen. Zonnetje erbij, balkonnetje, drankje bij de hand, gitaar op schoot en zo'n fijne melodieuze, niet al te zware indiepop-plaat op de achtergrond. Throw Me The Statue heeft een naam als een emoband maar is in feite niets anders dan een alter ego van multi-instrumentalist Scott Reitherman, die samen met een handvol vrienden deze plaat in elkaar heeft getimmerd vol zomerse indiepopdeunen. Electronische beats worden aangekleed met opgewekte niets-aan-de-hand zanglijntjes, droge gitaarriffjes en en olijke pianotjes en samples. Onwillekeurig moest ik meteen denken aan bands als Oranger, Lou Barlow, Why? en Grandaddy, en met name naar deze laatste wordt wel heel nadrukkelijk verwezen als ze de synths aanslingeren, zoals in "A Mutinous Dream". Het enige wat Throw Me The Statue ontbeert is een beetje karakter in de zang, Reitherman heeft niet direct de meest kleurijke stem en is wat beperkt in bereik. Maar dat deeert de indiepret niet, aangezien de nummers gewoon kloppen en enorm pakkend zijn, en een song als "Lolita" gaat in huize Marty zeker grootse toekomst tegemoet qua playlist en zo. Laat de zomer maar komen, ik heb alvast mijn eerste soundtrack klaarliggen.

Het is internationale vrouwendag en in het kader daarvan barst Paradiso zowat uit haar voegen. Een vol programma overdag, een uitverkochte boven- en kelderzaal 's avonds en een uitverkochte grote zaal 's nachts. Daar tussendoor nog een eveneens uitverkochte grote zaal voor Joe Jackson die avond. Aan het eind van de middag sta ik te wachten totdat ik hem te spreken krijg en is het passen en meten in een smal gangetje. Ik spreek twee mannen die wachten op de bassist van Joe Jackson: Graham Maby. Ze hebben via eBay zijn basgitaar gekocht, die hij gebruikte op de eerste Joe Jackson plaat Look Sharp. Graham blijkt onvindbaar en de mannen beginnen 'm al een beetje te knijpen of hij toch niet terugkrabbelt. Wat uiteindelijk ook niet geheel ongegrond is, want ik begrijp later van Jackson dat Maby die dag inderdaad twijfelde of het wel zo'n goed idee was, om 'm te verkopen.

Ik vraag me onderwijl af in welke mood ik Joe Jackson te spreken zal krijgen. Bij de voorbereiding ben ik enkele interviews tegengekomen waar de gezelligheid en bereidwilligheid duidelijk ver te zoeken was. Na een tijdje komt Jackson aanschuifelen. Type lange slungel (een van de weinige popartiesten die juist groter blijken te zijn dan verwacht), maar bij nadere kennismaking toch niet zo'n rare kwibus als ik verwacht had nadat ik hem afgelopen juni in Paradiso zag optreden. We proberen een plekje te zoeken in de kelderzaal waar we hopen dat het enigszins rustig is. Dat blijkt al snel ijdele hoop. Jackson is gelukkig erg vriendelijk, maar heeft wel problemen met zijn stem, waarschijnlijk n.a.v. het andere optreden in Paradiso de avond ervoor. Hij praat zachtjes, wat met de toenemende herrie om ons heen niet altijd even duidelijk is, en nipt regelmatig uit zijn thermoskannetje, vermoedelijk gevuld met thee met honing of iets dergelijks.

Ik kan er niet echt aan wennen, moet ik zeggen. Ik weet dat het heel hip is om Beach House leuk te vinden, en echt, ik heb het geprobeerd. Ik wil zo graag hip zijn! Ja, ik hoor best wel de Mazzy Star-gelijkenissen. Maar echt, die zijn leuker. En ja, lo-fi droompop als die van Beach House past prima bij het einde van de winter en het begin van de lente. Maar ook daar zijn nog talloze andere cd's voor te vinden (ik denk aan de nieuwe Goldfrapp bijvoorbeeld, om het even bij dromerige muziek te houden). Het dromerige en het softe begint me na een poosje te vervelen, al doet Beach House hun best om de muziek interessant te houden, door de toevoeging van orgeltjes en leuke drumritmes. Plus, niet te vergeten, het feit dat ze een cover doen van Daniel Johnston's "Some Things Last A Long Time". Alleen: het origineel is echt beter. Nee, voor mij werkt het niet, ik verwacht uiteindelijk toch wat meer pit, wat meer bruisen, wat meer energie. Dat laat niet onverlet dat ik ook wel hoor dat een hele hoop lo-fi liefhebbers hier wel heel blij van gaan worden, dus mocht je Mazzy Star een toppertje vinden, laat mijn recensie je dan vooral niet tegenhouden om ook deze plaat te gaan kopen!

Ik ben wel een meester geworden in het missen van de soloreleases van Dug Pinnick. Ooit moest ik door een bevriende journalist gewezen worden op Poundhound en zijn eerste onder eigen naam uitgebrachte solo-cd, het in 2005 verschenen Emotional Animal wist ik ook in eerste instantie te missen. En nu gebeurt me weer hetzelfde met Strum Sum Up dat al weer van eind 2007 dateert. Misschien komt het wel doordat het al een tijdje- wat zeg ik al dik twee jaar! - verdacht stil is rond het drietal van de Texaanse übergroovemachine King's X. Daar gaat gelukkig dit jaar weer verandering in komen. In mei zal XV verschijnen en hopelijk doet de band daarna weer een tournee waarbij ze ook Nederland aan zullen doen. Tot die tijd moeten we het dus doen met dit Strum Sum Up. En laat dat nou bepaald geen straf zijn; alsof luisteren naar de groove van Pinnick ooit een straf kan zijn. Opvallend is dat ondanks dat er op deze cd van Pinnick voor het eerst geen enkel ander King's X-lid meespeelt, het wel Pinnick's solo-cd is die het dichtst bij het geluid van de Texanen ligt. Bovendien is het songmateriaal van Strum Sum Up ook net een slag beter dan dat van Emotional Animal. Wat ik me verder niet kan herinneren van een andere cd in mijn platenkast is dat voor enkele nummers de gitaarpartijen verdeeld zijn over de linker- en rechterspeaker, waarbij de linkshandig spelende Dug altijd de rechterspeaker pakt. Meest opvallende naam in het rijtje helpers is die van Billy Idol-gitarist Steve Stevens, die de lead guitar voor zijn rekening neemt in "Damn It". Andere, ten onrechte minder bekende hulpjes zijn Galactic Cowboys-gitarist Wally Farkas en Veruca Salt-drummer Kellii Scott. Maar voor alles draait Strum Sum Up natuurlijk om de zich immer bescheiden opstellende Dug Pinnick. De man, ondertussen met rasse schreden de zestig naderend, verdient niets minder dan een standbeeld.

Het is jammer dat we dit soort cd's niet vaker zien voorbijkomen. Want wat blijft dat toch leuk, die traditionele heavy metal! En met een band als Lechery wordt het helemaal een feestje door de zang van Martin Bengtsson (ex-Arch Enemy, ex-Armageddon), strakke melodieën, afwisselende gitaarriffs en een solide ritmische opbouw in de nummers. Nadeel is alleen dat juist door deze melodieën en solide ritmische opbouw de CD wel wat voorspelbaar wordt. Met het beginnummer "Rise With Me" zit je nog op het randje van je stoel, maar vanaf nummer vijf "Your Fate" heb je al meerdere malen het idee dat je naar een herhaling van de vorige nummers luistert. Bovendien merk je in het geluid en de opbouw van de nummers direct dat de heren zijn beïnvloed door bands als WASP, Dokken en Hammerfall. Een echte unieke "band-sound" voor Lechery heb ik daardoor dan ook niet mogen aantreffen. En dat is een gemiste kans, alhoewel dit voor de echte liefhebber van "oude" metal totaal niets zal uitmaken. Het advies is dan ook om deze CD zonder meer te beluisteren. Want ondanks zijn voorspelbaarheid zullen nummers als "Slave Under Passion", "Cynical" en "Attraction" menig metalhart sneller laten kloppen.

Het is het bekende receptuur voor veel van dit soort Scandinavische bands. Zware metalen, rauwe mannelijke vocalen, grunts en een zangeres met zeer schone, zuivere vocalen. Zo ook voor het Zweedse Draconian. Met hun nieuwe album Turning Season Within gaan ze verder met de muziek die ze op hun voorgaande albums maakten. Echter wat je van hen te horen krijgt is niet de standaard met gothic metal bestempelde muziek. Draconian gebruikt als basis voor hun muziek doom metal, met zware en trage partijen. En dit benadrukken ze ook nog eens middels de grauwe en agressieve grunts van zanger Anders Jacobsson. Voor het contrast en voor het naar boven drijven van de gothic elementen zorgt de stijlvolle en gevoelige zang van zangeres Lisa Johansson. Een mooie wisselwerking en een uitstekende omgeving om de zowel romantische als donkere lyrics ten gehore te brengen. Ondanks de lekkere trage ondertoon die voortdurend aanwezig is komen ze regelmatig behoorlijk stevig uit de hoek. Het geheel past allemaal goed bij elkaar. De negen nummers, met een gemiddelde lengte van bijna zes minuten, zitten goed in elkaar en het geheel is goed geproduceerd.

Terwijl de mondharmonica mij meteen al bij de lurven pakt, bekijk ik de digipack van Pop Off van The Rhythm Junks. Ik heb nog nooit van ze gehoord. Bij de naam Hautekiet weet ik het al, dit kan alleen maar van onze zuiderburen zijn. The Rhythm Junks bestaan uit zes mannen en één vrouw van wie de meeste meerdere instrumenten bespelen. Bovendien speelt er nog een viertal gastmuzikanten mee. En wat klinkt het resultaat vet! Ik ben vervolgens benieuwd waar dit orkest zoal speelt en zoek eens op internet waar de optredens zijn. Ik zie het Moulin Blues Festival staan. Kijk dat begrijp ik. Ik zie ook op 15 maart het mij onbekende Paradox in Tilburg staan. Gratis nog wel! Dat lijkt me een gevalletje: nog niet bekend genoeg in ons land. Maar wat klinkt dit heftig met het standaardriedeltje aan instrumenten, maar vooral door de blaasinstrumenten: het trompet- en saxofoongetoeter naakt het feestbeest in mij los. De basis van The Rhythm Junks is echter de blues, al dekt dit de lading totaal niet. Het swingt namelijk als de neten en bovendien lijkt 'good old' Captain Beefheart ook over hun schouders mee te kijken. Stuurbaard Bakkebaard en Zita Swoon-fans opletten dus! De Rhythm Junks zijn overigens voortgekomen uit The Rhythm Kings en El Fish, mocht je dat iets zeggen. Mij niet. Ik ken alleen maar deze cd, en ik ben bang dat eerder werk alleen maar kan tegenvallen. Alhoewel dit zeer goede muzikanten zijn, dat hoor ik meteen. Ik kon er wel eens behoorlijk naast zitten. The Rhythm Junks lijkt me echt een band voor de zomerfestivals: boekers dus ook opletten. Ik kan me namelijk niet anders voorstellen dat dit een feest is om te zien (en te horen). Ik pak ondertussen mijn agenda, '15 maart Tilburg The Rhythm Junks' krabbel ik erin.

Ik maakte me wel een beetje zorgen toen bleek dat Rogue Wave de overstap gemaakt had van het fijne Sub Pop-label naar Brushfire Records, het label van Jack Johnson. Ik vreesde dat deze switch misschien wel zou leiden in in een omslag van smaakvolle indiepop naar dreutelmuziek zoals hun nieuwbakken platenbaas maakt. Maar al na een paar seconden luisteren naar "Harmonium" het openingsnummer van Asleep At Heaven's Gate is me al volstrekt duidelijk dat Rogue Wave helemaal niet als een blad aan een boom omgeslagen is. Gelukkig maar. "Harmonium" heef alles in zich wat Rogue Wave een band om te zoenen maakt. Een intrigerende opening, een geraffineerde opbouw, superieure refreinen. Voor een indie popsong duurt het nummer misschien een beetje lang met zijn zeseneenhalve minuut, maar bij zoveel mooiigheid in een liedje vergeef je dat Zach Rogue en zijn mannen met groot gemak. Asleep At Heaven's Gate is zo'n plaat die je precies zijn plek kunt geven door de namen in de bedankjes op te noemen. Onder andere Ben Gibbard (Death Cab For Cutie) , Nada Surf, The Moore Brothers, John Vanderslice, The Fruit Bats en Tiny Vipers worden met name genoemd in de liner notes. Het zegt eigenlijk alles al, al had van mij een band als The Shins er ook tussen mogen staan om het plaatje compleet te maken. Rogue Wave maakte al twee platen lang fijne indiepop, maar met Asleep At Heaven's Gate overtreffen ze zichzelf op alle fronten. Zowel qua diversiteit in liedjes - luister maar eens naar het raadselachtig openende "Like I Needed" - , maar vooral ook in de kwaliteit van het geleverde.

Nou is mijn kennis van wat er in de diverse buitenlanden op het gebied van popmuziek speelt niet bijster groot, maar het komt me zo voor dat er maar weinig plekken op de wereld zijn buiten de VS waar zoveel americana gemaakt wordt als in ons land. Hier hebben we weer zo'n groep muzikanten: ze spelen samen onder de naam Okieson en doen alsof Nijmegen ergens in Tennessee ligt. En dat doen ze nog overtuigend ook. Met hulp van onder meer BJ Baartmans spelen ze op hun debuutplaat Tomorrow's Gone tien donkere countrytracks alsof ze ergens in het oude zuiden op een veranda zitten. Denk aan Neil Young-op-z'n-somberst, Will Oldham-zonder-kraak-in-z'n-stem of The Handsome Family-extended. Zanger Sebastiaan van Bijlevelt heeft een stem alsof de sigarettenboer en slijter een goede klant aan hem hebben. De liedjes zullen dan vooral de volgende dag zijn geschreven, want somber en droevig zijn ze, al mag je dat ook sfeervol noemen. Hoogtepunten zijn "Red Duck Dude" en "Tomorrow's Gone", beide stijlvol gezongen sombermansliedjes en afsluiter "Travel Faster" met mooie praatzang. Ook een eervolle vermelding voor de steelgitaar van Bartjan Baartmans.

Storm
Rogue Wave - Asleep At Heaven's Gate

Bas
The Mars Volta live @ 013, Tilburg

Ewie
General Mindy - Delusions of Grandeur

Ludo
Mint - Hinterland

Gr.R.
Flogging Molly - Float

Marty
Light Pupil Dilate - Snake Wine

André
Duffy - Rockferry

Prikkie
Work Of Art - Artwork

HeetStof
Stephen Malkmus & the Jicks - Real Emotional Trash

DubbelMono
Willie Nelson - Moment of Forever

Er komen hier in het weekend flink wat Eigen Beheer-releases langs. Ik vind het altijd weer leuk om te horen wat soms beginnende, soms al tijden meelopende Nederlandse (en soms ook Belgische) bandjes bekokstoven in hun oefenruimtes en van hun zuurverdiende geld een cd opnemen in de studio. Soms is het resultaat verrassend goed, maar geregeld komt een band ook niet boven NAP uit. Veelal zijn het rockbandjes die hier langs komen dobberen. PromoceЯ, een nieuw label opgericht door Friese muziekliefhebbers, heeft 21(!) bandjes verzameld op een cd die luistert naar de titel Nederland Rockt. Nou, daar mag wel een uitroepteken achter hoor. Ik heb me namelijk kosteloos vermaakt bij het beluisteren. Opvallend is dat er tussen de 21 geselecteerden geen enkel bandje uit de drie Noordelijke provincies te horen valt, ik weet namelijk zeker dat daar ook meer dan behoorlijk gerockt wordt. Het mag de pret niet drukken. Neem bijvoorbeeld de twee openingstracks van Maroen (vuige rock) en (oude bekende) Semistereo (avontuurlijke rock met grote gebaren) kan ik namelijk weinig anders dan bovengemiddeld noemen. Dat er dan vervolgens wat NAP-tracks volgen, ach zo onlogisch is dat niet. Bij 7th Monday veer ik steeds weer op. Hun gedreven rock overtuigt. Hetzelfde geldt voor Zomotta uit Maastricht. Hun "Disco" heeft zo'n dansbaar ritme dat Monster Magnet ook heeft. Dat bandjesrock toch een mannenaangelegenheid is blijkt wel weer uit het feit dat op deze cd maar één dame plaatsneemt achter de microfoon. Maar zangeres Maartje Meessen van Maze staat wel degelijk haar mannetje in de sfeervolle rock die deze Maastrichtenaren laten horen in "To Me". De prijs voor leukste bandnaam gaat zonder twijfel naar de Brood-rock met spierballen van de Tukkers van Speed Bambergen, al is hun bijdrage an sich niet de beste die hier terug te horen valt. Al met al staan er geen heel zwakke broeders tussen, en als je dus eens wilt horen wat er aan leuke rockbandjes rondloopt binnen onze landgrenzen, dan heb je hier voor nog geen tientje een goede staalkaart voorhanden.

Het Zwitserse Crown Of Glory heeft tien jaar nodig gehad om een volledig debuutalbum uitgebracht te krijgen. Op Deep Breath Of Life is duidelijk te horen dat ze verwant zijn aan de Duitse powermetalscene. Het kan flink tekeer gaan, maar altijd blijft er een melodieuze factor. Zeer aangenaam is het lekker rauw gehouden geluid van de gitaar op de momenten als de riffs niet staccato-recht-zo-die-gaat-riffs zijn. Met grote regelmaat zitten er stukjes gitaarspel tussen die je ogenblikkelijk doen denken aan de gouden tijden van de classic rock met Michael Schenker, Gary Moore, Dave Meniketti en al die andere larger-than-life Gitaarhelden. Niet zozeer door de melodie ervan - daarvoor zijn de fragmenten te kort - maar vooral door het pure gitaargeluid. Bij deze verstokte gerontororocker levert dat steeds weer een hartverwarmend momentje op. Niet alle tracks blijven steeds even spannend, maar de powerballad "Save Me" laat horen wat de heren in huis hebben: een goed uitgebalanceerde song, fraaie gitaar- en toetsenpartijen en een spanningsboog die tot en met de laatste noot behouden blijft. Zoals zovelen in dit genre dreigen ze zo nu een dan over de rand van de kitsch te kieperen, maar dat wordt nooit heel storend door de buitengewone goede productie en balans. Geen overmaat aan echo, een heldere sound en een goed oor voor het typische classic rock-geluid maken dat dit album ruimschoots aan de goede kant van de streep blijft. Het heeft Crown Of Glory tien jaar gekost voor het debuut verscheen. Laten we hopen dat de opvolger niet zo lang op zich laat wachten.

De bodem van de Schotse stad Glasgow is zeer vruchtbaar, tenminste voor popbands. De lijst van bands op Wikipedia is dan ook behoorlijk indrukwekkend en dan staat Correcto er nog niet eens op. Dat is ook niet zo vreemd want Correcto is een nieuwe band die net zijn debuutalbum Correcto heeft uitgebracht. Nu krijgt deze debuterende band best wel veel aandacht en dat hebben ze te danken aan hun drummer. Dit is namelijk Paul Thomson en die zou je kunnen kennen als de drummer van Franz Ferdinand. Correcto is echter niet Thomson's band, al krijgt hij als bekende muzikant wel de meeste aandacht. Dat is natuurlijk zeer oneerlijk ten opzichte van zanger/gitarist Danny Saunders. Hij heeft alle songs geschreven en hij is ook de oprichter van de band. Deze cd duurt net iets langer dan een half uur en bevat twaalf tracks. Korte tracks dus. Het album begint heel sterk met drie lekkere rocksongs "Inuit", "Do It Better" en "Joni" en hiermee heb ik ook direct de beste songs van het album benoemd. De laatste van deze drie is de eerste single van dit album en deze song opent als een heerlijke Pete Townshend-achtige song. De andere tracks op deze cd vallen nauwelijks op, of het moet zijn omdat ze laten horen waardoor de band is beïnvloed. Op "Save Your Sorrow" en "Even Though" klinkt de band bijvoorbeeld als The Kinks en "No One Under 30" is gewoon een punksong. Correcto opent met een paar geweldig leuke songs en het is toch wel jammer dat ze het sterke begin niet hebben kunnen doorzetten.

Het is ook een manier om de downloaders in de weg te zitten. Op de nieuwe plaat van Flogging Molly staan de nummers achterstevoren. Oftewel, de plaat begint met nummer laatst. En als je hem dan ript, levert dat nog best problemen op. Althans, met mijn mp3speler, die categorisch probeert om de plaat op de "juiste" volgorde af te spelen; achterstevoren dus. Float heb ik dus weinig gedraaid op weg naar de baas. Want ik lees een boek ook niet achterstevoren. Desalniettemin heeft Float de nodige rondjes in mijn cd-speler thuis gemaakt. Wat ook veel prettiger is, want thuis heb ik meer ruimte om rond te stuiteren. Want dat kan weer ouderwets bij Float. Flogging Molly's punkfolk staat daar wel voor garant. Echter, Flogging Molly houdt er ook rekening mee dat uw recensent een dagje ouder wordt. Het gas wordt namelijk net iets vaker terug genomen, met nummers waar de balans doorslaat richting folk in plaats van punk. Of dat de invloed is van het feit dat de plaat in Ierland is opgenomen, ik heb geen idee. Maar, het staat ze goed. Flogging Molly kruipt hiermee iets meer in de richting The Pogues. Dat zal echter straks in de Melkweg (bugger, al uitverkocht) geen belemmering zijn om het dak er weer af te laten gaan. En daar zijn we blij mee. Alleen de volgende keer niet weer zo lang wachten (drie jaar!) met nieuw werk!

De handjes gingen hier thuis flink op elkaar bij de eerste cd van Bullet For My Valentine. Riff je Rot noemde Zeke het toepasselijk genoeg. Maar gelijk was daar de waarschuwende vinger: een beetje metal/hardrock-nerd hoefde niet veel moeite te doen om aan te wijzen op welke nummer van grote bands Iron Maiden, Machinehead of Killswitch Engage de liedjes van deze Britten gebaseerd waren. D'r mocht toch wel een beetje meer eigengemaakte jus over de aardappels gegoten worden. Het grote publiek interesseerde dit echter geen bal, want The Poison werd een hit met meer den een miljoen verkochte cd's. En de vakkundig vlak voor kerst gedropte dvd deed het ook uitstekend. Maar goed, die liedjes kenden we al. We wilden wel eens even weten of Matt Tuck en zijn mannen ondertussen nog wat bijgeleerd hebben in nieuwe liedjes. Dat blijkt bij het bestuderen van Scream, Aim, Fire helaas wel een beetje tegen te vallen. Ja, dat riffs for millions omzetten naar nieuwe liedjes dat beheersen ze nog steeds tot in de derde macht. Gelukkig zou ik bijna zeggen. Al is over de gehele linie het tempo wel een stukkie opgeschroefd. Waar ik niet rouwig om ben overigens, maar als ik voor de 383e keer een subliminal message krijg van wederom een verdwaalde Metallica-riff met een roemrijk verleden die zo graag weer door zijn oude meester opgehaald wil worden, gaat het me het op een bepaald moment toch irriteren. Maar net niet genoeg, want die riffs zijn zelf natuurlijk nog steeds sterk (en strak) zat. Alleen twijfelkontige, halfslachtige ballades als "Say Goodnight", waarin aan het einde overigens nog wel even gas gegeven wordt, en "Forever and Always" zakt de band wat volkomen door het ijs. Daarvoor moeten ze nog maar eens even bij wat AOR-bandjes in de leer.

Het gonst in Dordrecht en omstreken. Al enige maanden wordt vol lof gesproken over Jordi "Duende" Ariza Lora en Victor Brandt, die beter bekend staan als The Death Letters. Ze worden gezien als 'de rock-belofte' en dat is geheel niet zonder reden. Beide jongens hebben de 17-jarige leeftijd nog niet bereikt en nu al bespeelt bijvoorbeeld Duende zijn gitaar op het podium alsof hij Hendrix zelf is. Hun in eigen beheer uitgebrachte EP Play it like you mean it ligt nu al een tijdje in de winkels in de regio en wordt momenteel in de regionale pers bejubeld, dus werd het tijd dat ik me er ook maar eens aan ging wagen. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want deze EP belooft inderdaad veel goeds. Vergelijkingen met The White Stripes zijn gezien de bezetting (alleen zang, gitaar en drums) niet zo verwonderlijk, maar muzikaal heeft het er ook wel wat van weg. Zelf geven ze overigens alle credits aan The Black Keys. Maar de invloeden rijken veel verder dan dat. In het nummer "Schizophrenic" wordt geopend met Led Zeppelin's gitaarriff afkomstig uit "In my time of dying" en het instrumentale "Left floor" laat alle gitaargoden van Clapton tot Slash even horen hoe het ook al weer moet. En oké, de productie voor deze EP is zeer low-budget, maar op zich is dat niet geheel onprettig als je bedenkt dat het een beetje klinkt als Nirvana 's Bleach . Er zijn slechtere bands om op zo'n jonge leeftijd mee vergeleken te worden. Het is daarom te hopen dat ze een volgende keer wat meer kunnen opnemen dan de zes tracks die deze EP rijk is. Het smaakt namelijk naar meer!

Verbaasd was ik toen We Have Surrounded van de band The Dirtbombs (Detroit) bij mij in de bus viel. Onlangs had ik nog op hun website gekeken of er nog tekenen van leven van The Dirtbombs waren. De website zweeg in alle talen. Toch blijkt er dan eindelijk weer een volledig album van de band rond Mick Collins uit te zijn. Het laatste album stamt uit 2003 als je de "verzamelaar" If You Don't Have Already A Look" uit 2005 even niet meetelt. We Have You Surrounded is een album waarbij het ouderwetsche kwartje bij mij niet meteen viel. Dat is op zich niet erg, albums die meteen hun geheimen prijsgeven zijn vaak al snel niet meer interessant. De autorit naar een optreden van King Khan & The BBQ Show in het Utrechtse dBs leek mij een ideaal moment om dit album definitief te beoordelen. In 2004 brachten ze namelijk de split-cd Billiards at Nine Thirty uit met die andere King Khan -band, The Shrines. The Dirtbombs is een band die je niet zo in een hokje in kunt delen, er zijn garagerock-, glamrock-, punk-, maar ook soulinvloeden. Het geeft The Dirtbombs een eigen geluid. We Have You Surrounded was van oorsprong bedoeld op met vijf liedjes als ep uit te brengen, maar ze besloten er toch maar een volledig album van te maken. Er worden echter nieuwe wegen bewandeld. Hun werk was nog nooit zo dansbaar, alsof de Talking Heads de ritmesessie op zich hebben genomen ("It's Not Fun Until They See You Cry") en de LCD Soundsystem even de oren wordt gewassen ("Wreck My Flow"). Fans kunnen tevreden zijn, nieuwe fans lijken welkom. Al zijn er ook wel wat mindere liedjes, "Sherlock Holmes" had van mij niet gehoeven wegens niet spannend genoeg en "La Fin Du Monde" is wat te gewoontjes. "Race To The Bottom" had van mij de afsluiter mogen zijn wegens de experimentele noise die het niet lekker doet tijdens het autorijden. Maar de andere negen tracks maken het helemaal goed. The Dirtbombs staan nu bovenaan mijn "te zien-lijst", maar volgens internetbronnen gaan ze eerst naar het Noord-Amerikaanse continent en Oceanië. Maar wie gelooft nou het internet?

Enige tijd geleden vroeg ik mij in OOR al af of 'gedateerde nu-metal' een pleonasme was. Het ging toen over het nieuwe werk van Bobaflex. Alles aan dat schijfje rook naar de jaren negentig. Van Tales From Dirt Town - zoals de plaat heet - kon in ieder geval nog gezegd worden dat het tien jaar geleden een dikke hit was geworden. Dit verzamelalbum van Mudvayne zou zelfs in die tijd onopgemerkt blijven. Dat de heren geen 'gewone' best-of wilden maken valt natuurlijk te prijzen. Via MySpace konden fans stemmen op hun favoriete nummer. De nummers met de meeste stemmen staan op By The People, For The People. Niet in de gewone versie, maar in de demo- of liveversie. Allemaal leuk en aardig, maar de originele nummers zijn zonder uitzondering beter. Semi-klassiekers als "Dig" en "Death Blooms" laten horen waarom album L.D. 50 zo'n knaller was. De live-uitvoering van "-1" is ook alleraardigst. De vier nieuwe nummers zijn hopeloos gedateerd en zullen alleen de diehard-fan kunnen bekoren. Iedereen die wil weten hoe goed Mudvayne echt was, haalt gewoon L.D. 50 in huis en laat deze verzamelaar lekker in de winkel liggen. Al was het alleen maar omdat zanger Chad Gray elk nummer van een tenenkrommend slecht intropraatje voorziet. Nu-metal is echt overleden.

Tjonge, het is dat er '2007' op het hoesje staat, want anders zou ik toch echt hebben geloofd dat platenmaatschappij World in Sound met John sees Lilly van To Get Her Together een vergeten psychedelica-klassieker uit de jaren zestig had opgedoken. Al direct na eerste tonen van opener "Up to trouble too" klotste er een zoete marihuanadamp uit mijn speakers, verschenen er hallucinerende vloeistofprojecties op de muur en stond er verbazingwekkend genoeg opeens een sfeerverhogende waterpijp op tafel. Tevreden lurkend zakte ik achterover in de bank terwijl ik werd meegevoerd op een buitenaardse getijdenstroom ? om na een klein uurtje wakker te schrikken. En terwijl mijn hoofd nog natolde van woeste opiumdromen, probeerde ik me te herinneren wat ik nu precies gehoord had: echo (heel veel echo!), orgels, iemand die klinkt alsof hij het album heeft opgenomen terwijl hij lekker in bed lag, rare geluidseffecten en jengelende gitaren. John sees Lilly is één grote lsd-trip, en daar moet je van houden. Volstrekt wazige (maar tegelijkertijd extreem bezwerende) nummers worden afgewisseld met tracks die je met een beetje goede wil zou kunnen omschrijven als 'liedjes' (zoals bijvoorbeeld "The Suns"). Jeff Sanger en (naar ik aanneem zijn vriendin) Alexa Marmon hebben zo te horen een direct lijntje met de geesten van Syd Barrett en Joe Meek of in ieder geval met de dealer om de hoek. Het stel uit Portland, Oregon levert met John sees Lilly een muzikaal anachronisme af, dat rammelt, jengelt en voortdurend tegen de randen van de nuchtere smaak aanschuurt, maar vreemd genoeg werkt het. Voor mij dan. Op hun MySpace-account kun je diverse tracks beluisteren, en om helemaal goed beslagen ten ijs te komen: op hun hopeloos gedateerde site is hun zeven tracks tellende debuut-ep binnen te halen.

Het is blijkbaar helemaal hip om mee te doen aan songfestivals. Subway to Sally won een Duitse variant met een song van onder andere Milan Polak, Finland stuurt alweer een metalband naar het Eurovisie-songfestival en Work of Art-zanger Lars Säfsund trachtte - vergeefs, maar niet zonder succes - de Eurovisie-deelnemer voor Roemenië te worden. Nu zou er nog heel wat gebeuren voor ik daarnaar zou gaan zitten kijken, maar de deelname van Säfsund kan ik me best voorstellen. De man heeft een uitstekende, heldere stem die zeer geschikt is voor 3-minuten-Eurovisie-muzak. Zijn stem past ook prima bij Work of Art, maar gelukkig kun je daar niet spreken van muzak. Integendeel, dit debuutalbum staat bol van AOR van niveau in het straatje van Toto, Survivor en nog meer Pride Of Lions. En net als die twee acts, slagen ze er vrijwel steeds in een ijzersterke hook te vinden voor een track, zodat het niet een drie-minuten-leuk-en-dan-weer-vergeten-deuntje wordt, maar een die direct blijft hangen. Of het nu pop-met-een-edge is als in "Carmelia" (hallo Toto!), het fraaie vocale intro van "Like No One" of de dynamiek van "One Hour", deze drie Zweden kunnen zich in de studio alvast meten met de besten in de AOR. Ik ben benieuwd of ze dat live ook kunnen. 2007 was een mager AOR-jaar, 2008 is nog maar net begonnen en is nu eigenlijk al een beter jaar. Mjam!

"NIN voor liften", zo omschreef iemand het nieuwste werk van Trent Reznor, Atticus Ross en Alessandro Cortini al. Totaal onverwacht bracht Reznor 36 namelijk instrumentale en naamloze tracks uit onder de Nine Inch Nails-vlag als 'Halo 26' (alle NIN-releases hebben immers een nummer). Volgens Reznors bericht op de speciale downloadsite ghosts.nin.com zullen er later nog meer delen in de nieuwe Ghosts-serie volgen. De reden dat deze release maandag alle grote techsites gehaald heeft is dat het album gelicenseerd is onder de zogenaamde Creative Commons Attribution-NonCommercial ShareAlike-licentie (eat that, Radiohead!). Dat betekent dat je de Ghosts-nummers naar hartelust kunt remixen en ongetwijfeld binnenkort gaat aantreffen als de soundtrack onder allerlei gratis shoot-em-up games. Reznor maakte tenslotte ook al eerder de soundtrack van Quake I, en daar past zijn stijl prima bij. Maar dit spul is niet even goed: Ghosts klinkt repetitiever, lichter en opener. Het onheilspellende is er nog altijd volop - kom op, het is Reznor - maar het moet me van het hart dat Ghosts me niet raakt zoals NIN's bekendste albums. Zonder centrale gitaarriffs of zanglijnen blijft NIN NIN, maar verwordt Ghosts toch tot een soort ambient dat het domweg niet haalt bij het eerdere werk. Bij de piano in "I Ghosts 1" (tja, zulke tracktitels krijg je dan dus) hoop je nog even op een soort Still-album, maar dat soort tekstloze 'ballads' zijn dungezaaid op Ghosts (ik tel track 9, 13, 28 en 36). Veel werk gaat in de richting van pakweg de instrumentale partij van "The Greater Good" op Year Zero: zeker niet vervelend, maar ook niet geweldig boeiend. Onder de hardere tracks vind ik tracks 4, 8, 12, 16, 24, 27, 29 en 31 de meeste indruk maken, maar dat hangt net van je stemming af. Erg knap is absoluut dat alle tracks samen een eenheid vormen. Welbeschouwd ben ik toch wel blij met Ghosts; de volgende delen ga ik ook zeker checken. En tja, voor 5 dollar 114 minuten (naar believen bruikbare) muziek, 11 prachtige wallpapers én 40 pagina's artwork: daar kunnen niet veel reguliere downloads tegenop!

'Dit kun je toch geen muziek meer noemen?' 'Ik moet het recenseren.' 'Oh, dan vind je dit zeker wél goed.' 'Ja, want ik snap er geen bal van.' Nou ja, denk daar maar wat knipogen bij. Toch weet iedereen die wel eens een recent album van Autechre heeft gedraaid dat de lol zit in 't puzzelen. Waar is de ingang tot dit universum en hoe ver komen we dit keer. Ik moet toegeven dat ik zelf in de grindbak van Draft 7.30 was vastgelopen en daardoor de vorige plaat Untilted langs me heen had laten gaan. Nieuwe ronde, nieuwe kansen en deze keer valt het allemaal best mee. Quaristice biedt geen nieuwe inzichten, maar bevat genoeg robotfunk en vleugjes melodie om behapbaar te zijn. Opener "Altibzz" stelt, als een makkelijkere eerste vraag op een tentamen, de luisteraar gerust met wat glijdende synthesizerakkoorden. Daarna begint het intergalactisch stuiterballen. De beste momenten zijn die waar melodie en ritme samenkomen, iets waar het duo de laatste jaren wat van lijkt te schrikken. "Simmm" is mijn favoriete nummer. Na een spetterende opening die vanzelfsprekend ontaardt in chaos, klinkt er geklop, waarna een deur krakend opengaat. Plotseling pakken donkere wolken zich samen boven een bedrijvig elektriciteitshuisje. Een magisch moment van filmische schoonheid. De tweede helft van de plaat is meer dansbaar met beats die haast rechtdoor swingen. Flat Eric (van Mr. Oizo) zou zich wel een dagje achter zijn bureau kunnen vermaken met "90101-5l-l". Aan het slot van het album keert de ambient van het intro terug. Het voelt echt als thuiskomen na een lange reis.

Het is wel leuk hoor een beetje opperdespoot spelen van zo'n website, maar het houdt wel vaak in dat mijn dagen iets te vaak langer doorgaan dan middennacht. Vaker wel dan niet waarschijnlijk als ik eerlijk moet zijn. Gelukkig kan ik met relatief weinig slaap toe. Maar na twaalf uur nog even een stapel promo's doornemen, dat probeer ik wel te voorkomen. Dan ga ik de onderdanen hier op File Under verkeerde cd's in de maag splitsen. Dat is natuurlijk op zich wel grappig, maar het moet wel gezellig blijven allemaal. Nee, na twaalf uur, dan draai ik altijd lekker dingen voor mezelf. Trek ik weer eens wat ouds met sentimenten doorspekte muziek uit de kast. Of ik draai vage muziek. Dat kan van Sigur Rós tot vage Kranky-releases of weirde langdradige folkdingen. Ik heb nu gisterenavond besloten dat ik mijn spacerock-collectie ook maar eens uit moet breiden voor die lange nachten. Vannacht zo tegen half twee beviel het me namelijk uitsteekbaar om lekker door te trekken met 10 Years of Aural Psychedelic Journeys, een liveverzamelaar van het Duitse Zone Six. Ik geef gelijk toe, ik had nog nooit van ze gehoord. Maar zo bijna vechtend tegen de slaap en ondertussen mail beantwoordend met een koptelefoon op - net iets te hard natuurlijk - was het verdomd goed vertoeven. De eerste drie nummers zijn nog met zangeres Jodi Barry en dateren nog uit de vorige eeuw. De andere vijf zijn instrumentaal, van recenter datum, maar wel vrijwel steeds in een andere bezetting. Maar het maakt voor de impact van de muziek niet uit. Het zegt genoeg dat in het boekje staat dat de gitaristen geen gewone gitaar bespelen, maar echo-guitar en space guitar. Voeg daarbij het mantra-achtige van de vele tracks en weet dat Martin Schorn allerhande cosmic sounds je speakers door jaagt en je weet dat blowen echt zo overbodig is. Aan een cd als deze heb je meer dan genoeg.

Zo af en toe krijg je zo'n plaatje te horen dat echt uniek in zijn soort is. Ayin Aleph I van Ayin Aleph is zo'n schijfje. Een plaat waar je even doorheen moet bijten om er rustig naar te kunnen luisteren en het geheel te doorgronden. Ayin Aleph is een in Moskou geboren dame die reeds op haar vierde met pianospelen begon en onder andere aan conservatoria van Moskou en Brussel studeerde. Maar naast muziek maken bracht haar talent en ambitie haar ook tot het spelen in diverse films en het schrijven van veel poëzie. Na een poging haar barokke stijl van zingen en muziek te combineren met rap, hetgeen niet bracht waar ze op hoopte, komt ze in aanraking met een geluidsengineer die haar arrangementen hervormt in de rockrichting. Na diverse herarrangementen en de hulp van verschillende artiesten, waaronder Jeff Singer (Paradise Lost), wordt uiteindelijk alles opnieuw ingespeeld. Het resultaat van al deze klassieke opleidingen, acteerervaringen, omzwervingen, ambities en creativiteit is een zeer theatraal album met een dikke barokuitstraling en dat gecombineerd met metal. Een stijl van zang en muziek waarbij bands en artiesten als Therion, Diablo Swing Orchestra, Kate Bush en Nina Hagen om de hoek komen kijken. Het ene moment is het erg, mij soms te, experimenteel dan wel 'alternatief', en het andere moment is het weer verfrissend en aanstekelijk. Geen gemakkelijke plaat dus, maar bepaalde liefhebbers moeten dit album zeker eens beluisteren.

De cursusleider kan trots zijn. Onlangs had ik voor mijn werk -en nee, dat is niet File Under- een cursus communicatie. Ik was hier nogal kritisch over, maar ik heb wel iets onthouden. Om misverstanden te voorkomen moet je namelijk nooit iets aannemen, maar dit op waarheid checken. Zo zou ik elke willekeurige cd van The Blind Boys Of Alabama als niet interessant aan de kant gelegd hebben. Ik heb namelijk ergens een link gelegd met het a cappella -zingen. En als ik ergens snel door verveeld raak dan is het wel door het ontbreken van muzikale begeleiding. Maar ik zat dus fout, want er is wel degelijk begeleiding. Voor de opnames van hun nieuwe cd togen de vijf heren naar New Orleans, maar daar was u gezien de titel van dit album Down In New Orleans vast wel opgekomen. Als vaste muzikale begeleiding is er een trio (David Torkanowsky, Roland Guerin en Shannon Powell) dat de piano, bas en drums beroert. Er is echter meer: Allen Toussaint, The Preservation Hall Jazz Band en The Hot & Brass Band. Down In New Orleans is een mix van jazz, blues en gospel. Het klinkt soms sober, maar andere momenten vet door de blazers en vooral door de heren zelf. Want wat kunnen zij geweldig zingen. Als ik me niet vergis zijn alle twaalf songs bewerkingen van klassiek geworden nummers, waarvan "How I Got Over", "You Got To Move" en "I'll Fly Away" mij bekend voorkomen. En "Down By The Riverside", een nummer dat ik altijd in verband had gebracht met de Blue Diamonds. Dit alles door een single die ik als kind ooit had gekregen. Weer een foute aanname dus. De cursusleider kan alweer trots op mij zijn. Kerkbezoek is een ernstig gebeuren. Nu bent u aan zet.

Als Samantha Marais het slim aangepakt had, dan had ze voor echte pepermunt samenzwering gezorgd. Bijvoorbeeld door er voor te zorgen dat de hoesjes van haar debuut-cd ook daadwerkelijk naar pepermunt zouden ruiken. Dat kan tegenwoordig namelijk met speels gemak. Het zou het intrigerende gevoel dat de titel van deze cd bij mij opwekt nog verder hebben versterkt. Al zou het voor het eindoordeel van deze cd natuurlijk niet uitgemaakt hebben. Het is namelijk een beetje een wispelturig album dat je voorgeschoteld krijgt. Een excentriek liedje als "Charcoal Man" dat opent met de fascinerende zinnen 'There's a man living in a plastic sack at the end of my garden' is namelijk met zijn banjowerk en huppelende ritme wel een prachtig liedje. Dit liedje, waarin Samantha wel wat weg heeft van Jolie Holland, is overigens voor haar geschreven door Martin Glover. Hem ken je misschien beter onder de naam Youth, het pseudoniem waaronder hij al vele million sellers produceerde. Blijkbaar ziet hij wel wat in deze geboren Zuid-Afrikaanse. En wie naar de a cappela-vertolking van de traditional "George Collins" luistert, die volgt op "Charcoal Man" snapt dat wel. Dat nummer boeit door zijn getoonde naaktheid. Wie durft én doet dat tegenwoordig nog? In "George Collins", maar ook in "First days of June" - overigens een voorbeeld van een liedje dat minder boeit - klinkt Marais behoorlijk als wijlen Kirsty MacColl. Helaas zijn dus niet alle liedjes even sterk van The Peppermint Conspiracy. Toch mag Marais als snoepje van de week - om te bekijken is Marais ook zeker de moeite waarde - blijven.

Het jaar 2007 was bijzonder goed voor Volbeat. Niet alleen presenteerden zij hun tweede album, maar ook als gevolg hiervan konden zij als headliner op tour door Europa. En om de fans hiervoor te bedanken komen de Denen nu al met een volwaardige dubbel-dvd : Live: Sold Out. De eerste disc laat zien waar Volbeat hun succes aan heeft te danken, namelijk aan hun energieke optredens. Middels achttien nummers worden we voornamelijk langs de optredens in Duitsland geloodst en enkele in hun thuisland. Muzikaal zit het allemaal retestrak in elkaar en ik kan geen missers ontdekken. De beelden zijn mij echter net iets te flitsend in elkaar gemonteerd, zeker die van de wat grotere festivals. De beelden van de cluboptredens in Berlijn en Kopenhagen komen dan weer wel goed tot hun recht, waarbij je het zweet bijna voelt. Naast de optredens staan ook nog alle videoclips op de eerste disc en de onvermijdelijke fotogalerij. De tweede disc biedt een bijna twee uur durende documentaire over Volbeat on tour in 2007. Jammer dat hiervoor veel beelden van disc 1 zijn gebruikt, maar de interviews met de bandleden maken veel goed. Muzikale invloeden, het proces van songschrijven en omgaan met fans komen hierin uitgebreid aan bod. Het aparte is dat het hier niet bij de bandleden ophoudt. De gehele crew komt aan het woord, zelfs de platenmaatschappij mag zijn zegje doen en natuurlijk ook de fans. Hieruit blijkt dat Volbeat en de mensen eromheen één grote familie is en hun fans ook zeker tot die familie beschouwen. En vooral hoe gewoon deze jongens nog steeds zijn, ondanks dat hun populariteit in hun thuisland in dat jaar tot ongekende hoogte is gestegen. Waarschijnlijk weten ze niet eens wat het is om naast hun schoenen te lopen, want de muziek staat bij alle betrokkenen voorop. En met die instelling voorspel ik dat hun populariteit ook in de rest van Europa alleen maar zal gaan stijgen. En als bedankje krijgen we dan hopelijk weer een dvd.

Dit is weer echt eens een CD die vanuit niets lijkt op te komen en een verpletterende indruk achterlaat. Nog helemaal murw geslagen van deze ervaring ben ik gaan lezen over Angel of Eden en kwam erachter dat het hier "slechts" om een bandproject gaat. Maar wat voor een project als je de namen kent! Ik zie Carsten 'Lizard' Schulz voor de zang, Roger Staffelbach op de gitaar, Steve Di Georgio op bas, Mistheria op het keyboard en Rami Ali op de drums. De kracht van deze cd zit dan ook gelijk in dit "all-star dream team" dat zich als een beest uitleeft in de melodische neo-klassieke powermetal. Enkele hoogtepunten zijn nummers als: "Return of the Pharoah (Pt. 1)" en "Towards the Light", waarbij Mistheria en Staffelbach elkaar in een behoorlijk ziek muziekduel lopen uit te dagen. Maar ook de drumpartijen van Rami Ali in het nummer "Stampede" zijn zeker het vermelden waard. Al is het alleen maar vanwege de ongelofelijke snelheid en strakheid waarmee de beste man speelt. Eigenlijk kan er dan ook gewoon worden vastgesteld dat The End of Never enkel hoogtepunten kent, dankzij de perfecte afstelling in de mate van gitaargeweld, pakkende melodieën en voortreffelijk gespeelde instrumentale stukken. The End of Never geldt dan ook als een bijzonder sterk debuut voor een bandproject. En ik hoop dan ook voor Angel of Eden dat het niet alleen bij deze cd blijft. Of er een vervolg komt op een bandproject is altijd onzeker, maar de tijd zal leren of dit hier ook het geval is. In de tussentijd weet ik wel dat Angel of Eden voorlopig de lade van mijn cd-speler niet zal verlaten.

Er zijn niet veel bands die een hevige bezettingswisseling overleven. Gelukkig voor Múm verliep dit in hun geval erg positief. De tweelingzussen Gy�a en Krist�n Anna Valt�sd�ttir verlieten de band en zangeressen Hildur Gudnadottir en Silla vulden het gat op. Aan de overkant zit �rvar ��reyjarson Sm�rason (samen met Gunnar �rn Tynes het enige originele lid) om mijn vragen te beantwoorden. De band doet regelmatig interviews tijdens het toeren en dat wordt de ene keer leuker dan de andere keer gevonden 'het ligt eigenlijk aan de vragen die worden gesteld'. Met zo'n binnenkomer hoop ik maar boeiend en vernieuwd genoeg te zijn tijdens mijn gesprek van twintig minuten...

Het heeft enkele jaren geduurd voordat de compact disc zijn entree in mijn woning maakte. Niet dat ik tegen deze nieuwe ontwikkeling was en maar vast bleef houden aan de vinylplaat, maar ik had in die tijd gewoon geen geld om een cd-speler en schijfjes te kopen. Af en toe kocht ik een LP, maar meestal nam ik de nieuwe platen van mijn broers en vrienden op cassette op. Zo kon ik mijn verzameling toch aanvullen en zo heb ik bijvoorbeeld "Crooked Rain, Crooked Rain", het tweede album van Pavement leren kennen. Waarschijnlijk zou ik die plaat niet zelf gekocht hebben, maar mijn broer had hem en van hem kreeg ik een gekopieerde cassette. Veel meer ken en weet ik niet van deze toch wel toonaangevende band uit de jaren negentig. Natuurlijk weet ik dat Stephen Malkmus verantwoordelijk was voor een groot deel van de songs en dat deze zanger/gitarist in dit decennium ook gemiddeld elke twee jaar een nieuw album heeft gemaakt. De ene keer onder zijn eigen naam en de andere keer onder de naam Stephen Malkmus & The Jicks. Dit is ook de bandnaam op Real Emotional Trash, het nieuwe album. De band is sinds kort uitgebreid met drummer Janet Weiss (ex-Sleater-Kinney) die samen met bassiste Joanne Bolme zorgt voor een zeer strak ritme. De rol van toetsenist Mike Clark lijkt bescheiden, zeker in vergelijking met het zeer nadrukkelijke gitaarspel van Malkmus. Het gitaargeluid is ook wat me naast de prachtig geschreven songs en teksten het meest bevalt aan deze cd. Het feest begint al direct met de voortreffelijke opener "Dragonfly Pie" en track twee "Hopscotch Willy" zorgt voor nog meer enthousiasme bij mij. Dan volgen even later de tien minuten durende titeltrack, "Baltimore" en "Wicked Wanda", nog een paar hoogtepunten van deze boeiende cd. Een cd met een mooie afbeelding op de hoes, zoals we trouwens van Malkmus gewend zijn.

In mijn platenkast liggen stapels met bootlegs. Live-opnames en sessies van allerlei bands die ik destijds hoog had zitten. De meeste verkreeg ik door het ruilen van cdr's met anderen, een enkele kocht ik. De betere in deze collectie, het liefst soundboard-kwaliteit, voegt iets toe aan het reguliere werk van de bands en is meer dan een herhaling van zetten. Ik heb iets met live-muziek, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik de cd's in de praktijk nooit draai en ben inmiddels ook gestopt met verzamelen. Ik kan van het meeste echter geen afstand doen. Scram C Baby zit hier niet tussen, maar Eau De Vie zou destijds een sollicitatie geweest zijn naar de collectie. Scram C Baby bracht tot op heden vier albums uit. Eigenwijze gitaarliedjes met veel experiment, een wat moeilijker toegankelijk bandje uit de Excelsior-stal. Op Eau De Vie wordt vooral werk van hun laatste cd The Things That Wears My Ring gespeeld. Was dit album echter nog het resultaat van het trio Scram C Baby bestaande uit John Cees Smit, Frank van Praag en Geert de Groot, maar eigenlijk zonder drummer, wegens heibel in de tent. Op Eau De Vie zijn gitarist Leon Caren (Blues Brother Castro) en twee drummers Marit Loos (Caesar) en Henk Jonkers (o.a. Hallo Venray) toegevoegd. Dit maakt Scram C Baby veel meer een rockband dan op hun studio-albums en voegt derhalve daadwerkelijk wat toe aan hun discografie. De opnames zijn op 11 oktober 2007 in Paradiso gemaakt. Hierna speelden ze veel tijdens de Fine Fine Music-tour. Genoeg potentieel publiek om hier achteraf een leuke herinnering aan te kopen en voor SCB-liefhebbers om hun platenkast uit te breiden. Of ikzelf deze cd nog veel uit de kast zal halen moet blijken. Voorlopig mag hij in ieder geval mee in de "Eau De Vie".

'Tom's a name that you know me by and I'm 5.11" with brown eyes.'

Deze woorden van Tom Baxter zelf uit het titelnummer van zijn album Skybound behelzen in al hun eenvoud in feite precies de enige juiste introductie. Een oprecht man; dit ben ik, doe het daar maar mee. Gezegend met een stem en een schrijvershand waarmee je hem zo in het rijtje Rice, Gray, McRae kunt plaatsen. Na drie jaar hommeles met Sony, waar zijn debuutalbum Feather & Stone uitkwam, heeft hij eindelijk een nieuw - en hopelijk beter - onderdak gevonden bij het kleine Sylvan. Dat debuut zal helaas in het grote archief der pophistorie te vinden zijn onder het kopje 'onbekende juweeltjes'. Ook in Nederland bleef die release onder de radar en ik mag toch hopen dat deze opvolger wél door diezelfde radar zal worden opgepikt. Iets wat heel erg goed mogelijk is, want in mijn ogen is Tom hier daadwerkelijk Skybound. 'I wanted to make a record full of love and vulnerability.' Luisterend naar de zinderende climax van het emotionele "Half A Man" waarin Tom zijn longen volledig uit het lijf zingt, is er voor mij maar een conclusie mogelijk: missie geslaagd. Want ook al heeft Tom de neiging zijn gevarieerde composities in een zorgvuldig gearrangeerd bedje strijkers te dompelen, nergens dondert hij - hoewel hij soms gevaarlijk dichtbij komt - in het ravijn der edelkitsch. Zo nu en dan is hij schaamteloos romantisch en schuwt het niet om clichés te gebruiken waarvoor ze bedoeld zijn, om zo zijn eerder genoemde doel te bereiken. Noem me maar een softie, maar hier val ik als een blok voor. Wie volgt?

Ik had 'em over het hoofd gezien afgelopen najaar, de cd van Davie Lawson die luistert naar de titel Konichiwa? Maar de enthousiaste verhalen die ik hoorde over zijn voorprogramma bij Lucky Fonz III zetten met alsnog op het juiste spoor. Deze vanuit Amsterdam opererende Ier verdient namelijk wel een flinke zet in de rug. Want wat hij op zijn cd Konichiwa? laat horen is heel mooi. Hij opereert in het gebied tussen de eerste cd van Damien Rice en wat onze vriend Erik Vandenberge op zijn drie prachtige cd's laat horen. Tien sobere akoestische liedjes waarop Lawson zichzelf begeleidt op akoestische gitaar en mondharmonica. Af en toe krijgt hij hulp van Dan Tuffy, ook al zo'n veelvuldig over het hoofd geziene import muziek-Nederlander, die tevens zijn platenbaas is en de productie voor zijn rekening neemt. In het grootste deel van de liedjes klinkt Lawson weemoedig. Alsof er nog niet zo lang groot leed geschied is en hij dit van zich af moet werken. Wat dat betreft zeggen songtitels als "Your son may grow to be a pauper" en "My country is where the land it rains" al wel genoeg.

Ook A Cork Tale Wake van singer-songwriter Chris Bathgate loopt niet over van vrolijkheid. Op de binnenkant van de hoes dragen negen poezen een doodskist naar een begraafplaats aan de ene kant en begraven 'em aan de andere kant van de jewelcase. De stem van Bathgate klinkt wel wat minder als een regenachtige herfstdag dan die van Lawson. Ook qua instrumentatie is de cd minder sober. Hij komt hierdoor meer in de buurt van wat iemand als Ray LaMontagne doet. Soms echoot er wat Sufjan Stevens-achtig door in de liedjes. Bathgate's liedjes zijn afwisselend akoestisch en elektrisch. In het prachtige openingsnummer "Serpentine" begeleidt Bathgathe zichzelf eerst alleen op piano waarna het nummer laagjes viool en cello en uiteindelijk ook wat spaarzame drums toegevoegd krijgt. Dat trucje herhaalt Bathgate vaker, maar door de variatie gaat het mij in ieder geval niet vervelen. Ik vind zelf de wat sobere liedjes zoals het afsluitende "Coda (Ann St. Pt. 2)" wel net een stukje mooier dan de wat minder sombere, maar dat is een kwestie van smaak, denk ik. A Cork Tale Wake is overigens zijn vierde cd. Zijn eerste drie zijn volgens mij hier in Nederland nooit verschenen.

Lou Rhodes maakte tot eind 2004 deel uit van het Lamb, een band die vooral bekend werd door hun combinatie van triphop, drum & bass en het unieke zwevende stemgeluid van Rhodes. De twee bekendste nummers van Lamb, "Gorecki" en "Gabriel", zijn echter niet te vergelijken met het solowerk van Lou Rhodes. In 2006 verscheen haar solodebuut Beloved One, een alom geprezen plaat waarop de beats drastisch waren vervangen door akoestische gitaren en strijkers. Eind 2007 verscheen haar tweede plaat, Bloom, opnieuw tien folk-achtige liedjes waarop Rhodes haar ziel en zaligheid helemaal blootlegt. Gelukkig is er dit keer zo nu en dan weer een ouderwetse Lamb-achtige beat te vinden, zodat het allemaal niet te veel blijft voortkabbelen. Lou Rhodes is een soort vrouwelijke Damien Rice en haar stem doet regelmatig denken aan Stevie Nicks, vooral op het prachtige "Sister Moon". Zet Bloom op de iPod en zak eens lekker onderuit in de Fatboy voor de ultieme Lou Rhodes-ervaring. Terugkerend thema in de teksten op Bloom is de liefde en alle onzekerheden die ermee gepaard gaan: 'There's a time when independence starts to look like loneliness.' Maar waar op Bloom de hoop na alle ellende nog de boventoon voert, is het maar de vraag of dit ook zal gelden voor een eventuele opvolger. Lou Rhodes verloor vorig jaar vlak na de opnames van Bloom zowel haar zus als geliefde. Op haar MySpace pagina blikt ze terug: 'It's been a year of stripping away in often the most brutal sense.' De komende weken staat ze ook nog eens helemaal in haar uppie op het podium te spelen, waaronder vier optredens in Nederland. Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat dat geen heel vrolijke toestanden gaan worden.

Mijn crt-monitor is stuk. Hij ziet scheel. Eigenlijk is het wel cool, want de vervorming in het beeld is fraai, als een soort lachspiegel. Het zou helemaal vet zijn als de bijkomende beeldruis zou verschijnen op de maat van de muziek die nu uit m'n speakers bouncet, maar nee. Heb je trouwens wel eens een gecrasht tft-scherm gezien? Dat is pas echt de shit! Hier in Nijmegen rijden tegenwoordig de bussen rond met zo'n 'volgende halte'-tft-scherm dat in Amsterdam alweer ouderwets is. Maar Novio heeft kennelijk een huis-, tuin- en keukentype scherm gekozen om in die rammelbussen van ze te hangen. FAIL! Je gaat hópen op drempels, want die storen regelmatig spectaculair. Maar ik ben dan ook fan van distortion, vooral als die gecombineerd wordt met een lekkere deun. Het Utrechtse trio Nobody Beats The Drum is daar erg goed in. De groep heeft een beetje het Goose-scenario gevolgd: na het winnen van een landelijke trofee (in hun geval de Grote Prijs van Nederland categorie dance in 2003) zijn ze ergens in een onderaardse grot gaan wonen, om bijna vijf jaar later opeens op de proppen te komen met het tierend goede debuutalbum Beats Work, een geflipte sampleplaat vol bonk, blop en brrr, die werkelijk alle kanten uitkriebelt. Wie altijd al gehoopt had dat C-Mon & Kypski gewoon eens een goede Fatboy Slim-plaat zouden opnemen, is hier aan het goede adres. Letterlijk zelfs, want keyjay Jori speelde al in de band van C-Mon & Kypski (de overige twee NBTD-leden zijn DJ Sjam Sjamsjoedin en VJ Rogier van der Zwaag.) De breakbeats van Nobody Beats The Drum zijn lang niet zo heftig als die van pakweg Bong-Ra ("When I Get Low") of LFO ("Kwikkestylers"), maar qua effecten en brute geluidjes doet NBTD niet voor zulke groepen onder. Om het over de Mr Oizo-achtige samplekunstenarij in een track als "Radio Shack 84" al helemaal niet te hebben. Talent, gear en gestoorde vette tracks heeft Nobody Beats The Drum voldoende. Nu enkel nog de erkenning met een Audio Bullys-achtig hitje. Met "Quit Your Job" zouden ze een eind moeten komen.

Eigenlijk had ik dit stukje begin dit jaar al geschreven. Ik was echter te vroeg. De release in Italië was dan al wel in november 2007, wij stonden pas op 25 februari ingepland. Tja. Les Fauves is The Next Big Thing . Ik weet het zeker. Als ze tenminste uit Engeland zouden komen. De afgelopen maanden was de cd niet weg te slaan bij mijn cd-speler. Ik had dus de tijd om e.e.a. te laten bezinken, maar het duurde even voor ik wist waar ik nou zo aan moest denken. Ze hebben wel wat van Supergrass toen ze nog leuke korte puntige liedjes maakten, maar dit dekt de gehele lading ook niet. Ik hoor er LCD Soundsystem, Franz Ferdinand en The Libertines terug, maar het is zeker een band met een noodzakelijke eigen smoel. Ouders en mensen van de ChristenUnie echter opgepast: de ep die aan dit album voorafging had de titel How Our Dildo Can Change Your Life. De titel van deze albumrelease klinkt echter een stuk veiliger: N.A.L.T 1 A Fast Introduction. Al heb ik geen idee waar N.A.L.T. voor staat, zo onschuldig is het allemaal niet. Deze release is volgens eigen zeggen het begin van een triologie over 'lights and shades of alien behaviour'. Dat je dat even weet. Voor mij is het belangrijker dat er een vervolg komt. Ik krijg er namelijk maar geen genoeg van. Toch is het de vraag of er met mij dadelijk velen zo zullen denken, want er zijn zeer weinig alternatieve Italiaanse popbands doorgebroken. Het zou dan ook gek moeten gaan als Les Fauves het wel lukte. Maar toch.... De ep werd ook in de NME goed ontvangen en ze stonden al op grote Spaanse en Italiaanse festivals. En ik ben erg enthousiast over N.A.L.T. 1 A Fast Introduction. Les Fauves heeft veel wat ik in muziek zoek: korte to-the-point-liedjes, aanstekelijk, dansbaar, zorgend voor een goed humeur, gedoseerde maar effectief ingezette elektronica, fijne gitaarriffs en bovenal goed uitgewerkte ideeën. In mei staan er een paar optredens in ons land gepland en aan het eind van het jaar zie je ze waarschijnlijk weer terug in mijn jaarlijst. Toffe plaat.