Adam Green

Maar om over ons land te praten, daar kwam hij natuurlijk niet voor. Het nieuwe album Sixes & Sevens verschijnt namelijk op 10 maart. De titel verwijst naar een zin in een nummer van The Rolling Stones, en heeft dus niets te maken met het spreekwoord in de war zijn. 'Ik wist eigenlijk niet echt wat het betekende, maar ik vond het goed klinken. Dat vind ik het belangrijkste voor een albumtitel.' Het album bestaat uiteindelijk uit twintig nummers, ondanks dat de platenmaatschappij het wilde inkorten naar zestien. Ze dachten in eerste instantie dat twintig voor mensen te veel zou zijn. 'Het originele album dat ik wilde uitbrengen was twintig nummers. Wat ik heb ingeleverd is wat nu uit komt', aldus Adam. Goed om te weten dat de artiest toch nog het laatste woord heeft.

Vond je dit album nog leuk om te maken?
'Ik vond het leuk dít album te maken, meer dan de andere, omdat het relaxed was. Het merendeel ervan heb ik opgenomen in een school voor artistieke kinderen in New Jersey, een treinreis van zo'n twee uur vanuit Manhattan. M'n originele idee was dat ik honderd dagen op zou nemen, maar dat was financieel niet haalbaar in een grote studio. Ik zocht een goedkopere oplossing. Iets waar ik toevallig op kwam was Dan Myers, die dit album heeft opgenomen en ook al m'n andere albums. Zijn vrouw heeft een school voor artistieke kinderen en had een lokaal over waar we onze opnameapparatuur neer konden zetten. Dus ik nam de trein naar New Jersey en we begonnen de opnames wanneer de school uit was tot in de kleine uurtjes van de morgen. Het meeste van dit album is opgenomen om vier uur 's ochtends en de school lag ergens in the middle of nowhere, in een soort van bos, dus het was alleen ik op de schommel die een sigaar rookte en een fles Jägermeister dronk. Daarna ging ik weer terug het schoolgebouw in en zong of speelde wat stukken in. Het was eigenlijk vooral twee mannen die lol hadden samen', vertelt hij lachend.

De honderd dagen die hij had om het album op te nemen hadden tot resultaat dat hij de nummers even rustig kon laten bezinken. Eerst werd er een ruige schets opgenomen, waarin Adam verschillende instrumenten en combinaties van instrumenten uitprobeerde. Hij liet dit eventjes liggen en zong daarna de vocalen pas in. 'Eerlijk gezegd waren het zelfs verschillende seizoenen waarin ik dezelfde vocalen zong om te zien wat me beter beviel, soms heb ik de aanpak radicaal veranderd. In het eerste nummer, "Festival Song", was m'n eerste neiging om het zo luid mogelijk te zingen. Ik probeerde het te zingen zoals Janis Joplin, maar na een tijdje reflecteren dacht ik dat het beter zou zijn het tegenovergestelde te doen en het dus heel rustig te zingen' zegt hij. Dat bleek beter te werken en op veel nummers is de zang later tijdens het mixen pas harder gezet en verdubbeld. 'Vooral op m'n laatste album zong ik erg hard, en het is daardoor een erg muzikaal en showachtig album geworden. Dit album neemt een stap terug. M'n eigen stem is minder flamboyant. Ik denk niet dat er een bepaalde richting is waar ik naartoe probeer te gaan, dat is niet een doel dat ik heb. Het enige doel dat ik heb is om te zingen en schrijven. Ik geef er de voorkeur aan om de substantie van een nummer te laten dicteren dan dat ik een bepaalde stijl probeer te vervullen. Ik las laatst een interview met een regisseur die zei dat substantie stijl is, en ik denk dat dat de manier is waarop ik werk. Ik wil liever niet weten waar ik over schrijf, want een doel vermindert m'n inspiratie. Het is niet spannend om een groot idee te hebben voor een nummer.'

Het lijkt bij Adam Green alsof hij de absurde nummers uit zijn mouw schudt, maar dit blijkt in werkelijkheid iets anders te liggen. 'Ik schrijf heel langzaam. Ik schrijf één à twee regels per dag, de volgende dag schrijf ik niets, dan weer een regel. Het kost me drie weken om een nummer te schrijven, een maand misschien. Als ik geluk heb kan ik een nummer in twee weken schrijven. Ik vind het fijn om er even bij te zitten, om er als het ware op te mediteren. Het wordt een soort mantra voor me dat wanneer ik 's ochtends wakker wordt het nummer in mijn hoofd zit. Het is een soort van algemene stemming die ik een tijdje heb. Wanneer ik een nummer af heb ben ik erg blij dat ik er vanaf ben, om een ander liedje in m'n hoofd te kunnen hebben. Daarom zijn m'n nummers denk ik zo kort, snap je? De eerste mogelijkheid om m'n weg uit het liedje te vinden neem ik meteen, ook al is het een vervaging (/fade out).' Het schrijven van nummers helpt Adam ook om te kalmeren. Hij begon ooit met zingen om zich minder nerveus te voelen. Op een gegeven moment wilde hij creativiteit eraan toevoegen, in plaats van alleen 'radionummers in zijn hoofd te zingen'. 'Het werd een manier om m'n eigen radio te creëren. M'n eigen radiostation spelend in m'n hoofd', vertelt hij.

Heb je dan altijd al muzikant willen worden?
In het begin wilde ik een striptekenaar worden, ik wilde computerspellen ontwerpen, en toen wilde ik schilder worden, en toen een auteur die boeken schrijft, maar geen van deze dingen bleef hangen. Ik denk dat muziek meer een deel is van m'n persoonlijkheid dan een carrièrekeuze. Ik denk niet dat ik veel andere opties heb dan een songwriter te zijn. Het is een soort van natuurlijk proces van wat ik altijd al deed. Ik denk dat ik al liedjes schreef voordat ik door had dat ik liedjes schreef. Ik weet niet waarom dat zo is. Ik ben bijna nerveus om het te verliezen, daarom wil ik elke dag nummers schrijven. 'Slow and steady wins the game'. Ik denk dat ik heel erg langzaam schrijf maar veel dagen per week. Wat ik vermoed is dat de meest voorkomende manier om een talent kwijt te raken is door het artistieke proces te verliezen, die van het ordenen van dingen vanwege emotionele redenen. Dat moet elke dag gedaan worden want anders raak je vervreemd van het proces, en dat wanneer mensen oud worden. Ik denk dat wanneer ik ouder ben dat ik dan naar het nieuwe Bob Dylan-album luister, Modern Times. Ik vind dat een goed voorbeeld van een goed oud-persoon-album. Erg leuk album gemaakt door een oude vent. Zo zijn ook Gainsbourg's albums, Leonard Cohen is ook goed. Ik weet niet wat ik zou doen als ik zo oud ben maar ik ben pas 26, dus ik hoef niet over die dingen na te denken.

Adam schijnt meer een zanger te zijn dan een muzikant. Zijn nummers schrijft hij dan ook zingend, en niet met de gitaar. 'M'n creativiteit is denk ik beter dan m'n gitaarspel, dus ik voel me beperkt als ik schrijf op de gitaar', zegt hij. Toch speelt hij ook de tuba in een nummer op zijn nieuwe album, dit was tevens het eerste instrument dat hij ooit bespeelde toen hij op school als negenjarig jongetje een instrument moest uitkiezen. 'Maar ik begon met gitaar spelen omdat ik had gehoord dat het makkelijk is om nummers te schrijven op een gitaar. Tijdens m'n eerste gitaarles leerde ik drie akkoorden en ik schreef toen een nummer met die drie akkoorden toen ik thuis kwam.'

Sixes & Sevens bevat behalve Adam Green ook veel andere muzikanten. 'Sommige zijn gewoon mensen die ik gevonden heb. Ik kende bijvoorbeeld geen gospelsingers voordat ik dit album ging opnemen, dus die moest ik zien te vinden. Ik wilde iets anders behalve strijkers om de 'wide open space' op te vullen. Omdat ik laag zing is er zo veel ruimte bovenin. Ik hoorde ergens gospelsingers en heb toen deze meisjes gevonden die in een kerk in Brooklyn zongen en het wel goed deden. Ik kende ook niemand die de panfluit kon spelen, dus ik moest deze gentleman vinden die ik daarvoor niet kende. Maar de basisband is wel dezelfde als die op al mijn albums meespeelt.'

Adam Green wordt vaak gezien als een komische live-performer. Toch zijn er ook wel degelijk serieuze kanten aan zijn muziek en persoonlijkheid. Zelf wilde hij altijd het liefst een realistische performer zijn. Het gaat om de balans. 'Ik wilde altijd realistische liedjes schrijven en wanneer ik een nummer schrijf voel ik me vrolijk en lijkt pijn een verre herinnering, iets waar ik grappen over kan maken. Het is hetzelfde met optreden, de herinnering van een nummer is ver weg maar de woorden brengen emotie mee terug die me midden raakt in waar ik was toen ik het nummer schreef.' De half serieuze aanpak heeft twee kanten; of Adam maakt er één grote grap van om zo de harde waarheid te verdringen, of het maakt hem nerveus en raakt hem emotioneel gezien. Van nummer naar nummer verschilt het tussen humor en stoïcijnse gedeelten. 'Hopelijk is het als een soort van treinreis, of wat voor reis dan ook, door verschillende aspecten van m'n persoonlijkheid, en misschien heeft dit tot gevolg dat de show een soort van realistische menselijke expressie wordt. Ik wil m'n album altijd zo spelen als een film, daarom heb ik me ook altijd geïdentificeerd met filmmakers. Ik denk dat een reden hiervoor is dat ik een slecht acteur ben en nooit het lot van m'n nummers kan vervullen. Misschien coveren mensen mijn nummers nu meer dan eerst, en misschien hebben die er meer succes mee.'

Touren vindt Adam nog steeds wel leuk, alhoewel, niet altijd. Als hij gelukkig is met zichzelf vindt hij het leuk, zo niet haat hij het. Ooit heeft hij in Frankrijk geprobeerd weg te rennen van een tour. Hij wilde midden in de nacht ontsnappen. Of hij deze avond helemaal helder was blijft een raadsel. 'Ik eindigde in het bos in m'n pyjama. Ik voelde me als een aap die geen controle had over zijn eigen lot. Dus ik rende het bos in maar al snel kreeg ik spijt van die beslissing en ik had geluk dat ik een paar Belgen vond die me zeven uur verder hebben gereden naar m'n volgende show', aldus Adam.

Afgelopen jaar deed Adam een akoestische tour door Europa, ondanks het feit dat hij ooit op Motel Mozaïque in zijn eentje met gitaar in de war raakte omdat hij zijn band niet bij zich had. 'Zoals ik al zei ik ben geen volkomen professionele gitarist. Ik voelde me meer een folkzanger, daar ben ik ook begonnen. M'n eerste optredens waren altijd akoestisch en altijd in folk-muziekclubs en -cafés, open-mic-avonden en ook in de metro speelde ik akoestisch. Omdat ik zoveel tours heb gedaan met m'n band leek het me een goed idee om mezelf weer te zien als een folkzanger, zowel om mezelf als andere mensen te vermaken. Sommige shows gingen verschrikkelijk, en andere waren goed. Die in Paradiso ging erg goed en dat was misschien wel m'n favoriet van die tour. Met een band zijn er meer mogelijkheden, maar soms kan een nummer met alleen akkoorden en woorden het meest effectief zijn, zoals de gig in Paradiso ook beter ging die daarvoor met m'n band. Andere keren was ik gigantisch dronken met m'n gitaar op het podium, dus, misschien in dat geval waren die met de band effectiever.'

De eerste single van Sixes & Sevens wordt "Morning After Midnight" waarin Adam zich in de video verkleedt als een vrouw. Waarom? 'Ik denk dat ik me altijd al als een vrouw wilde kleden voor geruime tijd. Ik denk dat ik al veel dingen ben geweest, maar nooit een vrouw. Het paste wel bij me overigens, ik voelde me goed als een dame. Omdat ik verlang zoals een vrouw, en ik maak liefde zoals een vrouw, en ik neem net als een vrouw, maar ik maak kapot als een klein meisje.'

Over de komende tour weet Adam alleen wanneer het ongeveer is, maar waar hij heen gaat daar heeft hij nog geen flauw idee van. Ook de uitvoering blijft nog een verrassing, niet alleen voor ons, maar ook voor Adam. 'Eerst schreef ik nummers om ze live uit te voeren. Speciaal gemaakt daarvoor omdat ik in de eerste plaats echt een live-performer was en m'n hele leven hieraan wijdde. Die albums werden dan ook in een paar weken tussen het touren door opgenomen. Bij dit album heb ik er nog niet eens over nagedacht hoe ik de nummers live uit ga voeren. Zodra ik thuis ben zal ik daar over na moeten gaan denken. Misschien dat ik met gospelzangeressen kom. Anders verzin ik wel iets anders.' Voor degenen die benieuwd zijn: Adam Green is op 18 april te zien in de Melkweg in Amsterdam.