André Matos - Time To Be Free

De hoes ziet er indrukwekkend powermetallig uit. Dat is niet vreemd, want André Matos is vooral bekend van Angra en Shaaman. Ooit was hij nog bijna de opvolger van Bruce Dickinson in Iron Maiden. Time To Be Free is zijn eerste solo-album. Het album begint met een klassiek intro en ook de eerste echte song "Letting Go" begint ronduit indrukwekkend. Dat duurt helaas maar even. De drums zijn alras alleen maar snel, waardoor er niets anders te horen is dan bassdrums die klinken alsof er op een natte krant gemept wordt. Drummer Eloy Casagrande neemt verderop wel wat gas terug, maar het is allemaal wel erg vaak in overdrive. Dat is jammer, want Matos en zijn band laten vooral in de rustiger passages horen dat ze heel wat in huis hebben. "Rio" is bijvoorbeeld ook bepaald geen langzame track, maar er blijkt in elk geval nog de nodige variatie mogelijk. De kwaliteiten van Matos blijken ook niet zozeer in de snelle passages te liggen - iedereen kan tegenwoordig hard uithalen -, maar vooral in het wat tragere werk. Dan zijn er momenten waarop je kunt concluderen dat Matos Geoff Tate-achtige kwaliteiten tentoonspreidt, zoals in het titelnummer, of waar hij James LaBrie naar de kroon steekt, zoals in het fraaie epos "A New Moonlight". In "Remember Why" krijg je op sommige momenten dan weer het idee dat je naar Duitse powermetal zit te luisteren. Het is een veelheid van stijlen op dit album, zij het allemaal in een iets hogere versnelling, met dank aan dan wel te wijten aan de drummer. De subtiliteit is door die snelheid soms ver te zoeken. Daarmee worden de sterkste punten van dit album, de fraaie arrangementen en de zang van Matos in de rustiger passages, afgewisseld met weinig opvallende deuntjes. Jammer, want dat Matos iets in huis heeft is duidelijk.

Goede review. Ben het in grote lijnen wel met je eens, al vind ik als liefhebber van (ook) wat snellere power de hoogtepuntjes wel overheersend aan de wat mindere momenten.

Zeg er het uwe van...