Ayin Aleph - Ayin Aleph I

Zo af en toe krijg je zo'n plaatje te horen dat echt uniek in zijn soort is. Ayin Aleph I van Ayin Aleph is zo'n schijfje. Een plaat waar je even doorheen moet bijten om er rustig naar te kunnen luisteren en het geheel te doorgronden. Ayin Aleph is een in Moskou geboren dame die reeds op haar vierde met pianospelen begon en onder andere aan conservatoria van Moskou en Brussel studeerde. Maar naast muziek maken bracht haar talent en ambitie haar ook tot het spelen in diverse films en het schrijven van veel poëzie. Na een poging haar barokke stijl van zingen en muziek te combineren met rap, hetgeen niet bracht waar ze op hoopte, komt ze in aanraking met een geluidsengineer die haar arrangementen hervormt in de rockrichting. Na diverse herarrangementen en de hulp van verschillende artiesten, waaronder Jeff Singer (Paradise Lost), wordt uiteindelijk alles opnieuw ingespeeld. Het resultaat van al deze klassieke opleidingen, acteerervaringen, omzwervingen, ambities en creativiteit is een zeer theatraal album met een dikke barokuitstraling en dat gecombineerd met metal. Een stijl van zang en muziek waarbij bands en artiesten als Therion, Diablo Swing Orchestra, Kate Bush en Nina Hagen om de hoek komen kijken. Het ene moment is het erg, mij soms te, experimenteel dan wel 'alternatief', en het andere moment is het weer verfrissend en aanstekelijk. Geen gemakkelijke plaat dus, maar bepaalde liefhebbers moeten dit album zeker eens beluisteren.

Zeg er het uwe van...