Bullet For My Valentine - Scream, Aim, Fire

(Sony)

Bullet For My Valentine - Scream, Aim, Fire De handjes gingen hier thuis flink op elkaar bij de eerste cd van Bullet For My Valentine. Riff je Rot noemde Zeke het toepasselijk genoeg. Maar gelijk was daar de waarschuwende vinger: een beetje metal/hardrock-nerd hoefde niet veel moeite te doen om aan te wijzen op welke nummer van grote bands Iron Maiden, Machinehead of Killswitch Engage de liedjes van deze Britten gebaseerd waren. D'r mocht toch wel een beetje meer eigengemaakte jus over de aardappels gegoten worden. Het grote publiek interesseerde dit echter geen bal, want The Poison werd een hit met meer den een miljoen verkochte cd's. En de vakkundig vlak voor kerst gedropte dvd deed het ook uitstekend. Maar goed, die liedjes kenden we al. We wilden wel eens even weten of Matt Tuck en zijn mannen ondertussen nog wat bijgeleerd hebben in nieuwe liedjes. Dat blijkt bij het bestuderen van Scream, Aim, Fire helaas wel een beetje tegen te vallen. Ja, dat riffs for millions omzetten naar nieuwe liedjes dat beheersen ze nog steeds tot in de derde macht. Gelukkig zou ik bijna zeggen. Al is over de gehele linie het tempo wel een stukkie opgeschroefd. Waar ik niet rouwig om ben overigens, maar als ik voor de 383e keer een subliminal message krijg van wederom een verdwaalde Metallica-riff met een roemrijk verleden die zo graag weer door zijn oude meester opgehaald wil worden, gaat het me het op een bepaald moment toch irriteren. Maar net niet genoeg, want die riffs zijn zelf natuurlijk nog steeds sterk (en strak) zat. Alleen twijfelkontige, halfslachtige ballades als "Say Goodnight", waarin aan het einde overigens nog wel even gas gegeven wordt, en "Forever and Always" zakt de band wat volkomen door het ijs. Daarvoor moeten ze nog maar eens even bij wat AOR-bandjes in de leer.