Davie Lawson / Chris Bathgate

Ik had 'em over het hoofd gezien afgelopen najaar, de cd van Davie Lawson die luistert naar de titel Konichiwa? Maar de enthousiaste verhalen die ik hoorde over zijn voorprogramma bij Lucky Fonz III zetten met alsnog op het juiste spoor. Deze vanuit Amsterdam opererende Ier verdient namelijk wel een flinke zet in de rug. Want wat hij op zijn cd Konichiwa? laat horen is heel mooi. Hij opereert in het gebied tussen de eerste cd van Damien Rice en wat onze vriend Erik Vandenberge op zijn drie prachtige cd's laat horen. Tien sobere akoestische liedjes waarop Lawson zichzelf begeleidt op akoestische gitaar en mondharmonica. Af en toe krijgt hij hulp van Dan Tuffy, ook al zo'n veelvuldig over het hoofd geziene import muziek-Nederlander, die tevens zijn platenbaas is en de productie voor zijn rekening neemt. In het grootste deel van de liedjes klinkt Lawson weemoedig. Alsof er nog niet zo lang groot leed geschied is en hij dit van zich af moet werken. Wat dat betreft zeggen songtitels als "Your son may grow to be a pauper" en "My country is where the land it rains" al wel genoeg.

Ook A Cork Tale Wake van singer-songwriter Chris Bathgate loopt niet over van vrolijkheid. Op de binnenkant van de hoes dragen negen poezen een doodskist naar een begraafplaats aan de ene kant en begraven 'em aan de andere kant van de jewelcase. De stem van Bathgate klinkt wel wat minder als een regenachtige herfstdag dan die van Lawson. Ook qua instrumentatie is de cd minder sober. Hij komt hierdoor meer in de buurt van wat iemand als Ray LaMontagne doet. Soms echoot er wat Sufjan Stevens-achtig door in de liedjes. Bathgate's liedjes zijn afwisselend akoestisch en elektrisch. In het prachtige openingsnummer "Serpentine" begeleidt Bathgathe zichzelf eerst alleen op piano waarna het nummer laagjes viool en cello en uiteindelijk ook wat spaarzame drums toegevoegd krijgt. Dat trucje herhaalt Bathgate vaker, maar door de variatie gaat het mij in ieder geval niet vervelen. Ik vind zelf de wat sobere liedjes zoals het afsluitende "Coda (Ann St. Pt. 2)" wel net een stukje mooier dan de wat minder sombere, maar dat is een kwestie van smaak, denk ik. A Cork Tale Wake is overigens zijn vierde cd. Zijn eerste drie zijn volgens mij hier in Nederland nooit verschenen.

Braaf. Bij Lawson geen verwijzingen naar Dylan of Nick Drake. :-)

Zeg er het uwe van...