Duffy - Rockferry

(Polydor / Universal)

Een maandje geleden deed ik hier nog verslag van de showcase van aanstormend talent Duffy die ik had bijgewoond. Hierin probeerde ik aan te geven dat Duffy niet de (zoveelste) nieuwe Amy Winehouse is, maar eerder haar tegenpool (riep daar iemand Dusty Springfield?). Ze vissen weliswaar uit dezelfde vijver - blue eyed soul uit de sixties - maar daar houdt het mijns inziens weer mee op. Nu ik het stukje zo eens erop nalees, ben ik daar niet geheel in geslaagd. Maar ja, probeer maar eens met je hoofd in de wolken een samenhangend verhaal te schrijven. Een ding was in ieder geval wel duidelijk: Universal zet hoog in op deze jongedame (23) uit Wales. Volkomen terecht, als je het mij vraagt. In de tussentijd is "Mercy" doorgedrongen tot de eerste plaats in de Britse hitlijsten en ook Nederland lijkt inmiddels wakker te zijn geworden. En nu is daar het album Rockferry. Voor de liefhebber reeds via importkanalen te verkrijgen. Het moge duidelijk zijn dat ik mezelf onder die groep liefhebbers schaar. Drie jaar lang is Duffy met de medewerking van onder andere Bernard Butler (ex-Suede) zorgvuldig bezig geweest om een album te construeren dat alles in zich heeft om een instant soulklassieker te worden. Met tien nummers klokt de totale speeltijd lekker ouderwets onder de veertig minuten. Van die veertig minuten is echter iedere seconde de zuurverdiende euries waard. Wat mij betreft is de waanzinnig mooie Spectoriaanse afsluiter "Distant Dreamer" zelfs onbetaalbaar. Kleine kanttekening is dat Duffy het nog een beetje aan levenservaring ontbreekt om haar soul tot op het bot doorleefd te zingen. Laat haar voorlopig echter nog ver van de flessen sterke drank, lijntjes coke en foute mannen verwijderd blijven.