General Mindy - Delusions Of Grandeur

Mocht je de komende tijd naar de radio luisteren, met in het achterhoofd dat er een nieuw album van dEUS aankomt, luister dan even goed of het wel dEUS is dat je hoort. De stem van John Verckist van General Mindy lijkt namelijk op die van Tom Barman en je zou dan mogelijk met de eerste single "Prozac Candy" of de opvolger "Love Without A Reason' van hun debuutalbum Delusions Of Grandeur te maken kunnen hebben. Muzikaal is General Mindy echter minder door Beefheart geïnspireerd dan hun Antwerpse stadsgenoten -al drijven zij ook langzaam af-. General Mindy heeft muzikaal meer van Metal Molly, die andere Belgische band die destijds hoge ogen gooide. De keuze voor Pascal Deweze, destijds van Metal Molly en nu van o.a. Sukilove, als medeproducer lijkt dan ook logisch. Delusions Of Grandeur is een liedjesplaat, dat wil zeggen dat de dertien liedjes van het album stuk voor stuk hun aandacht vragen en als totaal geen eenheids-trip is waar je in moet raken. Ieder kan zijn eigen favoriet tussen de veelal sterke nummers zoeken, als is het een jukebox. Zo danst heel België nu waarschijnlijk op de catchy klanken van hun tweede single "Love Without A Reason". Maar er wordt ook het nodige gas teruggenomen. Zo zou Eels zich niet hoeven te schamen voor een nummer als "Bad Rumours" en kunnen de zakdoeken te voorschijn gehaald worden in "The Kid". Ik zal je niet vermoeien met een waar-doet-me-dit-aan-denken opsomming van elk liedje, maar het best bevallen mij de liedjes met de meer rootsachtige sfeer zoals "Temporality Blues". Hier lijkt de duivel in ze naar boven te komen. Deze komt -en ik schrok er echt van- in eigen persoon als een duveltje uit een doosje tevoorschijn na een lange uitloopstilte aan het eind van de cd om erg gemeen toe te slaan. Normaliter een heel flauwe grap, maar met zo'n sterk nummer vergeef ik het ze.

Zeg er het uwe van...