Lawn - Silver

Slechts een fractie van een seconde twijfelde ik. Nog voordat ik Silver ook maar een keer gedraaid had. Kon ik het voor mezelf wel verantwoorden om wat te schrijven over deze nieuwe Lawn? Niet zo heel raar die gedachte, want T-tusz (zanger/gitarist) en Okkie (drummer) doen hier met enige regelmaat hun ding. Dus zo'n recensie zou vast scheve blikken op kunnen leveren. Maar nog sneller dan ik mezelf de vraag stelde, beantwoordde ik 'em met een: 'Fuck it!' Ik zou Silver gewoon beluisteren en zeggen wat ik er van vind. Net zoals ik dat met andere platen hier doe. En als dat een positief stukje op zou leveren, dan moest dat maar. Als ik het ruk zou vinden, dan zou ik dat óók gewoon zeggen. Dus schoof ik Silver in de lade van de cd-speler, ging zitten luisteren en was nog voordat "Downstream" afgelopen was al overtuigd dat ik groot gelijk had om gewoon aandacht te schenken aan Silver. "Downstream" laat gelijk horen waar Lawn zo verdomd goed in geworden is: venijn combineren met melancholie in een liedje zonder dat die elkaar in de weg lopen. Na het korte zang/gitaarintro valt gelijk het dwingende drumwerk van Okkie op, die de boel opjaagt. Heerlijk nummer! Ook het naadloos aansluitende "Yesteryear" heeft eenzelfde duidelijke Lawn-signatuur. Deze komt door de hulp van producer Pill Vinall nog beter tot zijn recht. Zelf zeggen ze dat ze de post-rock ver achter zich gelaten hebben, maar dat verleden klinkt nog wel degelijk door in de liedjes. Dat Lawn ten opzichte van voorganger Backspace een eind opgeschoven is richting indierock klopt wel degelijk. Net als het een feit is dat Silver kwalitatief gezien wederom een stap vooruit is ten opzichte van zijn voorganger. Daarmee neemt Lawn definitief plaats op de voorste rij van de Nederlandse indierock bands. Daar hoef ik geen seconde over te twijfelen.

Kijk nou! een video bij Downstream. Blijft een kloeke track! http://www.youtube.com/watch?v=GhdOCiekkg0

Zeg er het uwe van...