Machinefabriek - Ranonkel

Zo hier en daar op de verschillende fora waar ik wel eens mijn tijd doorbreng, gaan soms stemmen op dat Machinefabriek eens wat minder platen moet uitbrengen. Niet dat er luid en duidelijk geklaagd wordt over een Machinefabriek-overkill, maar toch. Wat een gezeik, denk ik dan. Hebben we eindelijk een Nederlandse ambientdroner die minstens even goed is als Biosphere, Fennesz of Deathprod - en dan eentje die ook nog eens zowel kwantitatief als kwalitatief van superieur niveau is - is het nog niet goed. Nee, wat mij betreft mag Machinefabriek nog lang op ditzelfde tempo door blijven buffelen; zolang het uitermate prachtige albums als Ranonkel oplevert hoor je me geen seconde klagen. De opzichtige pareltjes staan aan het begin en einde van Ranonkel: opener "Trouringh" komt na een krakend begin tot leven als een melancholisch melodieus miniatuurtje dat uitmondt in prachtige bijna-stilte, en de lange afsluiter "Zink" (al eerder te vinden op de gelijknamige, prachtig voorgegeven 3") is een epische achtbaanrit zoals die zelden in de ambient voortkomt. De zware kost tussen de uiteinden maakt het je niet makkelijk: weinig melodie, en vooral heel zacht en subtiel. Microtonale pracht in de stijl van Biosphere's meesterwerk Autour de la Lune, waar de sublieme details het verschil maken. Luisteren met goede koptelefoon laat een wereld voor je open gaan. En dat is wellicht wel het mooiste van alles: Machinefabriek toont met Ranonkel aan dat er niet alleen met grote dynamiek, harde noise of grootse melodielijnen gespeeld kan worden, maar ook met minutieuze details op de vierkante micrometer. Het toont de veelzijdigheid van een groot, zeer groot artiest.

Zeg er het uwe van...