Meshuggah - ObZen

Het is toch best knap om te zien hoe relatief groot Meshuggah de afgelopen jaren is geworden, zonder dat ze ook maar een moment aan muzikaal wiskundige extremiteit hebben ingeboet. Hooguit gingen de tempo's wat naar beneden en werden de gitaarriffs pulserender, ze bleven de afgelopen jaren toch vooral het experiment opzoeken, getuige de allesverwoestende I-EP uit 2004 en het alhier niet besproken Catch 33 uit 2005, welke in feite een lange compositie was. Ook dit splinternieuwe ObZen is weer voer voor de ware techneuten onder ons. Opener "Combustion" zet de luisteraar al binnen vijf seconden op het verkeerde been, en vanaf dat moment is het negen nummers lang knallen geblazen. Als vanouds worden er weer de meest krankzinnige grooves neergezet, zijn de riffs weer obsceen strak, en brult Jens Kidman zich weer helemaal het lamlazarus. Meshuggah heeft met dit ObZen bovenal weer eens een songgerichte plaat gemaakt. Ze hebben overduidelijk gekozen voor meer variatie in zowel arrangement, riffs en vooral tempo, waardoor deze plaat tot de meest afwisselende behoort uit hun oeuvre. Wat ook helpt is dat drummer Tomas Haake de boel weer eens ouderwets zelf ingedrumd heeft, in plaats van ingeprogrammeerd. Grootste winst ligt hem wat mij betreft vooral bij gitarist Fredrik Thordendal, die weer wat meer de ruimte heeft gekregen en me toch een partij wonderschone jazzy gitaarleads neerzet in de beste Holdsworth-traditie. Geef die jongen een standbeeld, echt. Goed, het moge duidelijk zijn, ik ben fan en hierbij verklaar ik deze plaat tot meesterwerk.

Alleen jammer dat de gitaar in een groot aantal nummers te ver naar achter ligt (in de mix) tijdens de solo.
Daardoor komen de 'glijers' tov het gebeuk minder goed uit, waardoor minder spanning.
Voor de rest beregoed natuurlijk!

Zeg er het uwe van...