Nick Cave & The Bad Seeds- Dig!!! Lazarus, Dig!!!

De pathetische pornosnor van Grinderman is bijgeknipt tot iets beschaafdere, maar nog steeds pathetische proporties. Hetzelfde zou je kunnen zeggen over Dig!!! Lazarus, Dig!!!, de al weer veertiende plaat van Nick Cave & The Bad Seeds. En dan tel ik de liveplaten, soundtracks en verzamelaars niet mee. Van die veertien platen is er niet eentje aan te wijzen die ronduit zwak is. Met dit album bewijst Nick Cave dat waar hij ook woont, welke bandleden hij ook om zich heen verzamelt en hoeveel drugs hij - al dan niet voor recreatief gebruik - tot zich neemt, hij één van de grootste liedjesschrijvers van zijn tijd blijft. Bij het verschijnen van de titeltrack, zo'n twee maand geleden, leek het daar even niet op. Maar deze track is de enige waarvan de kwaliteit niet het niveau van de rest haalt. Net zo opvallend is het feit dat The Bad Seeds de pianoballades grotendeels achter zich hebben gelaten en zich vooral concentreren op de betere herrie. Het enige liedje dat enigszins op een ballade lijkt is "Jesus of the Moon". Een couplet hieruit geeft een reden weg waarom Nick Cave de ranzige bluesrock van Grinderman naar zijn Bad Seeds heeft meegenomen: 'people often talk about being scared of change / but for me i'm more afraid of things staying the same / cause the game is never won / by standing in any one place for too long'. De bijbelse verwijzingen en de beschrijvingen van de donkerste krochten van de menselijke ziel zijn een constante, net als de al veertien platen volgehouden superieure kwaliteit van de songs.

Goh. Ik vind de titeltrack juist het sterkste nummer van de (erg goede) plaat. Samen met het laatste nr dan. Zo zie je maar...

Van Nick Cave word ik de laatste jaren echt niet blij meer van.
Vooral de zang valt me steeds weer tegen, het heeft wat weg van dat zeurderige toontje van Freek de Jonge.
Jammer, maar gelukkig genoeg keus uit oud werk om te draaien.

Zeg er het uwe van...