Quinn Walker - Laughter's An Asshole/Lion Land

New Yorker Quinn Walker is een idioot met lef. De megalomaan heeft gemeend te moeten debuteren met een dubbelalbum, waarop hij staat afgebeeld als psychedelisch lavaspugend monster. Walker zingt met knijpende stem zijn totaal eigen folkrock-variant. Als 't niet al door Danielson bedacht was zou hij waarschijnlijk verkleed als boom optreden. In zijn serieuze momenten klinkt Walker's muziek als de duivelsuitdrijvingen van Phosphorescent. Zou het toeval zijn dat beiden iets met leeuwen lijken te hebben? De leukste momenten van Laughter's An Asshole zitten in 't midden: "Bing Bang Boom" klinkt als een vrolijke optocht in Mali. "Baby Neon" heeft de naïeve melodieën en piepstemmetjes van Múm. "Smile For Me" is daarna met afstand het beste nummer van het eerste album. Waar Walker in 't algemeen een wispelturig mozaïek van ideetjes serveert, die hij weer snel de nek omdraait, bouwt hij hier de akoestische gitaarpartij uit tot een meezingfeest, tot de titel à la David Karsten Daniels massaal wordt meegezongen. Lion Land is vergeleken met Laughter's An Asshole nog wat chaotischer. Door synthesizers en glitchy beats voelt het meer aan als een echte solo-exercitie, waardoor we nog dieper in 't wat vermoeiende brein van Walker kunnen kijken. Van mij had Lion Land achterwege mogen blijven, ware het niet dat de grapjas plek heeft ingeruimd voor zijn allerbeste ideetje (en dus intro). "Save Your Love For Me" is een Hot Chip-achtige electropopdeun met falsetkreten. Op 't moment dat het een echte hit dreigt te worden neemt een gitaarsolo het over. Walker is geen genie, maar hij is een ADHD-er als de tovenaar Todd Rundgren. Een uitstekend teken.

Zeg er het uwe van...