Robots in Disguise - We're In The Music Biz

Soms denk ik dat muzikanten het zowel zichzelf als elkaar te moeilijk maken. Ze brengen plaat na plaat na plaat uit; voordat je je verdiept kunt hebben in de ene hype is de volgende alweer aangewaaid. Muziek maken lijkt wel te makkelijk geworden. Is het dan zo raar dat mensen relatief steeds minder tijd en geld voor een album over hebben? Economisch lijkt er wel sprake van een muziekoverschot. Over de kwaliteit kun je dan noten kraken. Het knappe van het leuke album van Helen Love was dat die vier punkdames hun niveau hooggehouden hebben over alle jaren heen. Dat geldt niet voor de twee punkdames Dee Plume en Sue Denim (fraaie namen, dat wel). Zij vormen al sinds 2000 het Engelse duo Robots In Disguise (live nemen ze trouwens nog een derde meid mee), dat gezien video's als "Girl" en "La Nuit" ooit best geinig geweest moet zijn. Dit derde album blijft bij mij echter absoluut niet hangen. We hebben te maken met een typisch gevalletje waardeloze songteksten omgord door vervelende filler. Vier tracks reiken uit boven de poel van ellende: "Don't copy me" is gewoon geinig vanwege zijn tekst, drive en de echt té belabberde gitaarsolo, "The Tears" is toch best een aardige U2-ripoff en de nummers "I Live In Berlin" en "I'm Hit" sluiten aan bij de New York-trend van LCD Soundsystem en consorten een paar jaar geleden. Als er niet zoveel meer, relevantere en leukere muziek was, zou ik We're In The Music Biz best nog eens opzetten.

Overigens is al het werk van deze band geproduceerd door Chris Corner, bekend uit diens bands Sneaker Pimps en IAMX. En die is dan weer wél leuk.

Zeg er het uwe van...