Sebastien Tellier - Sexuality

Jaaaa, helemaal gek zijn we niet natuurlijk. Het spacy geluidje waarmee "Sexual Sportswear" doorspekt is kende je al uit Daft Punk's "Aerodynamic" en zo zijn er links en rechts nog wel wat overduidelijke hints dat het derde album van de Fransman Sebastien Tellier is geproduceerd door Guy-Manuel de Homem-Christo, ofwel de kleinste robot van Daft Punk. Dat is ongetwijfeld een groot verkoopargument voor Sexuality: niet voor niks opent zijn site met een fraaie foto. Maar verwacht nu geen plaat vol snelle dancetracks: de enige overeenkomst is wellicht het repetitieve. Tellier is multi-instrumentalist, chansonnier en fulltime vreemde eend in de bijt (zoals op Steak), en moest het op zijn vorige albums ook al hebben van gevoelstracks met mooie kleine thema's (luister maar eens naar "La Ritournelle", "Broadway" of "Universe"). Hij vertegenwoordigt Frankrijk overigens binnenkort op het Songfestival. Op deze derde plaat heeft Tellier zijn ballen thuisgelaten. Sexuality gaat onverbloemd de Air-kant uit. Je zou Tellier hier een softe Midnight Juggernaut kunnen noemen, maar analyseren is eigenlijk overbodig. Kazig en traag druipen de warme tracks uit je speakers; een nummer als "Pomme" is inclusief samples zelfs een sexnummer pur sang. Een half uur lang achtereen naar deze plaat luisteren is echt wat teveel van het Franse goede, en wereldschokkend is het allemaal niet te noemen, maar losse tracks als "Fingers of Steel" zijn toch wel echte guilty pleasures. Goh, waar zou die albumtitel toch op slaan...

goeie recensie van een goede plaat, naar mijn bescheiden mening.

die foto is inderdaad fantastisch. Het gebaar van de robot is zo.. lief?! :)

Tellier schijnt overigens ook te horen te zijn op de plaat van Principles of Geometry van eind 2007 (ik ontdekte dat ding net via een recensie op Earplug).

Stonehead jongen. Die plaat heb ik (IK IK IK) hier gerecenseerd. ;) en er ontstond ook nog een soort van discussie in de comments, volgens mij nooit 10 reacties op een euh plaat gehad.

Het nummer Tellier is een soort eightiespop, iirc.

Theo Ploeg was enthousiast in de OOR.

*met* Tellier, op die plaat van de Principles, obviously.

Fuck. Ik ben inderdaad niet aan het opletten, obviously. Stond nog op mijn muziek-todo-lijst...

goede plaat die Principles of Geometry. een van m'n laatste recensies voor OOR.

Zeg er het uwe van...