Songdog - A Wretched Sinner's Song

Wat is dit voor fascinerend debuut, dacht ik. Een overvolle plaat die bijna struikelt over de torenhoge ambities. Het is echter het vierde album van dit Britse trio, dat overigens met een heel stevig been in Amerika staat en met het andere op het Europese vasteland. Lyndon Morgans zingt en huilt zoals de voormannen van Okkervil River en Bright Eyes, terwijl de jazzy begeleiding met een prominente rol voor accordeon en mandoline verwijst naar het Francofone Zita Swoon. Literair gezien is het album van begin tot eind een zegetocht. Morgans serveert indrukwekkende (vaak sprookjesachtige) levensschetsen vol liefdesverdriet. Muzikaal gezien is er nog wél ruimte voor verbetering. Al na enkele nummers vallen de melodieën wat in herhaling en lijken de alomtegenwoordige ballades zich in identieke patronen en zanglijnen te voltrekken. Vergeet dat echter meteen, want de beste liedjes echoën nog heel lang na. Zo is daar "Crown Of Thorns", net een van de meer swingende nummers. Het moment dat daar de contrabas en drums terugkeren na het droevige eerste couplet is van magische schoonheid. Een man kijkt naar een optreden, zijn vriendin verdwijnt backstage en hij moet (wederom?) alleen naar huis. In "I Bought A Rose From The Guy At The Traffic Lights" valt me ineens de gelijkenis op met Bruce Springsteen. Morgans heeft dezelfde vertelstijl en eenzelfde gevoel voor prettig sentimentele dramatiek. De personages zouden zich in Ashbury Park thuis voelen, met bums, regular guys en vrouwen die misschien niet zo jong meer zijn, maar er nog best mee door kunnen. De piano in "Montparnasse", een liedje over een mislukte versierpoging die een vriendschap verknalt, is helemaal "Thunder Road". 'And it's somebody else's night out there, and somebody else's rain'.

Zeg er het uwe van...