Stairs To Nowhere / Spooner

Bij het Utrechtse Stairs to Nowhere hadden ze zwarte verf over en verder geen inspiratie om wat te doen met het hoesje van cd Adieu Delicate Atheist. Daarom hebben ze de jewelcase van hun nieuwe worp maar helemaal zwart geschilderd. Inspiratie hadden ze gelukkig wel bij het schrijven en opnemen van de tien liedjes die Adieu Delicate Atheist telt. Het drietal Bram Colijn (zang en gitaar), Daniel Danse (bas) en Tim Mooij (drums) heeft namelijk een flink diverse cd afgeleverd, die allesbehalve voor een gat te vangen is. Het begin met "Roadkill & Cigars" is lekker hoekig en eigenwijs, waarbij gelijk het typische stemgebruik van Colijn opvalt. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen hier van gecharmeerd zal zijn. Verderop in de post-punk- en af en toe bijna Muse-achtige nummers komt hij beter tot zijn recht. Vooral in het van opvallend baswerk voorziene "Cyanide", een lekkere stamper, gaat dat goed. Lastig is wel dat daarop met "Inebriated cowboys want their blackouts in a glass" weer een nummer volgt dat lastiger te behappen is. Maar zoals gezegd, het is juist die diversiteit die deze band leuk maakt. Utrecht is weer een meer bovengemiddeld bandje rijker.

Het Alphense kwartet Spooner kiest veel minder voor diversiteit. Zij kiezen voor een handige mix van stoner en alternatief met een randje pop. Dat maakt ze een stuk eenvoudiger te verhapstukken dan Stairs To Nowhere. Helaas houdt dat ook bijna automatisch in dat het voor een band een stuk lastiger wordt je te onderscheiden van de grote grauwe massa. Het lukt Spooner op Trading Dreams dan ook niet in alle nummers om me te overtuigen, van mij mag het wel wat aparter. Al moet ik wel zeggen dat ze zanger Danny Hessing een aardig sterk troef in handen. Bovendien is een liedje als "Dance on Drugs", met zijn opvallende opening, in ieder geval wel een eyecatcher. Ook het op Kink-FM al gedraaide "Lack of Mind" is een lekker rocknummer. Hier en daar doet Spooner me in de wat slepender nummers wel een beetje denken aan een minder emotionele versie van Life of Agony en als het recht-zo-die-gaat gaat aan Danko Jones, vanzelfsprekend wel zonder de blaf van de Canadees. Maar het is dus wel allemaal net wat minder, al is dat natuurlijk geen schande.

Zeg er het uwe van...