Stephen Malkmus & The Jicks - Real Emotional Trash

Het heeft enkele jaren geduurd voordat de compact disc zijn entree in mijn woning maakte. Niet dat ik tegen deze nieuwe ontwikkeling was en maar vast bleef houden aan de vinylplaat, maar ik had in die tijd gewoon geen geld om een cd-speler en schijfjes te kopen. Af en toe kocht ik een LP, maar meestal nam ik de nieuwe platen van mijn broers en vrienden op cassette op. Zo kon ik mijn verzameling toch aanvullen en zo heb ik bijvoorbeeld "Crooked Rain, Crooked Rain", het tweede album van Pavement leren kennen. Waarschijnlijk zou ik die plaat niet zelf gekocht hebben, maar mijn broer had hem en van hem kreeg ik een gekopieerde cassette. Veel meer ken en weet ik niet van deze toch wel toonaangevende band uit de jaren negentig. Natuurlijk weet ik dat Stephen Malkmus verantwoordelijk was voor een groot deel van de songs en dat deze zanger/gitarist in dit decennium ook gemiddeld elke twee jaar een nieuw album heeft gemaakt. De ene keer onder zijn eigen naam en de andere keer onder de naam Stephen Malkmus & The Jicks. Dit is ook de bandnaam op Real Emotional Trash, het nieuwe album. De band is sinds kort uitgebreid met drummer Janet Weiss (ex-Sleater-Kinney) die samen met bassiste Joanne Bolme zorgt voor een zeer strak ritme. De rol van toetsenist Mike Clark lijkt bescheiden, zeker in vergelijking met het zeer nadrukkelijke gitaarspel van Malkmus. Het gitaargeluid is ook wat me naast de prachtig geschreven songs en teksten het meest bevalt aan deze cd. Het feest begint al direct met de voortreffelijke opener "Dragonfly Pie" en track twee "Hopscotch Willy" zorgt voor nog meer enthousiasme bij mij. Dan volgen even later de tien minuten durende titeltrack, "Baltimore" en "Wicked Wanda", nog een paar hoogtepunten van deze boeiende cd. Een cd met een mooie afbeelding op de hoes, zoals we trouwens van Malkmus gewend zijn.

Zeg er het uwe van...