The Black Crowes - Warpaint

Een man maakt de beste muziek als hij liefdesverdriet heeft. En dus bleef het de afgelopen jaren angstvallig stil rond The Black Crowes. En wellicht dat daar ook een zoveelste ruzie tussen de broertjes Robinson aan heeft bijgedragen. Hoe het ook zij, sinds vorig jaar is zanger Chris weer vrijgezel, na zijn scheiding van actrice Kate Hudson, en zie daar: een nieuwe Black Crowes-plaat! De vraag is alleen: zit de wereld nog wel te wachten op weer een rootsy, bluesy rockplaat? Na twee à drie albums was de nieuwigheid er immers wel af, en daarmee daalde de populariteit aardig. Je zou denken dat er dan misschien eens wat nieuws volgt, maar nee, de broertjes Robinson gaan met Warpaint verder waar Lions in 2001 opgehouden is. Helaas zijn hierop geen "Jealous Again" of "Remedy" te vinden, maar gewoon elf op elkaar en hun voorgangers lijkende rootsrocknummers. Niet slecht, maar ook niet verrassend.

Ik snap eerlijk gezegd niet waarom iets altijd 'nieuw' moet zijn, laat staan hoe muziek wel of niet relevant kan zijn. Muziek is goed of niet goed. Termen als 'urgent' en 'relevant' horen bij zelfverklaarde cultuurpausen die anderen gaan vertellen wat de moeite waard is - omdat dat hun smaak is. Zoals ik al eens ergens heb laten vallen: muziek is nooit urgent. Toiletbezoek, da's urgent.

Bovendien kun je van een band die heel erg aan de jaren '70 refereert ook geen 'nieuw' geluid verwachten. Misschien is het na bands als the Darkness, the Answer, Wolfmother etc. niet meer zo 'fris' als in de beginjaren maar dat kun je deze Crowes moeilijk kwalijk nemen.

Muziek is in mijn ogen toch vooral emotie en als je dit teveel gaat analyseren gaat een groot deel van de charme verloren. Maar goed smaken verschillen natuurlijk, zal binnenkort eens luisteren of dit nieuwe album voor mij nog die oude K(ippenvel)-factor heeft.

Smaken verschillen inderdaad. Ik ken zelf wel bands die zichzelf wel degelijk vernieuwen (of een poging daartoe doen), en hoewel dat dan niet per se altijd goed uitpakt, is het initiatief wat mij betreft wel lovenwaardig. Ik hoor graag wat een band nog meer in zijn mars heeft, zelfs als dat dan muziek is die mij minder boeit.

Vernieuwen om het vernieuwen, dus. Dus we kunnen elke stijl na pakweg twinitig jaar het archief inschuiven? Ik heb niets tegen vernieuwing als een band dat zelf graag wil, ik heb wel iets tegen vernieuwing als het een doel wordt in plaats van een middel.

Volgens mij gaat het hier meer om vernieuwen in de zin van: 'tsjee, niet weer een kopie van de vorige plaat...' Dat mochten alleen de Ramones doen.

Zie de recensie van Lenny Kravitz in de Vrij Nederland. De recensent legt het beter uit dan ik het kan ;-)
Die van de Volkskrant van gisteren doet het ook wel aardig hoor: het klinkt als een jaren 70-derivaat, alleen wordt dat tegenwoordig beter gedaan door andere bands (Drive By Truckers). De CDs van de Black Crowes worden inmiddels onderling uitwisselbaar, en daarvan moet ik altijd erg gapen. Met vernieuwing heeft dat misschien niet zoveel te maken, wel met originaliteit en domweg gewoon goeie muziek.

Misschien is deze plaat niet zo fantastisch hoor, geen idee, ik heb 'm niet beluisterd. Maar ik krijg nogal jeuk van termen als relevant of urgent als het om muziek gaat, zoals je al merkte.

Aardig voorbeeld vind ik een band als Siena Root. Alsof de zeventiger jaren nooit voorbij gegaan zijn, maar je hoort dat ze er lol in hebben. Als ze zeven platen lang in dezelfde stijl de lol kunnen overbengen, vind ik het prima. Maar goed, ik ben dan ook een Status Quo-fan, dat zegt wellicht ook iets. ;-)

Maak van dat iets maar alles en zet er een uitroepteken achter :P

Voor mij is dit een voortreffelijke ceedee omdat het 'mijn' muziek is. Alles wat ik mooi vind aan muziek vind ik terug bij de Crowes. Het lijkt mij dat de recencie geschreven is door iemand die alleen maar op zoek was naar een nummer als Remedy, tsja dan kun je beter die ouwe ceedee opzetten. Voor mijn gevoel heeft de recencent (schrijf je dat zo?) nier erg zijn best gedaan alvorens het stukje werd geschreven.

lekkere plaat, en het weergaloos concert in de "Amsterdamse Bier Hut"

Warpaint is zeker niet uitwisselbaar met hun andere cd's. Ik ban al fan vanaf '90 en ken hun muziek dus door en door.. en Warpaint is anders als wat ze ooit gemaakt hebben. Ik moest er zelfs aan wennen..de eerste keer niet zo kapot van , de 2e keer al beter, nu vind ik em briljant!

Na een tijdje niets meer van The Black Crowes te hebben gehoord, komen ze naar mijn mening ijzersterk terug met War Paint. Wat mij betreft behoort deze plaat zeker tot het beste van hun werk. Anders dan de eerste 3 albums door juist meer roots invloeden. Uiteraard is het gebruikelijke blues en soul sausje weer aanwezig. Heerlijke plaat voor op je veranda!

Beetje late reactie, niet echt relevant zeg maar..

:)

Ook 'late' reacties zijn welkom. We lopen hier niet allemaal aan de leiband van de 3VOOR12 Luisterpaal hoor :) En soms ontdek je zo nog eens wat.

Zeg er het uwe van...