The Feeling - Join With Us

Een dubbel gevoel, dat is The Feeling nu. Ten tijde van hun debuutplaat (eerste track: "I Want You Now") had ik mijn eerste relatie en net zo heerlijk, kort en fel beleefde ik die cd destijds. Maar je raadt het al; het ging uit. Het gekke is dat deze tweede plaat meeleeft (eerste track: "I Thought It Was Over"). Als ik denk aan toen, voel ik ook twee dingen tegelijk. Verliefd worden zou zo maar weer kunnen, maar ja, ik heb fouten gemaakt, en toch... Join With Us is tegelijk een schaamteloze catchy popplaat waar het plezier vanaf spat (dat titelnummer!) én een te glad gezongen zwelgplaat vol drama. Neem nou die pijnlijke lyrics van "This Time", en dan komt "Don't make me sad" er achteraan, met die waanzinnig belachelijke gitaarsolo. Echt, ik heb lopen vloeken; Join With Us lijkt wel zowat voor me geschreven. The Feeling mag dan een schandelijk oncoole kruising zijn tussen Mika en Keane, zanger Dan Gillespie Sells nog zo'n homo (én groot fan van de Carpenters) en een gitarist hebben die niet over diepere zaken telefonisch te interviewen is (check, geprobeerd) maar verdomme, hun muziek raakt me alwéér. Kun je dat zeggen, van iets wat praktisch een boyband is, dat zulke opzettelijk simpele mainstreampopmuziek je toch raakt? Als ik voor de Nieuwe Revu schreef niet nee (daaag camera). En ooit ben ik ook te snel in een band als Kubb gestonken. Toch zeg ik het (en dan moet ik de nieuwe plaat van de Guillemots nog horen - damn, wat een muziekmaand is dit!) Maar zoek verder niet teveel achter The Feeling: ik snap wel dat critici de groep neersabelen. Maar dat ook megaplatenmaatschappij Universal hun tweede album in Nederland praktisch stilzwijgend heeft uitgebracht zonder promotie of zelfs maar een single, daar kan ik niet bij. Ring ring, beep beep: als je stinkers als "Spare Me" even wegdenkt, staan er op Join With Us toch echt al een paar van de leukste popnummers van 2008.

had je nog geen camera dan?

lol

Zeg er het uwe van...