The Ruby Suns - Sea Lion

Ook ik ontkwam er niet aan, de griep. Na anderhalve dag grotendeels slapend doorgebracht te hebben besloot ik uit bed te gaan wegens rugpijn. Voor ik op de bank plaats nam deed ik de tv aan om met de afstandsbediening in de hand te gaan zappen. Niet dat er iets bij mij binnenkwam, mijn hoofd voelde aan als watten en mijn gehoorbereik miste de middenrange. Het kon me echter weinig schelen, net als de beelden trouwens. Wereldnieuws, muziekprogramma, documentaires en alles wat me normaal wel interesseert ging totaal langs me heen. Nu ben ik nog niet helemaal de oude, maar de interesse in de wereld is weer terug en mijn gehoor gelukkig ook. De eerste cd die ik draaide was die van The Ruby Suns, Sea Lion. De watten zijn vervangen door een dromerig popsfeertje à la The Shins. De tv-beelden die verschenen met behulp van de afstandsbediening zijn vervangen door een ruime sortering aan wereldinvloeden. Zo hoor ik bijvoorbeeld politiesirenes, zeeleeuwen, muziek van een stam en het enige echte Beach Boys-strand. De Nieuw-Zeelandse Ruby Suns zijn bezig met een muzikale wereldtrip. De titel is afkomstig van een zeeleeuwenkolonie bij San Francisco waar ze kennelijk een bezoek aan brachten. Maar de eerder genoemde stam wordt dichter bij hun huis gevonden, "Tane Mahuta" wordt gezongen in het Maori. Het meeste is echter Engelstalig en deze muziek is niet bedoeld voor de liefhebbers van wereldmuziek. Het is meer voor mensen die van wat dromerige, maar mooie popmuziek houden. Het laatste deel van de cd is bijna een religieuze ervaring. Aan het rijtje Mercury Rev, Flaming Lips, The Shins voeg ik graag The Ruby Suns toe. Het is overigens al hun tweede album. Mogelijk dat je ze dus al kende, en alleen de aankondiging dat er een tweede in de winkels ligt je al meer dan genoeg zegt.

Zeg er het uwe van...