The Seven Mile Journey / Human Bell

Ik, maar ook anderen, hebben hier al verscheidene malen post-rock dood verklaard. Er zit geen schot in de ontwikkeling van het clubje bands dat hier onder geschaard wordt. Maar ik ben niet te beroerd om mijn woorden terug te nemen als er een bandje opstaat dat me toch weer weet te raken. In dit geval zijn het er zelfs twee. De eerste is het Deense The Seven Mile Journey. Op The Metamorphosis Project is het me vanaf het langzaam aanzwellende "Theme for the Elthenbury Massacre" al duidelijk dat deze band duidelijk het grote boek bestudeerd heeft, maar toch wel haar stinkende best doet om er een eigen paragraaf in te krijgen. Deels lukt dit ook wel. Een 'normale' post-rockband had bijvoorbeeld dat openingsnummer laten exploderen, maar het Deense viertal houdt zich bewust in. Toch krijgt het nummer wel steeds meer detail, alsof de wolken optrekken. Da's zeer fraai gedaan. Het volgende nummer "The Catharsis Session" sluit hier letterlijk naadloos op aan. Dat geldt overigens voor alle nummers van The Metamorphosis Project. Eigenlijk is het album gewoon een geheel. Toch zijn het wel duidelijk zes delen. Zo is in "The Cathersis Session" de piano uit het openingsdeel als sneeuw voor de zon verdwenen. Wie de Mogwai van tien jaar geleden geweldig vond, treurt omdat Godspeed niet meer bestaat of van Explosions in the Sky nooit genoeg krijgt heeft aan The Metamorphosis Project een fijne toevoeging.

Net zo'n fraaie toevoeging is Human Bell. Al zijn zij wel wat minder puriteins in hun benadering. Maar dat vind ik zelf wel zo fijn. De basis van Human Bell is het tweetal David Heumann en Nathan Bell. Beiden zijn gitarist. De eerste zou je als je een Bonnie "Prince" Billy-freak bent misschien kunnen kennen uit zijn band, waar hij een tijd meespeelde. Dat verklaart waarschijnlijk ook voor een deel wel waarom Human Bell anders voelt dan de gemiddelde post-rock-band. De band haalt meer dan bijvoorbeeld bovengenoemde The Seven Mile Journey hun invloeden uit andere genres en verrijkt hun muziek hier mee. De cd is opgenomen door de broer van Bonnie, Paul Oldham. Hij heeft gezorgd voor een fascinerend geluid. Op een bepaalde manier voelen de zeven tracks afstandelijk en zelfs klinisch aan, maar tegelijkertijd weten ze me ook dikwijls te ontroeren. Sommige tracks bestaan alleen maar uit het gitaarspel van het duo Heumann en Bell en dan lijkt het wel alsof ze met elkaar praten via hun gitaren. Soms mengen zich anderen in hun gesprek of voeren apart een gesprek. Daardoor dreigt het af en toe een rommeltje te worden, maar dat weet het tweetal gelukkig te vermeiden.

Zeg er het uwe van...