The Tangent - Not As Good As The Book

Ik probeer het altijd te voorkomen dat ik vooringenomen ben bij het beluisteren van een cd. Toch ontkom (ook) ik er soms niet aan. Zo was mij initiële insteek bij Not As Good As The Book, de nieuwe cd van The Tangent ronduit negatief. Ik baal namelijk nog steeds dat dit ooit als soloproject begonnen project van Andy Tillison min of meer PO90, mijn favoriete progbandje van de afgelopen jaren, de das omgedaan heeft. Eigenlijk best asociaal dat ik Tillison zijn succes bijna misgun uit eigen belang, want ik heb hem - via mail en in de gesprekken die ik met hem voerde - leren kennen als een zeer sympathieke muzikant. Maar ik wilde gewoon heel erg graag een nieuwe PO90-cd en geen verse Tangent - en al helemaal geen dubbel-cd! - en dat irriteerde me. Misschien dat het daarom zo lang voordat het kwartje viel bij deze dubbel-cd. Er zit namelijk in deze nieuwe cd veel meer PO90 (door mij altijd van het koosnaampje progpunk voorzien) verstopt dan ik wilde horen. Eigenlijk viel het kwartje pas na het interview dat ik met Andy deed en - vooral ook - nadat ik in een paar verloren uurtjes nog eens wat Neal Morse- en Flower Kings-cd's draaide.Pas toen viel het me op hoeveel meer deze Tangent-cd me doet dan die van de laatste cd's van deze twee vaak als hedendaagse symfogrootheden aangeduide acts. Vooral cd1 van Not As Good As The Book vind ik bij nader inzien een van de betere prog-cd's die ik de afgelopen jaren hoorde, met "A Crisis in Midlife" en "Lost In London 25 Years Later" als uitschieters, waarbij vooral het blaaswerk van Theo Travis indruk op me maakte. Met cd2 met zijn twee meer dan twintig minuten klokkende 'epics' heb ik wat meer moeite. Al is het wel zo dat Tillison het hierin een stuk interessanter weet te houden dan het illustere hierboven genoemde tweetal lukt. Al met al was mijn vooringenomenheid dus volkomen onterecht en om eerlijk te zijn schaam ik me daar best voor.

Zeg er het uwe van...