Triggerfinger - What Grabs Ya?

Dat ik niet vies ben van een vuig rockertje op z’n tijd zal ik nooit ontkennen. Reken daarbij ook nog mijn zwak voor Belgische bandjes et voilà: Triggerfinger moet "da Belgium Bom" voor mij zijn. Zeker en vast en juist toch niet! Vraag me niet waarom, maar ik had niks met Triggerfinger. Ze wisten me niet echt te triggeren, zeg maar. Ik weet niet of ik ze ooit live heb mogen aanschouwen, maar afgaande op de overlevering zal dat wel niet. Ze schijnen namelijk een nogal onuitwisbare indruk te maken met hun verpletterende, energieke show doordrenkt met op stoner geschoeide sleazy rock. Vandaar waarschijnlijk dat hun tweede album Faders Up ook gelijk een live-album was. Heb ik iets gemist? Ik vrees van wel, want bij nader inzien ben ik zeer blij dat de promo van hun tweede studioplaat What Grabs Ya? uitgerekend op mijn deurmat gevallen is. Dat "nader inzien" was eigenlijk gelijk bij het horen van de eerste klanken: Dit is verdomd lekkere rock! This Grabs Me, zeg maar. De invloed van Queens of The Stoneage is nog steeds volop aanwezig, maar nergens kan ik bij het beluisteren van dit album mijn vinger leggen op slappe aftreksels van de poppy stonerrockers. De composities zijn dik in orde, het album is prettig geproduceerd (lees: niet te vol, zoals het door Josh Homme om zeep geholpen Paradisiac van Millionaire), de band speelt strak en de zang van voorman Ruben Block is uiterst genietbaar. In "Lines" begint ie zowaar op Mark Lanegan te lijken. Het moet niet veel zotter worden met die Belgen. En als je denk dat je alles gehad hebt dan komt daar afsluiter "No Teasin’ Around" nog eens doodleuk overheen. Een tragische, bluesy song van het betere soort. Ik weet welke band ik zeker invul in het kader van lijstjestijd voor Pukkelpop 2008.

Ik zou je zeker eens aanraden om ze live te zien, maar dat hoor je dus niet voor het eerst. :)

Zeg er het uwe van...