Van Der Graaf Generator - Trisector

Hij wilde er zelf heel weinig over kwijt, over het vertrek van David Jackson, maar dat het impact had, dat kon je wel merken. Wellicht omdat Peter Hammill over de rest zo open was, maar hij dit onderwerp koste wat kost wilde vermijden. Hij keek wel uit naar de volgende plaat met de drie overgebleven oerleden van VanderGraaf Generator. En ik was er zelf ook benieuwd naar. Want hoe ga je het gemis van een toch behoorlijk extraverte saxofonist compenseren? Het antwoord is meteen duidelijk als je Trisector draait. Namelijk niet dus. En dat vind ik toch het knappe aan Trisector. De Heren hebben nergens geprobeerd om de opengevallen ruimte in te vullen. Wat je dan krijgt is een progplaat (al mogen we geen prog zeggen van Hammill en geeft hij zelf de voorkeur aan underground) die opvallend luchtig klinkt bij tijd en wijle. Wat niet wil zeggen dat hij daarom minder relevant is. De klasse druipt er nog steeds af. Alleen hoeven de heren niet meer zo nodig een punt te maken, lijkt het. En het album levert toppertjes op die tot het hoogtepunt van het oeuvre mogen gelden (Over the hill (my ass, helemaal niet over the hill!)). Al met al levert dat een plaat die anders klinkt dan de rest van het het werk van VDGG, maar absoluut niet misstaat. Dus sta ik gewoon weer vooraan straks in de Melkweg...

Zeg er het uwe van...